Ούτε σε «έσφαξε» καμιά διαιτησία αν εξαιρέσεις το παιχνίδι με τον Αστέρα, ούτε σου λείπουν οι παίκτες ποιότητας, ούτε είσαι με λίγες λύσεις στο ρόστερ, ούτε η… τύχη σου γύρισε την πλάτη. Το ποδόσφαιρο έχει γυρίσει την πλάτη στον Παναθηναϊκό, γιατί με τα δεδομένα που έχει αυτό που παρουσιάζει είναι στα όρια του… αποκρουστικού. Ειδικά σε ματς όπου ξέρει πως η ζωή του μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο. Κι αυτός κάνει ένα βήμα προς τα κάτω.
Η ήττα σε ένα μεγάλο ματς, προφανώς και είναι μέσα στο παιχνίδι. Το 2-0 απ’ την ΑΕΚ μπορούσε να έχει έρθει και με διαφορετική αγωνιστική εικόνα. Όμως το κακό είναι πως χάθηκε ένα τόσο σημαντικό παιχνίδι, χωρίς να μην δείξει ο Παναθηναϊκός καμία βελτίωση αγωνιστική. Κάτι που ήταν υποχρεωτικό να συμβεί, όχι για το αποτέλεσμα, αλλά για να πειστούν οι πάντες επιτέλους πως υπάρχει λόγος ελπίδας.
Είναι ποδοσφαιρικά ηλίθιο όταν κάθε εβδομάδα δεν εμφανίζεις έστω κατά 1% κάτι καλύτερο, να περιμένεις πως θα πατηθεί ένα κουμπί και ξαφνικά μια Κυριακή θα εμφανιστεί ένα σύνολο που θα… κρύβει την μπάλα. Θα δημιουργεί, θα πιέζει ψηλά, θα «πνίγει» τον αντίπαλο. Αυτά που ως ένα βαθμό, έπρεπε ήδη να βλέπαμε. Όχι γιατί έτσι γουστάρουμε, αλλά γιατί έτσι μας είπαν αυτοί που δουλεύουν την ομάδα.
Τι είδαμε με την ΑΕΚ… για να μην το κουράζουμε επειδή τί να κουράσεις κιόλας σε μια δίκαιη ήττα σου; Πνευματικά απροετοίμαστο σύνολο, πρώτο ημίχρονο λες και έχεις πάρει χάπια απ’ αυτά που φέρνουν υπνηλία και προειδοποιούν να μην καταναλώνονται από άτομα που χειρίζονται βαριά μηχανήματα. Το έχουμε ξαναδεί αυτό σε όλα τα μεγάλα ματς. Άγιαξ εντός κι εκτός, ΠΑΟΚ, ΑΕΚ, άρα δεν είναι σύμπτωση. Είναι πρόβλημα που δεν λύνεται.
Παράλληλα ο προπονητής μίλησε ξανά για την αυτοπεποίθηση. Ποιανού ευθύνη είναι να έχει αυτοπεποίθηση η ομάδα; Του κάθε ποδοσφαιριστή ξεχωριστά από τη μία, αλλά κυρίως του προπονητή. Σε ένα τέτοιο ματς ακόμη κι αν αγωνιστικά δεν… τράβαγε το πράγμα, έπρεπε να υπήρχε μάτι που γυαλίζει και πείσμα σε κάθε διεκδίκηση.
Ο Παναθηναϊκός χάνει το τρένο γιατί κάθεται στη στάση και αντί να πάει να το πάρει σκέφτεται αν είναι καλή στιγμή να σηκωθεί. Εφησυχασμένος κιόλας επειδή θα περάσει το επόμενο, όμως δεν έχει πολλά ακόμη. Αυτή τη στιγμή μετά και τη συγκεκριμένη ήττα, ήδη το πρωτάθλημα έχει γίνει υπερβολικά δύσκολος στόχος.
Μην μένουμε στην απόσταση από την κορυφή. Αυτή ναι είναι -6. Καθόλου μικρή μετά από 6 ματς. Καθόλου εύκολο να γυρίσει η κατάσταση. Η μεγάλη εικόνα είναι πως βρίσκεσαι στο -6 από μία αντίπαλο (ΑΕΚ), στο -5 από Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ και στο -3 μέχρι κι απ’ τον Άρη. Το «μέχρι και» δεν είναι υποτιμητικό, μια χαρά ποδόσφαιρο παίζει ο Άρης. Σαφώς καλύτερο απ’ τον Παναθηναϊκό, ειδικά με τα δικά του δεδομένα. Απλά σε θεωρητικό επίπεδο έπρεπε να είναι αστείο ο φετινός Παναθηναϊκός να αρχίσει να σκέφτεται το «ρε μπας και…» για τα πλέι οφ.
