Διαβάστε παρακάτω αποσπάσματα από την αρθρογραφία αθλητικών εφημερίδων και του διαδικτύου...
ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΛΑΚΗΣ - SPORTDAY
Το ποδοσφαιρικό δίκαιο χρειάστηκε να περιμένει μέχρι το τελευταίο λεπτό, αλλά τελικά απονεμήθηκε. Μάλιστα με τρόπο που ταίριαζε στην εικόνα του αγώνα. Η Εθνική νίκησε 2-1 τη μαχητική Σερβία με επική ανατροπή, χάρη σε μία τρομερή κούρσα του Τσιμίκα, την άψογη σέντρα του και την καρφωτή κεφαλιά του Δουβίκα, ο οποίος είχε περάσει στο παιχνίδι στη θέση του Παυλίδη. Ενα γκολ που λύτρωσε την ελληνική ομάδα κι επιβεβαίωσε ότι η επιμονή της άξιζε ανταμοιβή. Η Σερβία αιφνιδίασε την Εθνική μόλις στο τέταρτο λεπτό και τη φόρτωσε άγχος. Τα αμυντικά λάθη αποτέλεσαν την «αχίλλειο πτέρνα» της, δημιουργώντας προβλήματα σε ένα παιχνίδι, στο οποίο η Ελλάδα είχε τον έλεγχο και περισσότερες λύσεις.
Διότι η ομάδα του Γιοβάνοβιτς δεν περιορίστηκε σε ένα μονότονο παιχνίδι κατοχής. Είχε κάθετο ποδόσφαιρο, συνδυασμούς, πλαγιοκοπήσεις και γρήγορη εναλλαγή της μπάλας. Είχε, μ' άλλα λόγια, πλούσιο ρεπερτόριο. Όταν μία ομάδα επιτίθεται με τόσους διαφορετικούς τρόπους, κάποια στιγμή είναι λογικό να βρει τον δρόμο προς το γκολ. Η Ελλάδα το έκανε πρώτα με τον Τζόλη, έναν απ' τους κορυφαίους της βραδιάς και στο τέλος με τον Δουβίκα, που μπήκε απ' τον πάγκο κι έβαλε την υπογραφή του στη μεγάλη ανατροπή. Δίπλα στον Τζόλη ξεχώρισαν ο Ζαφείρης κι ο Ρέτσος, ενώ ο Τζολάκης ήταν εκεί όταν χρειάστηκε, στην κρίσιμη φάση που θα μπορούσε ν' αλλάξει ξανά τα δεδομένα. Η νίκη δεν ήταν απλώς τρεις βαθμοί. Δίνει στην Εθνική καθαρό προβάδισμα για την τρίτη θέση και κυρίως επιβεβαιώνει ότι υπάρχει δρόμος για κάτι περισσότερο. Το παλιό ποδοσφαιρικό ρητό λέει πως τρώγοντας έρχεται η όρεξη. Αυτή η Εθνική έχει πλέον λόγους να... πεινάει περισσότερο.
ΑΛΕΞΗΣ ΒΙΡΒΙΛΗΣ - ΦΩΣ
Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός έκαναν αυτό ακριβώς που χρειάζεται στην Ευρωλίγκα, ειδικά στην αρχή μιας τόσο απαιτητικής διαδρομής: τελείωσαν νωρίς τη δουλειά. Απέναντι σε Μπασκόνια και Παρί αντίστοιχα, οι δύο «αιώνιοι» μπήκαν με το πόδι στο γκάζι, πήραν από νωρίς τον έλεγχο και δεν άφησαν κανένα περιθώριο για… περιπέτειες.
