Έλλειψη ενέργειας λόγω σκληρής προετοιμασίας. Παίκτες που δεν έχουν βρει ρυθμό. Χρόνος που δεδομένα χρειάζεται για να μπορέσει ο Παναθηναϊκός να «δέσει» ως ομάδα. Έχοντας νέο προπονητή και τόσους νεοφερμένους παίκτες. Δεκτά και σεβαστά όλα αυτά. Όμως μέσα σε αυτή την κατάσταση, δίνεις ματς που κρίνουν την Ευρώπη. Και η μπάλα σε τιμωρεί επαναλαμβανόμενα.
Ήταν ατυχία. Ήταν οι δύο κόντρες που έγιναν… ασίστ στον σκόρερ της Χράντετς Κράλοβε και στα δύο γκολ. Την τύχη σου βέβαια, εσύ τη «χτίζεις». Και ο Παναθηναϊκός την πλήρωσε μία, την πλήρωσε δύο, την πλήρωσε τρεις, την πλήρωσε τέσσερις, η πέμπτη πώς μπορεί να είναι πάλι ατυχία και γκίνια;
Ο Παναθηναϊκός μέσα σε όσα ποδοσφαιρικά χρειάζεται χρόνο, απαιτείται να διορθώσει και το πνευματικό του επίπεδο αναφορικά με το χειρισμό των αγώνων. Εκεί αντιμετωπίζει σοβαρά ζητήματα.
Όπως σοβαρά ζητήματα αντιμετωπίζει και με τους «εκλεκτούς» της UEFA. Εκεί που όλα είναι εξαιρετικά, ο Ινφαντίνο είναι ο κακός. Στην Ευρώπη είμαστε κύριοι. Αψεγάδιαστοι. Το είδαμε σε ακόμη ένα ματς του Παναθηναϊκού. Όπου ο Μπρισάρντ από τη Γαλλία, κάθε φάση – κυριολεκτικά κάθε φάση – έδειχνε πως δε θέλει να σφυρίξει κάτι υπέρ των «πράσινων». Σε σημείο εμμονής. Ίσως να είναι Λανς και να το κρατά από το προπέρσινο. Τα ίδια και ο VAR, ο Πινιάρ. Επίσης Γάλλος.
Αυτοί ξεπέρασαν και τον Μπουκέ στο Σλάβια Πράγας – Παναθηναϊκός 2-0, πριν κάποια χρόνια. Γάλλος σε αγώνα με τσέχικη ομάδα, δεν το λες και καλό συνδυασμό.
Ειδικά στις κρίσιμες φάσεις, στην ευκαιρία του Τετέι μετά το γύρισμα του Πελίστρι, φαίνεται να κάνει χέρι ο αμυντικός που πήγε να διώξει. Στο πρώτο γκολ η φάση έπρεπε να έχει λήξει από νωρίς, στο επιθετικό πάνω στον Κυριακόπουλο. Ενώ… μύρισε Σιδηρόπουλος στο 2-2, γιατί υπάρχουν παίκτες της Χράντετς σχεδόν αγκαλιά με τους παίκτες του Παναθηναϊκού στο τείχος. Κάτι που δεν επιτρέπεται. Εκτός αν παίζεις κόντρα στο Τριφύλλι. Εκεί οι περιορισμοί δεν ισχύουν. Ισχύουν διαφορετικοί κανονισμοί.
Ας μείνουμε στα δικαιώματα που έδωσε ο Παναθηναϊκός και ας αφήσουμε σε αυτά που πήραν μόνοι τους οι διαιτητές. Ζώντας με την ελπίδα πως στην Τσεχία θα γίνει το θαύμα της προσπάθειας για 50-50.
Στο εκτός έδρας με την Πάκσι αντί να το κάνει 0-5, δέχτηκε γκολ η ομάδα και έγινε ροντέο η ρεβάνς. Στην οποία δέχτηκε δύο τέρματα για να βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο. Κόντρα στην ΤΣΣΚΑ 1948, ενώ άρχισε ιδανικά στο ΟΑΚΑ, είχε ξανά διάστημα που τον «έπνιξε» η αντίπαλος και τον ισοφάρισε. Με το δεύτερο μέρος να γίνεται χτυποκάρδι. Στη Βουλγαρία χωρίς να έχει δεχτεί φάση, στο τέλος κλείστηκε και από το πουθενά είδε την μπάλα στα δίχτυα του. Πηγαίνοντας να παίξει μια δική του πρόκριση στην παράταση.
Τώρα κόντρα στους Τσέχους, το ματς σου πηγαίνει στο 2-0 χωρίς να έχεις πολλές ευκαιρίες. Έβγαλε όμως κάποιες εντάσεις στην πίεση ο Παναθηναϊκός, έδειξε κάτι. Πήρε την ψυχολογία με το 2-0 και ξαφνικά, κατέβασε ρολά. Εκεί ήρθε η μπάλα να «μυρίσει» το φόβο του. Και να τον τιμωρήσει τόσο μα τόσο σκληρά.
