Είναι άδικο να περιμένουμε από τον Σερβοέλληνα τεχνικό να κουβαλήσει ταυτόχρονα τόσο το βάρος της απουσίας από μεγάλες διοργανώσεις, όσο και την έλλειψη ταυτότητας στο ποδόσφαιρο του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος.
Πρώτα πρέπει να αντιληφθούμε τι παρέλαβε, τι δημιούργησε σε σύντομο χρονικό διάστημα και τι απομένει να φτιαχτεί, ώστε να καθορίσουμε πόσος χρόνος είναι εύλογος πριν η επιθυμία γίνει απαίτηση.
Ο Γιοβάνοβιτς λοιπόν παρέλαβε ένα γκρουπ χωρίς ιδιαίτερη ποδοσφαιρική στόχευση, φτασμένο μάλλον στο ταβάνι του και με παίκτες που δεν μπορούσαν να υπηρετήσουν κυριαρχικό, επιθετικό ποδόσφαιρο, τουλάχιστον όχι χωρίς «μετάγγιση» ταλέντου. Παρέλαβε επίσης την ευλογία του πιο συσσωρευμένου ταλέντου που μπορούσε να βρεθεί μεσοεπιθετικά στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Αλλά έπαιξε και ο ίδιος τον ρόλο του για να είναι διαθέσιμο. Ταξίδεψε για να πείσει τον Καρέτσα και τον Ζαφείρη ότι θα έχουν σοβαρό ρόλο σε μια Εθνική που φιλοδοξούσε να είναι η πιο ταλαντούχα όλων των εποχών. Τους το απέδειξε από τα πρώτα παιχνίδια.
Δεν «σεβάστηκε» την επετηρίδα και δεν περίμενε να «ψηθούν» τα πιτσιρίκια στην Ελπίδων περιμένοντας τους αρχηγούς να φτάσουν σε αποδρομή. Έπεισε τους παλιούς να ανοίξουν χώρο, κρατώντας το κλίμα υπέροχο, όπως φαίνεται από την συμπεριφορά και τις δηλώσεις της παλιάς φρουράς.
Το σημαντικότερο δε επίτευγμά του, ήταν ότι χωρίς αίτημα πίστωσης χρόνου, έβαλε μια Εθνική που ακόμη και τη θρυλική της επιτυχία του 2004 τη βάσισε στην άμυνα, να παίξει κυριαρχικό ποδόσφαιρο, δημιουργικό, ελκυστικό και «αγαπησιάρικο». Η Εθνική του Γιοβάνοβιτς αγαπιέται και αγαπιέται πριν επιτύχει την επιστροφή σε major διοργανώσεις - το Nations League δεν είναι τέτοια.
Τι απομένει; Η αποτελεσματικότητα. Στη Σκωτία η Εθνική έχασε ένα ημίχρονο να «μυριστεί» τον υπερβολικό σεβασμό των αντιπάλων. Έπαιξε σε χαμηλό τέμπο και δεν εκμεταλλεύτηκε τη μπάλα που της παραχωρούσαν οι γηπεδούχοι.
Δεν πρόσεξε τις λεπτομέρειες. Απέναντι σε μια ομάδα που λατρεύει τις επιθετικές στημένες μπάλες, ο Βαγιαννίδης παραχώρησε τουλάχιστον δυο «εύκολα» κόρνερ, το δεύτερο οδήγησε στην ισοφάριση και ο Τσιμίκας με μια απροσεξία, «ισοφάρισε» το ιστορικό πρώτο του γκολ με τη γαλανόλευκη.
Ξέρετε ποια είναι η διαφορά; Ότι τα δικά μας λάθη τα πληρώσαμε, ενώ οι Σκωτσέζοι δεν πλήρωσαν τα δικά τους λάθη που ήταν πολλά περισσότερα σύμφωνα με τη στατιστική του αγώνα. Σε ένα παιχνίδι -κάτι που ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε- παιχνίδι λαθών.
Οι επιλογές του Ιβάν στην ενδεκάδα και οι αλλαγές μπορεί ίσως να ξένισαν, αλλά δεν στοίχισαν στην εικόνα, ούτε στο αποτέλεσμα. Ο Μπακασέτας ήταν ίσως ο καλύτερος κι ας θέλει ο κόσμος (και εγώ) να βλέπει συνεχώς τον Κωνσταντέλια. Ο Καρέτσας δεν ήταν έτοιμος λόγω ίωσης και η ασθένεια δεν του επέτρεψε να είναι στο 100%. Ο Μασούρας βοήθησε όσο περισσότερο μπορούσε. Κατά τη γνώμη μου στα άκρα αυτής της Εθνικής ταιριάζουν περισσότερο ο Γιαννούλης και ο Ρότα, αλλά δεν μπορείς να θεωρήσεις παράλογη τη συμμετοχή παικτών της Ρόμα και της Σπόρτινγκ, μην τρελαθούμε κιόλας! Αυτά ισχύουν αν χρησιμοποιούμε τη λογική και δεν κρίνουμε βασιζόμενοι σε οπαδικές προτιμήσεις και απόψεις που εξυπηρετούν διάφορες πολιτικές…
Άρα ναι, ίσως το τρένο του Μουντιάλ αυτού χαθεί (εγώ θεωρώ ότι η ομάδα στη Δανία θα βγάλει αντίδραση και θα ξαναμπεί στη «μάχη» της πρόκρισης) αλλά μπορούμε να θεωρήσουμε την θητεία ως τώρα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς αποτυχημένη; Αν το κάνουμε, θα χάσουμε τη δυνατότητα να αφήσουμε έναν ικανότατο άνθρωπο να περάσει στην επόμενη πίστα, να δώσει στην Εθνική αυτό που τώρα δικαιολογημένα της λείπει: το μέταλλο.
Αν σφυρηλατήσει μέσα από τέτοια μαθήματα τον χαρακτήρα του γκρουπ του, προσωπικά είμαι βέβαιος οτι μια νέα χρυσή περίοδος για την Εθνική Ελλάδος θα ανατείλει σύντομα. Εκτός αν περιμένουμε η ανομβρία 11 χρόνων και η ολική μεταμόρφωση από αντιτουριστικό γκρουπ, σε κυριαρχική επιθετική ομάδα, μπορεί να συντελεστεί σε 1-2 χρόνια.
Μακάρι να ξέραμε τι θέλουμε για την Εθνική