Η εύκολη απάντηση που δίνουν όλοι είναι «να φύγει ο προπονητής». Οκ, ας φύγει. Απλά φτάνουν τα ρίσκα. Φτάνουν οι ζαριές. Ειδικά όταν έχει γίνει τέτοια επένδυση στο ρόστερ, είναι κρίμα κι άδικο να έχεις την ιπποδύναμη της Ferrari και να προχωράς σαν κάρο κολλημένο στη λάσπη σύμφωνα με αυτό που παρουσιάζεις στο χορτάρι.
Επίσης, όσο καλός κι αν είναι ο Μπάλντοκ στις προπονήσεις, σε τί εξυπηρετεί μια ομάδα που έτσι κι αλλιώς δεν έχει βρει τα πατήματά της, να πηγαίνει σε τόσο κρίσιμο και δύσκολο ματς χρησιμοποιώντας έναν παίκτη που θέλει και ρυθμό και χρόνο για να «δεθεί» αγωνιστικά με το σύνολο. Τη στιγμή μάλιστα που τα χαρακτηριστικά του είναι αντίθετα απ’ αυτά που θεωρητικά θα πρέσβευε ο Παναθηναϊκός ποδοσφαιρικά. Σαφώς και δεν φταίει ο Μπάλντοκ για την ήττα, απλά ήταν μια απόφαση που δύσκολα μπορεί να κατανοηθεί.
Φτάσαμε Οκτώβρη πλέον, σε 6 ματς ο Παναθηναϊκός έχει 2 νίκες κι αυτές η μία στις καθυστερήσεις (Λεβαδειακός) και η άλλη με το σκορ στο 1-1 μέχρι το 81’ (Πανσερραϊκός). Κόντρα δηλαδή στον προτελευταίο και τον τελευταίο της βαθμολογίας. Στο ΟΑΚΑ.
Τις τελευταίες εβδομάδες δεν υπάρχει και η δικαιολογία πως το μυαλό ήταν στην Ευρώπη. Ίσα-ίσα όπως τα κατάφερε ο Παναθηναϊκός, θα πάει στην Μπάνια Λούκα και θα πρέπει να κάνει εκεί διαχείριση, γιατί αν δεν νικήσει τον Ολυμπιακό…
Η σεζόν αυτή ενώ έγιναν αυτές οι μεταγραφές, εξελίσσεται μέχρι τώρα σε εντός των συνόρων φιάσκο. Και για να δικαιολογηθεί πρέπει να αναφέρουμε αυτά που έπρεπε να είναι απαγορευμένες λέξεις. Υπομονή και χρονικό περιθώριο. Δεν υπάρχουν. Κι όχι γιατί κάποιος… μισεί τον Αλόνσο ή όποιον άλλον. Απλά επειδή οι πάντες γνώριζαν πως δεν γίνεται να υπάρξουν. Χρόνο χρειάζονται όλοι. Γι’ αυτό και όλοι χάνουν βαθμούς. Κανείς όμως δεν έχει αυτό το αγωνιστικό χάλι.
Σκεφτείτε δηλαδή να μην υπήρχε η ασυνέπεια και των υπόλοιπων. Γιατί οκ, λέμε για τις διαφορές. Προσθέστε λοιπόν πως είμαστε στο -6 από την ΑΕΚ που δε νίκησε την Λαμία στην έδρα της και την Καλλιθέα εκτός. Στο -5 απ’ τον ΠΑΟΚ που έχασε εντός απ’ τον Άρη και δε νίκησε τον Παναθηναϊκό (λόγω της κατάστασής του δεν το λες και τιμητικό για το πιο έτοιμο σύνολο του πρωταθλήματος), αλλά και από τον Ολυμπιακό που έχασε στον Άρη και ήρθε ισοπαλία εντός με τον Παναιτωλικό.
Γι’ αυτό ακόμη ο Παναθηναϊκός είναι… ζωντανός, έστω και με μηχανική υποστήριξη στο πρωτάθλημα. Επειδή δε νικούν οι άλλοι. Απλά, πόσες πιθανότητες μπορεί να έχει μια ομάδα που δεν είναι καλύτερη από τους άλλους-αυτή τη στιγμή μάλλον χειρότερη απ’ όλους ίσως πλην Ολυμπιακού-να ανατρέψει αυτές τις διαφορές;
Στο τέλος-τέλος οι συζητήσεις για τον προπονητή λογικό να γίνονται, το ζήτημα είναι μήπως η βλάβη είναι ήδη ανεπανόρθωτη. Γιατί και να προκύψει αλλαγή, πρέπει ο επόμενος να είναι τεράστιος και προπονητής και μάγκας για να κάνει ομάδα τον Παναθηναϊκό τόσο γρήγορα και να ανατρέψει συγχρόνως την κατάσταση που πρόλαβε να δημιουργηθεί μέσα σε δύο μήνες πρωταθλήματος.