Ίσως ο Παναθηναϊκός συνολικά να αντιμετωπίζει λάθος τα ματς. Ναι, είναι χωρίς αύριο. Είναι καλοκαίρι και απέχει η στιγμή που θα δούμε το καλό αγωνιστικό πρόσωπο των Πράσινων. Μήπως, όμως, δεν χρειάζεται όλη αυτή η φοβική προσέγγιση; Πόσο δύσκολη αντίπαλος η τάδε, πόσο καλά δουλεμένο σύνολο η άλλη, πόσο αδύνατο είναι να σου πάει καλά ένα ματς αυτή την εποχή.
Μακριά από εμάς η έπαρση, αλλά θέλει και λίγη ορμή. Θέλει λίγη αυτογνωσία αναφορικά με τις δυνατότητές σου. Τη δυναμική σου. Ο Παναθηναϊκός αντιδρά σε ματς με ομάδες που δεν θα έπρεπε να τις «βλέπει» καν, λες και είναι αυτός η «μικρή» ομάδα του ζευγαριού. Επειδή ακριβώς στριφυγυρίζουν στο κεφάλι του όλα αυτά.
Θέλει ορμή το πράγμα. Να βγάλεις τη δυναμική που σου δίνει η φανέλα σου. Ποιοτικά έτσι κι αλλιώς ανώτερος είσαι. Μην τους κάνεις να καταλάβουν πως δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν, γιατί βλέπουν εσένα φοβισμένο.
Δεν είναι εύκολο να αποδεχτούμε πως ξαφνικά στο τελευταίο 20λεπτο ο Παναθηναϊκός δεν μπορούσε να… πάρει τα πόδια του. Δεν είχε δυνάμεις να προσπαθήσει να κρατήσει την μπάλα, να βγει απ’ τα καρέ του.
Μόλις το Τριφύλλι προηγείται στα ματς, βλέπουμε πάντα την ίδια αντίδραση. Οπισθοχώρηση χωρίς νόημα. Ατομικά λάθη. Στατικές φάσεις για τον αντίπαλο. Όταν επιτρέπεις να… γυρίζει η μπάλα σε επικίνδυνα σημεία, μοιραία μπορεί να σταθείς και άτυχος.
Ο Καμαρά για παράδειγμα, έχασε την μπάλα και έκανε ένα φάουλ που δεν χρειαζόταν στο σημείο που έγινε. Υπήρχαν 3-4 αμυντικοί στην προσπάθεια του παίκτη της Χράντετς. Πιο επικίνδυνο ήταν να τους δώσει την ευκαιρία για ένα τέτοιο στατικό άμεσης απειλής. Και τιμωρήθηκε γιατί έγινε κι αυτή η κόντρα. Ούτε γαλλικό μπιλιάρδο να έπαιζαν οι Τσέχοι και στα δύο γκολ τους. Αλλά ο Παναθηναϊκός φταίει.
Πραγματικά φτάνει με αυτή τη φοβική προσέγγιση συνολικά. Μπορεί να αποκλειστεί ο Παναθηναϊκός, ας αποκλειστεί ως η μεγάλη ομάδα. Όχι γιατί φοβάται μην ακουστεί πως αυτός είναι ο μεγάλος και θα ορίσει την τύχη του ζευγαριού.
Όσο αντιμετωπίζει έτσι τα παιχνίδια του, ούτε φάσεις δέχεται, ούτε βλέπεις από τους αντιπάλους ικανότητα να απειλήσουν. Μόλις αρχίσουν οι σκέψεις αδικαιολόγητου φόβου, η κατάληξη είναι η ακριβώς αντίθετη.
Σε 20 λεπτά η Χράντετς είχε δοκάρι, είχε τη μεγάλη φάση απ’ το ύψος του πέναλτι και δύο γκολ. Τέτοιες φάσεις ο Παναθηναϊκός στο δικό του καλό 70λεπτο, δεν έκανε.
Ορμή. Παναθηναϊκός είσαι. Δεν γίνεται να φοβάσαι αυτού του στυλ τις ομάδες. Καμία υποτίμηση, απόλυτη κατανόηση της δυσκολίας της εποχής. Δεν επιτρέπεται πνευματικά να βγαίνουν τέτοια σύνδρομα, επαναλαμβανόμενα και πάντα να σου γυρίζουν μπούμερανγκ.
Χάσε. Αποκλείσου. Να το κάνεις με δικούς σου όρους όμως. Γιατί αν τους ακολουθήσεις, δεν θα αποκλειστείς από καμία Χράντετς.
Υ.Γ. 0 στα 3 στο ΟΑΚΑ στα προκριματικά. 5 γκολ παθητικό. Τουλάχιστον… ας συνεχιστεί το «έξω πάμε καλά».
