MENU

Η φετινή σεζόν είναι ιστορικής σημασίας, τόσο για το ελληνικό πρωτάθλημα, όσο και για την Ευρωλίγκα. Κι αυτό γιατί δεν έχει ξανασυμβεί στην διαδρομή του μπάσκετ και των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων να υπάρχει μία ομάδα που θα αγωνίζεται μόνο στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση και όχι στην εθνική λίγκα. Φαινομενικά είναι απλά η συνέπεια του πολέμου που μαίνεται εδώ και δεκαετίες στο ελληνικό περιβάλλον και όμοιός του δεν έχει καταγραφεί στα ευρωπαϊκά χρονικά. Ο Ολυμπιακός έκανε την #mehritelous απειλή του πραγματικότητα βάζοντας το κερασάκι στην τούρτα των διαχρονικών διαμαρτυριών του για τη διαιτησία και τον Παναθηναϊκό.

Η απόφαση αυτή εξελήφθη από τον πυρήνα των οπαδών του, ως επανάσταση, υψώνοντας κι αυτοί από την πλευρά τους το λάβαρο της #mexritelous ανταρσίας. Ο Παναθηναϊκός φούσκωσε το αίσθημα περηφάνειας των οπαδών του, καθώς ήταν η βασική αιτία που ο Ολυμπιακός, παρά τις συντονισμένες ή ασυντόνιστες κι ερασιτεχνικές προσπάθειες που έγιναν περί του αντιθέτου, υποχρεώθηκε να πάρει την άγουσα για την χαμηλότερη κατηγορία.

Κάπως έτσι όμως, φτάσαμε σε μία ιστορική σεζόν, όπως αναφέρεται και στον πρόλογο. Μία ιστορική σεζόν, η οποία όμως, είναι ήδη άκρως διδακτική, επιμορφωτική για όλους όσοι αγαπούν πραγματικά το μπάσκετ και αποκαλύπτει τη σωρεία των κινδύνων, που οι φιλοδοξίες Μπερτομέου και των συν αυτώ, παρουσιάζουν με θύμα τον ισχυρό πυρήνα του μπάσκετ στην Ευρώπη.

Ο Ολυμπιακός μάς έχει βάλει σε μία κάψουλα και μας προσκαλεί, εκών ή άκων, σε ένα ταξίδι στο κοντινό μέλλον, για να γίνουμε μάρτυρες του μπάσκετ και πως αυτό θα εξελιχθεί αν τελικά κυριαρχήσει η λογική του Καταλανού μάνατζερ, που, παρά τα όσα υποκριτικά υπαινίσεται, έχει δύο ισχυρούς πυλώνες στην φιλοσοφία του, καταστροφικούς για το οικοδόμημα του μπάσκετ: Δημιουργία κλειστής Λίγκας, Εξαθλίωση των Εθνικών ομάδων και των εθνικών πρωταθλημάτων, με βασικό μέλημα, η prime time περίοδος διεξαγωγής αγώνων, το σαββατοκύριακο, να περάσει στην δικαιοδοσία του ισπανικού στρατηγείου.

Τι σημαίνει κλειστή λίγκα λοιπόν; Λίγο έως πολύ είναι γνωστό. Ειναι ακριβώς ό,τι συμβαίνει στο ΝΒΑ, αλλά χωρίς ντραφτ, χωρίς σάλαρι καπ, με αδυναμία ελέγχου των πραγματικών οικονομικων δεδομένων των ομάδων, με αδυναμία επιβολής κοινής φορολογίας, εκτός κι αν οι ομάδες εγκαταλείψουν τα εγχώρια ΑΦΜ τους και αποφασίσουν να γίνουν εταιρίες με έδρα το Λουξεμβούργο κτλ κτλ.

