Da volim crno bele
ponosno kazem svima
volim to slavno ime
i divim se samo njima.
Η γυναίκα του, η Βέσνα τον κοίταξε με απορία, δεν πίστευε σε αυτό που άκουγε: «Τι είναι αυτά που μου λες; Πάλι τα έπινες χθες»;
Εκείνος όμως ήταν σίγουρος. Μέσα σε ένα βράδυ έβγαλε τα αθλητικά του παπούτσια και τις φόρμες για να βάλει κουστούμι και γραβάτα. Έτσι… ξαφνικά, όπως λέει και ο αγαπημένος του Αντώνης Ρέμος, θυσίασε ένα σίγουρο χρυσό μετάλλιο ως αρχηγός της Εθνικής Γιουγκοσλαβίας στο Ευρωμπάσκετ του 1991 για να αναλάβει την μεγάλη του αγάπη. Όπως λέει και το πρώτο τετράστιχο από τον ύμνο της Παρτίζαν: «Το λέω με υπερηφάνεια σε όλους, αγαπώ το άσπρο και το μαύρο. Αγαπώ από το δοξασμένο όνομα και λατρεύω μόνο αυτήν».
Ο Ντούσαν Ίβκοβιτς το έμαθε στο αεροδρόμιο του Βελιγραδίου λίγο πριν η ομάδα πετάξει στο Μόναχο για το τελευταίο τουρνουά προετοιμασίας. Νόμιζε ότι του κάνει πλάκα. Όταν κατάλαβε ότι ήταν απολύτως σοβαρός σε αυτά που του έλεγε, τον χτύπησε φιλικά στην πλάτη και του είπε μόνο ένα πράγμα: «Συγχαρητήρια για το θάρρος σου»!
Υπέκυψε στην πίεση του Ντράγκαν Κιτσάνοβιτς, όταν έμαθε ότι δίπλα του σε ρόλο αθλητικού διευθυντή θα έχει τον αδερφικό φίλο του και μετέπειτα κουμπάρο του, Μίλενκο Σάβοβιτς. Τις πρώτες επτά ημέρες ομολογεί ότι δεν κοιμήθηκε από το άγχος και την ένταση. Σε λιγότερο από ένα χρόνο, όμως, με την υψηλή εποπτεία του προφέσορ Νίκολιτς ήταν ήδη πρωταθλητής Ευρώπης με τους «γκρόμπαρι».
Θα ήθελε πολύ να έχει δίπλα του και αυτή τη φορά τον «Σάβα». Τον έχασε όμως την 1η Μαρτίου, χτυπημένο από τον κορωνοϊό. Ο Ζοτς ήταν αυτός που είπε το τελευταίο αντίο, σε έναν συγκινητικό επικήδειο: «Θα ζει για πάντα μαζί μας. Δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ. Ήμασταν αχώριστοι, ο ένας ήταν το συμπλήρωμα του άλλου».
Νοερά θα βρίσκεται δίπλα μαζί του στο δεύτερο πέρασμα του από τον ασπρόμαυρο πάγκο.
Κι αν η Βέσνα αναρωτιέται και πάλι, ναι, ο Ζοτς ενδεχομένως τα έπινε και πάλι χθες πριν πάρει την οριστική απόφαση να γυρίσει και πάλι στην Παρτίζαν.
Na svetu nista lepse
Ne moze da postoji,
Nego sto je nasa ljubav
Prema crno-beloj boji.
Η αγάπη. Η αγάπη τα νικά όλα. Η αγάπη δεν βλέπει εμπόδια. Η αγάπη αναιρεί την λογική. Η αγάπη δεν σε ρωτάει, απλώς σε παίρνει μαζί της στο δικό της μονοπάτι. Το δεύτερο τετράστιχο στον ύμνο της Παρτίζαν λέει πως: «δεν υπάρχει τίποτα μεγαλύτερο στον κόσμο. Δεν μπορεί να υπάρξει κάτι μεγαλύτερο από την αγάπη μας για το άσπρο και το μαύρο».
Η αγάπη μπαίνει πάνω από το «εγώ». Θα μπορούσε να αποσυρθεί και να απολαύσει τα αγαθά της ζωής, πρόσφατα έγινε παππούς. Να ταξιδέψει, να ξενυχτήσει, να πιει, να γλεντήσει, να φιλοσοφήσει, να ξεκουραστεί. Το έκανε για ένα χρόνο. Βαρέθηκε. Ο Ζοτς δεν είναι τέτοιος. Η αδρεναλίνη ανανεώνει τα κύτταρα του. Χωρίς την ένταση, την πρόκληση, την πίεση δεν μπορεί να ζήσει. Είναι το οξυγόνο του.