Βλέπετε, όσο κι αν τέτοια παιχνίδια μοιάζουν θεωρητικά βατά, η πρεμιέρα μιας Ευρωλίγκας πάντοτε κρύβει παγίδες. Υπάρχει νευρικότητα, υπάρχουν νέες ομάδες, διαφορετικές απαιτήσεις και κυρίως η ανάγκη να βρεις από νωρίς το ρυθμό σου. Οι δύο ελληνικές ομάδες, όμως, δεν έδωσαν δικαιώματα. Καθάρισαν από νωρίς και μετέτρεψαν τα υπόλοιπα λεπτά σε διαδικαστική υπόθεση. Αυτό είναι ίσως και το σημαντικότερο κέρδος από αυτές τις δύο νίκες. Όχι απλώς οι δύο βαθμοί, αλλά το γεγονός ότι κανένας από τους δύο δεν χρειάστηκε να μπει σε διαδικασία θρίλερ, να κυνηγάει στο τέλος ή να ψάχνει ένα μεγάλο σουτ για να σωθεί. Είμαστε μόλις στην αρχή. Η Ευρωλίγκα είναι μαραθώνιος. Όμως το ξεκίνημα ήταν ακριβώς όπως έπρεπε.
ΝΙΚΟΣ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ - LIVE SPORT
Στο πρόσφατο ματς με την Καλαμάτα φάνηκε ότι ακόμα και αν δεν μπαίνει γερά σε ένα παιχνίδι ο Ουναϊ, υπάρχει στον Παναθηναϊκό ένα δίδυμο που «καθαρίζει» κατά κάποιον τρόπο: ο Καμαρά με τον Κάνγουα. Ο πρώτος χρειάστηκε χρόνο προσαρμογής μεγαλύτερο από τον κανονικό, αλλά η επιμονή του προπονητή να τον χρησιμοποιεί παρά τις γκρίνιες, τον καθιέρωσε ως «αναντικατάστατο». Ας θυμηθούμε ότι στην αρχή σχεδόν σερνόταν. Αργός και προβλέψιμος, συστήθηκε με τον χειρότερο τρόπο. Σήμερα, όμως, πατάει γερά βρίσκεται παντού και καθαρίζει τα πάντα, έχοντας ήδη αποδείξει πόσο έπασχε η ομάδα του στη συγκεκριμένη θέση και τι εργαλείο βρήκε.
Ο δεύτερος, που τον άρπαξε ο Παναθηναϊκός μέσα από τα «κιτρινόμαυρα» χέρια το καλοκαίρι, είναι ο «νέος Πινέδα» που έψαχνε η ΑΕΚ και τελικά δεν βρήκε. Τον είχα χαρακτηρίσει έτσι με το που τον πρωτοείδα και… δεν με διέψευσε. Γεμίζει τον χώρο του, δίνει ένταση και ζωντάνια στο παιχνίδι, διαθέτει καλά χτυπήματα φάουλ, σουτάρει από μακριά μόλις βρει ευκαιρία και γενικότερα έχει γίνει απαραίτητος. Αν οι δυο τους, λοιπόν, βρεθούν σε καλή βραδιά και με τον Ουναϊ μπροστά τους σε φόρμα, μπορούν να… διαλύσουν τα πάντα, τουλάχιστον όταν θα βρίσκουν απέναντι τους αντιπάλους από την 4η-5η θέση και κάτω. Είναι τέτοια η υπεροπλία στο κέντρο που μάλλον θα δεινοπαθήσει όποιος βρεθεί αντιμέτωπος μαζί τους σε αυτό το επίπεδο.
ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΛΗΣ – ΩΡΑ
Ορισμένες φορές υπάρχουν πράγματα στην ΑΕΚ που αγγίζουν και καμιά φορά ξεπερνούν το όριο της παράνοιας. Μέχρι όμως που κάποια στιγμή έρχεται η πραγματικότητα και βάζει όλα τα πράγματα στη θέση τους και κυρίως στην πραγματική τους διάσταση. Ήδη από το καλοκαίρι, ο Ζούμπκοφ ήταν σχεδόν πάντα το επίκεντρο στις συζητήσεις στην κοινωνία της ΑΕΚ. Ξεκινήσαμε από τα πολύ ωραία, που πάμε με τον Ζούμπκοφ, δεν μπορεί, δεν ξέρει, δεν κάνει, δεν είναι παίκτης για την ΑΕΚ. Όλο το καλοκαίρι έτσι το βγάλαμε. Μόλις έπιασε το φθινόπωρο, το τροπάριο άλλαξε. Γιατί δεν παίζει ο Ζούμπκοφ, τι έχει ο Νίκολιτς με τον Ζούμπκοφ, πως ξαφνικά δεν κάνει ο Ζούμπκοφ στον προπονητή.
