Λέω πάντα, πως την ιστορία τη γράφουν οι παρόντες. Ετσι είναι. Αν και πάντα το μυαλό, ειδικά στις δύσκολες στιγμές, αφήνεται να ταξιδεύει σε όσα θα μπορούσαν να συμβούν, σε όσα θα γίνονταν αν κι εφόσον, η πραγματικότητα επιτάσσει να βλέπεις και να αναλύεις όσα υπάρχουν μπροστά σου. Αυτό συμβαίνει βέβαια και στην ΑΕΚ. Σκέφτομαι, πως αντί να συζητάμε αέναα για εκείνους που δεν ήρθαν ή εκείνους που έφυγαν, καλύτερο είναι να κουβεντιάζουμε για εκείνους που ήρθαν και τι μπορούν να δώσουν σε αυτήν την ομάδα.
Είναι δεδομένο, συγκριτικά με τον εγχώριο ανταγωνισμό ιδίως, πως η ΑΕΚ ως πρωταθλήτρια, είχε τις λιγότερες ανάγκες. Δεν είχε καμία πρεμούρα να αλλάξει εκ βάθρων την ομάδα της, δεν είχε τεράστια ζητήματα που έπρεπε να επιλύσει, αλλά στόχευε στην ποιοτική αναβάθμιση του υλικού της. Να γίνει ακόμα καλύτερη, να έχει λύσεις που θα τις αφαιρούν ζητήματα σε όλη την διάρκεια της σεζόν, να είναι γεμάτη και με δυνατότητες που θα μπορούν να «απαντήσουν» σε κάθε αγωνιστικό ερωτηματικό.
Η απώλεια του Πινέδα
Ξεκινώντας αντίστροφα, η ΑΕΚ έχασε ουσιαστικά μόνο έναν ποδοσφαιριστή που ήθελε και της χρειαζόταν. Στην περυσινή ομάδα, όλοι οι υπόλοιποι υπήρξαν συμπληρωματικοί: Πενράις, Ελίασον, Γκρούγιτς, Γιόνσον, Λιούμπισιτς, Περέιρα, δεν έχουν να θυμάσαι και πολλά. Για τον Πινέδα βέβαια, ήταν μια άλλη ιστορία. «Πόνεσε» αυτή η αποχώρηση, γιατί αφορά τον καλύτερο παίκτη του περυσινού πρωταθλήματος (και όχι μόνο). Αλλά έτσι όπως ήταν τα πράγματα, οδήγησαν σε μια κατάσταση που δεν υπήρχαν περιθώρια ελιγμών.
Ο Πινέδα δεν αναπληρώνεται, Πινέδα – που να ταιριάζει γάντι και να γίνεται σημείο αναφοράς – δεν μπορείς να βρεις κάθε μέρα. Αρα, το μείζον για την ΑΕΚ ήταν όπως φαίνεται καθαρά σε αυτό το αρχικό διάστημα της σεζόν, να διατηρήσει τη συνοχή της ομάδας που πέτυχε πέρυσι και να προσθέσει «ενέσεις» ποιότητας σε συγκεκριμένες θέσεις. Δεν είναι τυχαίο, πως από τις μεταγραφές του καλοκαιριού μόνο ο Μάγερ ανέλαβε ήδη ρόλο πρωταγωνιστή, ενώ εναλλάσσονται οι παρτενέρ του Μάριν στη μεσαία γραμμή, ωσότου βρει ο Νίκολιτς αυτό που πραγματικά θέλει.
Άλλο επίπεδο
Η ΑΕΚ έκανε τελικώς οκτώ προσθήκες σε αυτό το μεταγραφικό παράθυρο. Στις ώρες που απομένουν, θα συνιστά τεράστια έκπληξη να πάει σε μια επιπλέον κίνηση. Είναι εντυπωσιακό για τα δικά της μέτρα, πως γι’ αυτές τις κινήσεις ξόδεψει 20 εκατ. ευρώ μόνο για αγορές ποδοσφαιριστών. Δεν βάζω συμβόλαια, μπόνους, δανεισμούς και άλλες λογιστικές ιστορίες. Αγορές παικτών, με 20 εκατ. ευρώ. Αναμφίβολα, είναι ποσό που αποτυπώνει πόσο έχει εκτιναχθεί η δυναμική αυτής της ομάδας τα τελευταία χρόνια.
Ο πιο ακριβός, αλλά και ο πλέον καλός, όπως φαίνεται από τα μέχρι τώρα πεπραγμένα, είναι ο Λόβρο Μάγερ. Ο Κροάτης έχει παίξει στα 10 από τα 11 παιχνίδια που έχει δώσει η ΑΕΚ στη χρονιά. Οι έξι ασίστ που έχει μοιράσει, ο τρόπος που αγγίζει την μπάλα και την κάνει να… χαμογελά, λένε πολλά. Χρησιμοποιείται κατά βάση ως μπαλαντέρ που ξεκινά από την δεξιά πλευρά. Εχει δοκιμαστεί (ανεπιτυχώς) σε αντίστοιχο ρόλο από τα αριστερά, σε συνθήκες πίεσης επί του αντιπάλου, ο Νίκολιτς τον φέρνει στον άξονα στις θέσεις των κεντρικών χαφ.
