Το κοντράστ ολοένα και πιο έντονο. Ολοένα πιο στενάχωρο. Το μπάσκετ στο καλύτερο αγωνιστικό επίπεδο του, την Ευρωλίγκα, φτάνει στην κορύφωση του με το πάντοτε ξεχωριστό event του final-four και στην Ελλάδα συνεχίζει να κατρακυλά σε όλα τα επίπεδα.
Η ιστορία με τις αρχαιρεσίες στην ΕΟΚ έχει εξελιχθεί σε μια σοκαριστικά γελοία και συνάμα θλιβερή κατάσταση. Η τοξικότητα και η δολιότητα που κυριαρχούν αναδύουν αποκρουστική οσμή, η οποία φθάνει μέχρι τον πεντακάθαρο αέρα της Κολωνίας που φιλοξενεί το εφετινό φάιναλ-φορ της Ευρωλίγκας.
Εδώ, το μόνο που υπάρχει είναι το μπάσκετ. Ποιοτικό, ανταγωνιστικό, φρέσκο, απολαυστικό. “Ατμόσφαιρα” κρυστάλλινη και πολιτισμένη, με τους πρωταγωνιστές να αστειεύονται μεταξύ τους ενόψει της πρώτης “μάχης” που θα δώσουν, στους πρώτους τελικούς αν θέλετε, στους αγώνες της Παρασκευής.
Οι εφετινοί ημιτελικοί έχουν ξεκάθαρα φαβορί, τα οποία συγκεντρώνουν και τις περισσότερες για την κατάκτηση του τροπαίου. Η υπερηχητική, τα τελευταία χρόνια -και εφέτος έπειτα από κακό ξεκίνημα της- Έφες, με την λαμπερή Μπαρτσελόνα είναι οι ομάδες που έχουν το προβάδισμα από τα “χαρτιά” μέχρι τις αποδόσεις των στοιχηματικών εταιρειών.
Αν το κύπελλο καταλήξει στη Βαρκελώνη, τα συναισθήματα χαράς μου θα αφορούν τον ξεχωριστό κύριο Γιασικεβίτσιους που με το υψηλότατο IQ του, το πάθος του, την εργατικότητα του, τον εκρηκτικό χαρακτήρα του δημιουργεί ένα ακόμη μύθο, ο οποίος θα θα γιγαντωθεί πιο γρήγορα (είτε τώρα, είτε αργότερα θα μπει στο μικρό κλαμπ που στέφθηκαν πρωταθλητές Ευρώπης κι ως παίκτες και ως προπονητές!), για τον Νικ Καλάθη που τόσα έχει ακούσει κατά καιρούς, αλλά και για τον Νικόλα Μίροτιτς.
Αν το βράδυ της Κυριακή υψώσει το τρόπαιο η Αρμάνι Μιλάνο, θα χαρώ για τον πρώτο Έλληνα παράγοντα που θα στεφθεί πρωταθλητής Ευρώπης με ξένη ομάδα, τον Χρήστο Σταυρόπουλο, αλλά και διότι η πάλαι ποτέ κραταιά Ολύμπια, θα πραγματοποιήσει με αδιανόητη έκπληξη την ολική επιστροφή της. Για τον Κάιλ Χάινς που αναμφισβήτητα είναι ζωντανός θρύλος της Ευρωλίγκας.
Αν η κούπα καταλήξει στην Έφες, ομολογώ πως θα νιώσω χαρά στην περίπτωση που είναι factor ο Ροντρίκ Μπομπουά, τον οποίο θεωρώ τον πιο υποτιμημένο από τους γκαρντ πρώτης γραμμής, της Ευρωλίγκας.
Αν τελικά η ΤΣΣΚΑ ανανεώσει τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ευρωλίγκας, που λόγω της περσινής διακοπής, “κουβάλα” από το 2019, μολονότι δεν μου είναι συμπαθής ως οργανισμός θα χαρώ διπλά χάρη στον Δημήτρη Ιτούδη. Θα ομολογήσω δημοσίως ότι ο τρόπος που διαχειρίστηκε η ΤΣΣΚΑ την απόφαση απομάκρυνσης του Μάικ Τζέιμς και διάφορες κινήσεις που κυκλοφορούσαν στη μικρή αγορά του μπάσκετ ότι έκαναν οι Ρώσοι, με είχαν κάνει ενόψει φάιναλ-φορ Κολωνίας “φανατικό” υποστηρικτή της ομάδας του Ιτούδη.