Αρα, οι ίδιες 16 ή 18, ή όσες, τέλος πάντων, ομάδες κρίνει ο Μπερτομέου ή οι 6 (η πλειοψηφία των 11) ότι μπορούν να πάρουν μέρος σε μία κλειστή Λίγκα, θα αναμετρώνται για τον τίτλο του πρωταθλητή Ευρώπης. Την ίδια στιγμή τα εγχώρια πρωταθλήματα, εντελώς απαξιωμένα θα φυτοζωούν, χωρίς κανένα ενδιαφέρον, χωρίς επενδυτές, πιθανώς χωρίς κόσμο στο γήπεδο, χωρίς τηλεοπτικά δικαιώματα, χωρίς, χωρίς, χωρίς, σε ένα περιβάλλον που θα μοιάζει με προπαρασκευαστικό χαρέμι ή σκλαβοπάζαρο, όπου οι ισχυροί και “έχοντες” της ελληνικής μπασκετικής επικράτειας, θα επιλέγουν και θα παίρνουν για ένα κομμάτι ψωμί το αποτέλεσμα της παραγωγικής διαδικασία όλων των υπόλοιπων.

Αν έχει μείνει τίποτα από αυτή (την παραγωγική διαδικασία). Μπορεί κάποιος να σκεφτεί ότι όλες αυτές οι κουβέντες είναι μία οικτρή κι αντιαναπτυξιακή προσέγγιση, καθώς, ουδείς μπορεί να καταγράψει με βεβαιότητα γεγονότα τα οποία προβλέπει και δεν μαρτυρά, καθώς δεν έχουμε την παραμικρή εμπειρία και δεν έχουμε ξαναβιώσει ποτέ. Ας πούμε λοιπόν, ότι υπάρχει μία δόση αλήθειας σε αυτή την απάντηση, και ας μιλήσουμε για γεγονότα. Αυτά που απλόχερα προσφέρει στην ευρωπαϊκή κοινότητα η πρακτική του Ολυμπιακού, ο οποίος, είναι καλό να επαναλάβουμε ότι θα γίνει η πρώτη ομάδα στην ιστορία που θα αγωνίζεται μόνο στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση, χωρίς να συμμετέχει στο εθνικό πρωτάθλημα.

Πριν προχωρήσουμε σε περαιτέρω ανάλυση, καλό είναι εδώ να αναφέρουμε ότι σύμφωνα με τους κανονισμούς της Ευρωλίγκας, μία ομάδα έχει δικαίωμα να χρησιμοποιεί, δίχως περιορισμό, όσους ξένους παίκτες θέλει, ανεξαρτήτως εθνικότητας, ή προέλευσης. Για την Ευρωλίγκα μοιάζει με high volume αμάρτημα να ασχοληθεί ή να προστατεύσει τους γηγενείς παίκτες.

Με κάποια άλλα επιμέρους θέματα, που αφορούν κυρίως στην καταπόνηση των παικτών του Ολυμπιακού σε σχέση με όλες τις άλλες ομάδες που θα παίζουν δυο ματς ανά εβδομάδα, ή στο γεγονός ότι οι διαβολοβδομάδες για όλους τους υπόλοιπους, θα έχουν τον χαρακτήρα της «αγγελοβδομάδας» για τους ερυθρόλευκους, που θα βρίσκουν χώρο να ξεχαρμανιάσουν, ας ασχοληθούν αυτοί που επέτρεψαν στον Μπερτομέου, να δημιιουργήσει αυτό το χωρίς ουσιαστικούς κανόνες και κοινά κριτήρια πρότζεκτ. Ας δούμε τι γίνεται με τους Ελληνες παίκτες και πόσο η κλειστή Λίγκα επηρρεάζει τη δική τους, ανάπτυξη, τη βελτίωση ακόμα ακόμα και την ίδια τη συμμετοχή τους στο κορυφαίο δασυλλογικό ευρωπαϊκό προϊόν.

Με δεδομένο ότι για τον Ολυμπιακό δεν ισχύουν οι κανόνες που έχουν όλα τα εθνικά πρωταθλήματα για τους γηγενείς παίκτες, ο Ντέιβιντ Μπλατ, η διοίκηση της ΚΑΕ και οι άμεσοι συμμετέχοντες στη λήψη αποφάσεων, ξεγυμνώνουν μπροστά μας το μπάσκετ της επόμενης δεκαετίας: Το μπάσκετ μίας κλειστής Λίγκας.