Οι πρώτες κινήσεις
Η πρώτη χρονικά μεταγραφή της σεζόν, άρα και από τις πλέον ψαγμένες, αφορά τον Ζούμπκοφ. Ο Ουκρανός ήταν η πρόταση αναβάθμισης της ΑΕΚ για την δεξιά πλευρά. Εχει παίξει μεν σε οκτώ παιχνίδια, αλλά ο χρόνος συμμετοχής (282’) βγάζει μόνο 35’ ανά παιχνίδι. Εχει ένα γκολ και μια ασίστ, αλλά σίγουρα δεν έχει δώσει στίγμα και υπάρχουν πολλά που πρέπει να βελτιώσει, για να είναι ουσιαστικός στο παιχνίδι της ΑΕΚ. Σίγουρα εμφανίζει δυσκολία στην προσαρμογή, δεδομένα έχει τεράστια στήριξη απ’ όλο το κλαμπ.
Μετά τον Ζούμπκοφ, η ΑΕΚ είχε κλείσει τον Κάιρινεν. Προσέξτε κάτι, που πολλοί παραβλέπουν. Ο Φινλανδός αποκτήθηκε ενόσω στην ΑΕΚ ακόμα υπήρχε ο Πινέδα και δεν είχε τεθεί θέμα αποχώρησης του. Σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό μάλιστα, ο Κάιρινεν προβλεπόταν να είναι το βασικό δίδυμο με τον Μεξικανό, αν δεν υπήρχε η μεταγραφή. Εχει παίξει σε επτά ματς, έχει δώσει ρεσιτάλ στα προκριματικά με την Λέφσκι Σόφιας, αλλά τα χαρακτηριστικά του δείχνουν να τον φέρνουν πίσω στις επιλογές του Νίκολιτς.
Ο Αλεξίου ήρθε με δανεισμό από την Ιντερ. Σπουδαίο ταλέντο, επί χρόνια στα τμήματα υποδομής των Μιλανέζων, βασικό στέλεχος των Εθνικών ομάδων. Ηρθε ως επένδυση, με προοπτική να ενισχύσει το ελληνικό στοιχείο, αλλά και να δώσει λύση στον περίεργο κανονισμό με την υποχρεωτική συμμετοχή δύο παικτών κάτω των 21 σε κύπελλο και Super Cup. Τρομερή σωματοδομή, αριστερό πόδι που πάντα είναι ζητούμενο, «κιτρινόμαυρη» ψυχή, το πακέτο δείχνει πλήρες, αρκεί να δουλέψει και να σταθεί σε επίπεδο ανδρών, μετρά ως τώρα δύο συμμετοχές.
Τα χαφ και οι επιλογές
Ο Βιτάλις ήταν η πρώτη σκέψη για την κάλυψη του κενού του Πινέδα. Ο καλύτερος παίκτης του ουγγρικού πρωταθλήματος, έδειξε στίγμα γρήγορα. Εχει παίξει σε έξι παιχνίδια, είναι εκείνος που προτιμά περισσότερο ο Νίκολιτς για παρτενέρ του Μάριν. Δουλεύει σκληρά για τη μετάλλαξη του από ένα «οκταροδέκαρο» σε «εξαροοκτάρι», που θα καλύπτει άλλους χώρους και θα κάνει βασικά άλλες δουλειές. Δεν είναι εύκολο, ξεκίνησε φουριόζικα, αλλά θα χρειαστεί χρόνο και πολλή δουλειά.
Εκείνος που διεκδικεί εσχάτως έντονα τη θέση του δεύτερου κεντρικού χαφ είναι ο Αριάγκα. Παίκτης που υπήρχε εδώ και καιρό στο μυαλό των «κιτρινόμαυρων» υπευθύνων, με δυνατότητα να παίζει ως κεντρικός χαφ, να προωθεί το παιχνίδι, να καλύπτει και θέση στόπερ. Ο Αριάγκα έχει φτάσει ήδη τις έξι συμμετοχές, αλλά με μόλις 31’ ανά παιχνίδι. Θέλει χρόνο, χρειάζεται τα κατάλληλα ταιριάσματα, πρέπει να βρει ρόλο και συγκεκριμένες κατευθύνσεις μέσα στο γήπεδο από τον προπονητή.
Ο Λυκογιάννης ήρθε στην ΑΕΚ, αποτελώντας στόχο και επιλογή σε όλες τις προηγούμενες μεταγραφικές περιόδους. Στην ΑΕΚ εκτιμούν πως η εμπειρία του, τα πολλά χρόνια στο ιταλικό πρωτάθλημα, η δυνατότητα να παίζει ως μπακ, αλλά και ως στόπερ, τα χαρακτηριστικά που είναι διαφορετικά από τον Πήλιο και στηρίζονται στο πιο σετ παιχνίδι, θα δώσουν πολλά στην διάρκεια της σεζόν. Και σίγουρα, όσο περνά ο χρόνος και είναι καλύτερα από φυσική κατάσταση, θα μπορεί η ΑΕΚ να περιμένει πολλά.
Η τελευταία κίνηση αφορούσε την επιστροφή, με μόνιμο τρόπο αυτήν τη φορά, του Ζοάο Μάριο. Είναι εντυπωσιακό, πως αν και υπήρχαν κι άλλες, πιο φημισμένες και ίσως πιο δυνατές επικοινωνιακά επιλογές, για τους υπεύθυνους της ΑΕΚ υπήρχε ουσιαστικά μόνο ο Πορτογάλος. Παίκτης με χαρίσματα, που ξέρει την ομάδα και τον ξέρουν, που βρήκε τρόπο παιχνιδιού εκεί που φαινόταν πως δεν θα μπορούσε και έδωσε ήδη στίγμα για όσα θα προσφέρει, από τις δύο πρώτες συμμετοχές του για εφέτος.