Για να φτάσει στο φάιναλ-φορ η ΤΣΣΚΑ, χρειάστηκαν όσα είχε ο Έλληνας προπονητής στη συνέντευξη Τύπου για τους ημιτελικούς. Ιδρωμένος (ελαφρώς), λόγω των προβολέων και της μάσκας, και με μικρές, ανεπαίσθητες, κηλίδες από αίμα στον γιακά του κολαρισμένου πουκαμίσου του. «Ξυρίστηκες και μάλλον κάποιος ερεθισμός στο δέρμα έχει λερώσει ελαφρώς το πουκάμισο» του είπα στο τετ-α-τετ που είχαμε στη μικτή ζώνη μετά τη συνέντευξη και ο ατσαλάκωτος, Δημήτρης Ιτούδης μετέτρεψε την επισήμανση σε… alley-oop για κάρφωμα!
«Φίλε μου καταδεικνύει πως φτάσαμε ως εδώ. Με ιδρώτα και αίμα… Δεν ήταν καθόλου εύκολο» μου αποκρίθηκε ο μίστερ 14 φάιναλ-φορ και (προς το παρόν) επτά Ευρωλίγκες, τις πέντε ως ασίσταντ του Παναθηναϊκού και τις δύο στα έξι χρόνια που έχουν προηγηθεί στην ΤΣΣΚΑ.
Τον παρακολουθούσα στη συνέχεια να μιλά, πάντα με αψεγάδιαστη επαγγελματική συμπεριφορά και να αναφέρεται στη χρονιά που πέρασε παραλληλίζοντας τις δυσκολίες της εφετινής “μάχης” με εκείνες που αντιμετωπίζουν σε πραγματικές μάχες στρατηγοί με στρατιώτες, να εξηγεί αναλυτικά πως αυτό που επαγγέλλεται δεν το θεωρεί δουλειά αλλά χόμπι που του προσφέρει απόλαυση και όταν βρήκα ξανά ευκαιρία, τον ρώτησα: Δημήτρη, πόσο έχει αλλάξει ο Ιτούδης του 6ου φάιναλ-φορ σε σχέση με το πρώτο του, πίσω το 2015; Και σε τι έχει αλλάξει;
«Ω! Σαφώς έχει αλλάξει! Έχει αλλάξει αρκετά…» αποκρίθηκε και έδειξε να σκέφτεται. «Προφανώς είμαι πιο έμπειρος. Και η εμπειρία είναι βιωματική» είπε και σκεφτόμουν την ατάκα της Κικής Δημούλα που λέει ότι «η εμπειρία είναι ένα θλιβερό κέρδος» αλλά πριν προλάβω να την ψελλίσω ο προπονητής της ΤΣΣΚΑ συνέχισε αποκαλύπτοντας ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον “μυστικό” του.