Στην περίοδο των μεταγραφών, λοιπόν, ο Ολυμπιακός: «Απέλυσε» τέσσερις Ελληνες παίκτες, τον Μπόγρη, τον Αγραβάνη, τον Τολιόπουλο και τον Μάντζαρη. Διατήρησε στο δυναμικό του, τον Μιλουτίνοφ και τον Τσέρι. Υπέγραψε μόλις έναν Ελληνα, τον Αντώνη Κόνιαρη Ανανέωσε τον θρυλικό Βασίλη Σπανούλη, τον παίκτη σύμβολο της ομάδας του Πειραιά. Απέκτησε ακόμα 6 ξένους! Μετράει, μαζί με τον Ποκουσέφσκι και τον Βεζένκοφ, 10 (!) μη Ελληνες παίκτες.

Προσέξτε, όταν στην ίδια πρόταση μπαίνουν ο Ολυμπιακός και οι Ελληνες παίκτες, το συμπέρασμα, έχει εξαιρετική σημασία και σημειολογία, γιατί είναι η κατ’εξοχήν ομάδα της δεύτερης δεκαετίας που οφείλει την επιτυχία της στον κορμό των γηγενών παικτών, εξασκώντας ιδανικά και άριστα, τα μηνύματα που έδωσε ο Παναθηναϊκός του Ομπράντοβιτς την πρώτη δεκαετία του τρέχοντα αιώνα.

Κάτι, που εξακολούθησε να κάνει ο αιώνιος αντίπαλος, εκτιμώντας (και με βάση την επιτυχία των ερυθρόλευκων) ότι ελληνικός κορμός είναι απάντηση σε πολλά ερωτήματα (πήρε Παπαπέτρου, Μήτογλου, Παπαγιάννη, δοκίμασε με λάθος τρόπο όπως αποδείχθηκε- τους Χαραλαμπόπουλο, Γιάνκοβιτς, Κόνιαρη κτλ κτλ…)

Αν υπάρχει κάποιος που διαφωνεί ότι ο Ολυμπιακός έγινε δις πρωταθλητής Ευρώπης, εξαιτίας του ελληνικού κορμού του στις αρχές της δεκαετίας, τότε κακώς ασχολείται με το άθλημα της πορτοκαλί μπάλας. Ποια είναι η εξέλιξη;

Ο ίδιος ο Ολυμπιακός, η ομάδα, που ακριβώς εξαιτίας του πανίσχυρου σώματος των γηγενών παικτών καθιερώθηκε ως η πιο hard to beat ομάδας της Ευρώπης, κάνει πια χρήση του ασυδοτικού (σε ό,τι αφορά την εγχώρια παραγωγή) κανονισμού της Ευρωλίγκας και αλλάζει ρότα.

Οπως όλα δείχνουν, το ρόστερ της επόμενης σεζόν, οι Ελληνες που θα έχουν ουσιαστικό ρόλο στο rotation του Μπλατ είναι οι εξής τρεις: Ο Βασίλης Σπανούλης, ο Κώστας Παπανικολάου και ο Γιώργος Πρίντεζης, ενώ ο Αντώνης Κόνιαρης, είναι πιθανό να δίνει μάχη με τον Βεζένκοφ (παίκτης χωρίς δικαίωμα συμμετοχής στην Εθνική ομάδα, άρα σε μπασκετικό επίπεδο ξένος), ή τον Τσέρι για μία θέση στη δωδεκάδα.

Είναι η ανυπαρξία Ελλήνων παικτών, ή κάτι άλλο που οδηγεί σε αυτή την απόφαση; Το ερώτημα δεν είναι απλό, αλλά σε κάθε περίπτωση η αδιαφορία για την εθνική ταυτότητα των παικτών εκ μέρους της Ευρωλίγκας, είναι πολύ εύκολο να οδηγήσει τις ομάδες στις εύκολες λύσεις. Ποιες είναι αυτές; Μα η απόκτηση μη γηγενών παικτών, από δεκάδες άλλες αγορές, έτοιμων και δοκιμασμένων και κάποιες φορές μάλιστα με λιγότερα χρήματα. Η στην επένδυση σε ξένους παίκτες αμφιβόλου ποιότητας.