Θα μπορούσε να περιμένει κι άλλο. Να επιλέξει μία ομάδα που θα μπορούσε να του αγοράσει την επιτυχία. Να μην πάρει το παραμικρό ρίσκο. Εκείνος επέλεξε ότι πιο παράτολμο υπήρχε. Να στήσει μία ομάδα από το μηδέν. Να βάλει σε κίνδυνο την υστεροφημία, το legacy που θα αφήσει πίσω του. Στον πάγκο της Παρτίζαν έχει πολλά να χάσει και λίγα να κερδίσει.
Για έναν προπονητή με 63 τίτλους, το μόνο που αποτελεί είδηση, το μόνο που «πουλάει» είναι η αποτυχία, η συντριβή του. Και ο Ζοτς επιλέγει να φλερτάρει με αυτή όσο πιο έντονα γίνεται. Μα, δεν τον νοιάζει. Πραγματικά δεν τον νοιάζει. Ο Ζοτς είναι ερωτευμένος. Και δεν το έκρυψε ποτέ, όταν μπροστά στις κάμερες σε αμέτρητα γλέντια σηκωνόταν για να τραγουδήσει τον ύμνο της Παρτίζαν, σαν κάποιον που δεν μπορεί να ξεπεράσει ποτέ την πρώτη του μεγάλη αγάπη. Πάντα με μια παραγγελιά είτε δίπλα στον Σάσα Ντανίλοβιτς, τον Σαρούνας Γιασικεβίτσιους ή στον πρόσφατο γάμο του γιού του Ντράγκαν Κιτσάνοβιτς. Όσοι είστε ή υπήρξατε καψούρηδες μπορείτε να αναγνωρίσετε έναν τέτοιο στα πιο κάτω βίντεο…
Ljubav prema klubu
ne moze da prestane
dok zivim klicacu njemu
volim te Partizane
Είναι ο μεγαλύτερος influencer στον χώρο του ευρωπαϊκού μπάσκετ: «Είναι φανταστικά νέα για ολόκληρη την Σερβία. Συγχαρητήρια στον Ζέλικο, συγχαρητήρια στην Παρτίζαν. Είναι ένας θρύλος και η επιστροφή του είναι κάτι θαυμάσιο για ολόκληρη τη χώρα», σχολίασε ο Σέρβος Πρόεδρος, Αλεξάνταρ Βούτσιτς. Η επιστροφή του Ζοτς είναι ένα θέμα που ξεπερνά πολύ τα στενά όρια των τεσσάρων γραμμών ενός παρκέ. Είναι εθνικό ζήτημα.
Ο δικός του μεγάλος Παναθηναϊκός πυροδότησε την ανάγκη να δημιουργηθεί κι ένας μεγάλος Ολυμπιακός. Η δική του μεγάλη Φενέρ, ενεργοποίησε αντίρροπες δυνάμεις που δημιούργησαν την εκπληκτική Εφές που έφτασε φέτος στην κορυφή της Ευρώπης.
Η επιστροφή του Ζοτς στα πάτρια εδάφη δημιουργεί έναν συναγερμό, έναν ηλεκτρισμό στην πιο μπασκετική χώρα της Ευρώπης, που μπορεί να επαναφέρει την αίγλη σε αυτό που κάποτε ήταν το καλύτερο πρωτάθλημα στην Ευρώπη.
Όσοι ψάχνουν για λογική, δεν θα βρουν. Ο Ζέλιμιρ δεν γύρισε στο Βελιγράδι για να παίξει στο Eurocup, για να πάρει τίτλος, για να δώσει απαντήσεις. Γύρισε για να γουστάρει. Για να ανατριχιάσει με το συναίσθημα που θα βιώσει ξανά. Για να το ζήσει ξανά σαν 30άρης, μόνος απέναντι σε όλους. Για να κλείσει, όπως ο ίδιος επιθυμεί έναν τέλειο κύκλο. Στην κορύφωση του, ο ύμνος της Παρτίζαν καταλήγει σε μία δήλωση αιώνιας πίστης: Η αγάπη μου για αυτή την ομάδα δεν μπορεί να σταματήσει. Όσο ζω, θα αγαπώ την Παρτίζαν.
Ο Ζέλιμιρ γύρισε. Γύρισε (και) για αυτό το χειροκρότημα. Γύρισε για να νιώσει καλά. Γύρισε για να είναι γεμάτος και πάλι...