Όταν ο Ουκρανός αποκτήθηκε από την ΑΕΚ τον περασμένο Ιούνη, είχε χάσει τη θέση του στην εθνική. Και ο λόγος που την είχε χάσει ήταν προφανώς διότι δεν βρισκόταν σε καλή αγωνιστική κατάσταση ή εν πάση περιπτώσει, στην κατάλληλη ετοιμότητα σωματική και πνευματική. Αντιθέτως, τώρα βρίσκεται κανονικά στις κλήσεις της εθνικής. Μέσω της ΑΕΚ δηλαδή, ο Ζούμπκοφ κέρδισε ξανά τη θέση του. Και αυτό τα λέει όλα.
ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΦΙΝΑΣ - ΤΑ ΝΕΑ
Μπορεί να θεωρηθεί ότι προπονητής ο Ζινεντίν Ζιντάν; Αν κάποιος δει το βιβλίο των επιτυχιών του, εννοείται πως θα σταθεί ανάμεσα στα άλλα και στους τρεις συνεχόμενους τίτλους Τσάμπιονς Λιγκ ως κόουτς της Ρεάλ, οπότε αμέσως θα αναφωνήσει «ναι, είναι σπουδαίος». Στον αντίποδα, ο παλαι ποτέ γάλλος διεθνής, δεν άφησε το αποτύπωμά του στο ποδόσφαιρο από τη θέση του προπονητή ούτε ξεχώρισε για κάποια ρηξικέλευθη ιδέα του από τον πάγκο. Τώρα ο Ζι-Ζου κάνει το τιμόνι της εθνικής ομάδας της Γαλλίας και μάλλον αυτό περίμενε τόσο καιρό και δεν είχε αναλάβει κάποια ομάδα. Το μεγαλύτερο στοίχημα της καριέρας του. με δεδομένο μάλιστα, πως στις μέρες μας, όπως ομολόγησε και ο δικός μας Ιβάν, στην εθνική ομάδα δεν μπορείς να κάνεις πολλά, γιατί τα συνεχή ταξίδια δεν το επιτρέπουν, ο συγκεκριμένος προπονητής ταιριάζει γάντι σε ομάδα που βρίθει από αστέρες. Με προεξάρχοντα βέβαια τον Εμπαπέ και μπαστιότες του κορυφαίου σκόρερ τους Ντεμπελέ, Ολιβιέ και Μπαρκολά. Όλος αυτός ο γαλαξίας αστέρων απέτυχε να φτάσει στον τελικό του πρόσφατου Παγκοσμίου Κυπέλλου και με βάση τη δυναμική της Γαλλίας ο αποκλεισμός έκανε κρότο.
Ο Ντεσάμπ ήθελε μετά 14 χρόνια στον ίδιο πάγκο να αποχωρήσει έχοντας κατακτήσει ξανά την κορυφή του κόσμου αλλά δεν του βγήκε. Ένα σύνολο καθόλου κουρασμένο μεν, κατώτερο των περιστάσεων δε. Ο Ζιντάν ξανακάλεσε τον Καμαβινγκά και μένει να φανεί το πώς θα πορευτεί ή τι νέο θα εμφανίσει σε αυτό το Nations League η Γαλλία. Ο στόχος βέβαια της πρώην πρωταθλήτριας κόσμου είναι να αποκτήσει ξανά τη χαμένη της αίγλη σε ό,τι αφορά στις σπουδαίες διοργανώσεις. Άλλο το «ακριβό» ρόστερ και εντελώς διαφορετική η κουβέντα για τη θεαματική πορεία μέχρι το χρυσό μετάλλιο και την κορυφή. Εδώ καλείται ο Ζινεντίν Ζιντάν να «μιλήσει» και η πρεμιέρα του απέναντι στην Τουρκία, χωρίς αντίρρηση είναι ένα από τα θέματα αυτής της διοργάνωσης.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ
*Για να διαβάσετε ολόκληρο ένα άρθρο θα πρέπει να απευθυνθείτε στο περίπτερο της γειτονιάς σας. Ενισχύοντας την εφημερίδα που εκτιμάτε περισσότερο, δίνετε πνοή στην πολυφωνία του Τύπου.