Το έκανε ο Ολυμπιακός, είναι σχεδόν βέβαιο, ότι θα ακολουθήσουν οι υπόλοιποι κάποια στιγμή, ενώ το χορό έχουν ανοίξει (σε επίπεδο Ευρωλίγκας) οι Ισπανοί, έχοντας όμως τους περιορισμούς στο εθνικό πρωτάθλημά τους, αλλά και μία εκπληκτική σε επίπεδο παραγωγής παικτών, αγορά, την αργεντίνικη, που προσφέρει αφειδώς ισπανόφωνους νεαρούς, οι οποίοι είναι εύκολο να βρυν ισπανικό διαβατήριο.

Οι χώροι για τους γηγενείς παίκτες, σε μία ενδεχόμενη κλειστή λίγκα, θα στενέψουν, το μπάσκετ χωρίς σύνορα που υπάρχει στην Αμερική, θα μεταφερθεί στην Ευρώπη, η οποία όμως και σύνορα έχει, και σημαίες, και εθνικές ομάδες, και διαφορετικές κουλτούρες και διαφορετικά ήθη.

Ο Ολυμπιακός μας δίνει ήδη ένα ισχυρό παράδειγμα, αλλά εδώ που τα λέμε, ας αναλογιστούμε κάτι: Πόσοι νέοι, γηγενείς παίκτες, έγιναν σταρ στις ομάδες τους τα τελευταία χρόνια;

Ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός μέχρι το 2013-14, καινοτόμησαν στην Ευρώπη και δικαιώθηκαν, δίνοντας πίστη στους Ελληνες παίκτες. Ακολούθησε η Ζαλγκίρις με τους Λιθουανούς.

Πλέον έχουν μείνει μόνο οι Λιθουανοί να δινουν ψήφο εμπιστοσύνης στις φιλοδοξίες των δικών τους παικτών. Κι αυτό γιατί οι πλούσιοι αγοράζουν ακριβά τους καλύτερους, και οι λιγότερο πλούσιοι αγοράζουν φθηνά παίκτες που ευελπιστούν να αποδειχθούν λαβράκια. Επιμονή και υπομονή στους γηγενείς δεν έχει κανείς: Ούτε οι Ρώσοι, ούτε οι Τούρκοι, ούτε οι Ελληνες, ούτε φυσικά οι Ισπανοί και οι Ιταλοί και το ευρωπαϊκό μπάσκετ παγκοσμιοποιείται σε μία λανθάνουσα μορφή με απροσδιόριστο τέλος. Κι αν η απάντηση ειναι: Κι εμένα τι με νοιάζει για τους Ελληνες παίκτες, αφού μόνο η ομάδα μου θέλω να κερδίζει; Ε, τότε, κάτι γίνεται πάρα πολύ λάθος στον κόσμο μας!

Υ.Γ. Η ευκαιρία που θα δοθεί σε έναν νεαρό παίκτη, δεν είναι αποκλειστική ευθύνη της ομάδας. Προφανώς και η ευθύνη είναι διμερής. Επιμερίζεται. Ομως, δεν είναι σαν το προαιώνιο ερώτημα. Ο παίκτης έκανε την ομάδα, ή ομάδα τον παίκτη; Εδώ υπάρχει απάντηση, είναι σαφής κι αναντίρρητη: Ενας νέος παίκτης, για να αναδειχθεί, χρειάζεται εμπιστοσύνη, χρόνο συμμετοχής και πίστη. Στοιχεία, που κάποιοι γηγενείς στην Ευρώπη, ή Ελληνες δεν έχουν βρει ποτέ από τις ομάδες τους, οι οποίες κάθε εβδομάδα αγωνιούν για το αποτέλεσμα και στο βωμό αυτής, προτιμούν να δώσουν 5 χιλιάδες δολάρια για έναν θεωρητικά καλό αμερικάνο ή κοινοτικό, παρά να επενδύσουν χρόνο συμμετοχής σε έναν Ελληνα ή γηγενή. Τα αποτελέσματα, τα ξέρετε!

Ο Ολυμπιακός των 10 ξένων μας... μυεί σε μία κλειστή Λίγκα
EVENTS