Δεν πέρασαν λίγα λεπτά από την έναρξη της επιμνημόσυνης δέησης στον Ιερό Ναό του Κοιμητηρίου του Παλαιού Φαλήρου και άρχισε να τρέμει, να μην την βαστούν τα πόδια της, στη θέα του χαμογελαστού Κώστα, με το καρό πουκάμισο και το τσιγάρο στο χέρι, δίπλα από έναν μεγάλο δίσκο με κόλυβα με χρωματιστή επικάλυψη, που πιο πολύ έμοιαζαν με τούρτα γενεθλίων.
Μόνο που πια δεν περιμένει γιορτή. Ο χρόνος σταμάτησε πριν από 40 ημέρες, όταν ο μονάκριβός της «πέταξε» μακριά της και τώρα αντί για τη ζεστή αγκαλιά του, σκύβει, αγκαλιάζει και φιλά το παγωμένο μαρμάρινο μνήμα, που έχει στολιστεί με τα κιτρινόμαυρα κασκόλ της ομάδας που αγάπησε με όλο του το είναι και αφοσιώθηκε με αυταπάρνηση. Τόση που δεν έβαλε καν σε προτεραιότητα την υγεία του…
Μου είχε στείλει μήνυμα εγκαίρως για το μνημόσυνο και παρότι δούλευα, προγραμμάτισα μερικές ειδήσεις και έφυγα, με την Σοφία Λυσιόβα να είναι stand by σε περίπτωση που υπάρξει κάτι έκτακτο. Ήθελε κι εκείνη να παρευρεθεί, όπως είμαι σίγουρη ότι πολλοί συνάδελφοι μας θα ήθελαν, αλλά ας όψεται η δουλειά, που δεν τελειώνει ποτέ.
Η μόνη, ίσως, παρηγοριά για μία μάνα που χάνει το παιδί της, είναι ότι δεν το ξεχνάμε όσοι μένουμε πίσω, γι’ αυτό σκεφτόμουν ότι και η ΑΕΚ οφείλει μία ξεχωριστή τιμή στον Κώστα, που την υπηρέτησε ως ρεπόρτερ κυριολεκτικά μέχρι το τέλος.
Κώστα, 40 μέρες τώρα, κάθε σκέψη για την αγαπημένη μας ομάδα, φέρνει στον νου κι εσένα!