«Έχω, ξέρεις, καλύτερη αυτογνωσία. Ξέρω πιο καλά ποιος είμαι και πως να διαχειριστώ καταστάσεις, αλλά θαρρώ επίσης πως έχω αποκτήσει την εμπειρία και τη γνώση να λειτουργώ απέναντι σε ορισμένες καταστάσεις σαν να γνωρίζω από πριν τι περίπου θα συμβεί. Γιατί είναι πράγματα που έχω διαβάσει σε βιβλία και με έχουν βοηθήσει να βλέπω από άλλο, πιο ευρύ, πρίσμα τα γεγονότα» άρχισε να εξηγεί μέχρι να τον διακόψω για να τον ρωτήσω: τι εννοείς τα έχει διαβάσει σε βιβλία;
«Τα τελευταία χρόνια έχω διαβάσει πολλά βιβλία. Διαβάζω ταυτόχρονα πολλά. Τώρα διαβάζω τρία! Του Σάρμα το “Ποιος θα κλάψει όταν πεθάνεις” που έχει μαθήματα ζωής, ακούω σε podcast το βιβλίο του Πεπ Γκουαρντιόλα και ένα μυθιστόρημα. Μην απορείς, το αναφέρει και ο Σάρμα: “Δεν χρειάζεται να διαβάζεις ένα βιβλίο μόνο. Και δεν είναι απαραίτητο να τα τελειώνεις όλα. Αν κάποιο δεν σου αρέσει, αν δεν σου κάνει ο τρόπος έκφρασης του συγγραφέα το κλείνεις και πας σε επόμενο”. Κι όπως σου είπα διαβάζω αυτή την εποχή τρία ταυτόχρονα»
Λίγο πριν οι άνθρωποι της ΤΣΣΚΑ τον… αρπάξουν για να τον σώσουν από τους πάντα “αχόρταγους” δημοσιογράφους πρόλαβε να μου πει ακόμη: «για να ολοκληρώσω την απάντηση στην ερώτηση σου, θεωρώ ότι πολύ μεγάλο ποσοστό της αλλαγής που έχω τα χρόνια που με ρώτησες οφείλεται στα βιβλία που έχω διαβάζει. Έχουν διευρύνει τη σκέψη μου και υποσυνείδητα με… συμβουλεύουν για τη διαχείριση καταστάσεων. Γιατί εκτός από την τακτική, από ένα σημείο και μετά, η διαχείριση των καταστάσεων και των προσωπικοτήτων είναι σημαντική».
Μια τέτοια διαχείριση, με τον τρόπο που έπρεπε, αφορά την υπόθεση του Μάικ Τζέιμς που όπως έλεγε ο Δημήτρης Ιτούδης «δημιούργησε μια κατάσταση από εκείνες που λέμε ότι τείνει να εξελιχθεί σαν καρκίνωμα, μια κατάσταση που προκαλεί μία αρνητική ατμόσφαιρα, κι αυτό πρέπει να το επισημάνεις και να βρίσκεις τρόπο να το θεραπεύσεις» αλλά το πιο σημαντικό ήταν πως «η απόφαση αποχώρησής του είχε θετική επίδραση στους παίκτες, καθώς περίμεναν να παρθούν μέτρα από κάποιον που παίρνει αποφάσεις»!
Και κάπως έτσι η ΤΣΣΚΑ δείχνει να είναι συσπειρωμένη στον απόλυτο βαθμό, σφυρηλατημένη, ενώ το βέβαιο είναι πως είναι και καλοδουλεμένη. Το βιβλίο του Ιτούδη, όταν το γράψει, θα έχει και κεφάλαιο Κολωνία στους τίτλους του; Θα το μάθουμε την Κυριακή και αρχικά την Παρασκευή το βράδυ. Αλλά όχι και αουτσάιντερ μια ομάδα με τέτοια χαρακτηριστικά…
ΥΓ: Η συνέντευξη Τύπου των ημιτελικών δεν ήταν κοινή και έλειπε ο “ατακαδόρος”, Ομπράντοβιτς ο οποίος αναφέρθηκε από τον Αταμάν που επανέλαβε πως ο κορυφαίος προπονητής θα έπρεπε να απασχολήσει τις ομάδες του ΝΒΑ, προσθέτοντας: «αν πάει στο ΝΒΑ, θα είναι και πιο πιθανό για εμάς να κατακτήσουμε κανά τίτλο…». Η ατάκα του Τούρκου προπονητή ήταν μια από ωραίες που ειπώθηκαν και έκαναν ξανά απολαυστική τη συνέντευξη Τύπου.
Ο Σέρχιο Ροντρίγκεθ όταν ρωτήθηκε πως νιώθει για την ευκαιρία που έχει να κατακτήσει Ευρωλίγκα με τρίτη, διαφορετική, ομάδα και να φτάσει τον παρακαθήμενο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους είπε «πως θα τον ρωτούσα να με συμβουλεύσει πως το κατόρθωσε αλλά φοβάμαι πως μάλλον θα μου δώσει λάθος οδηγίες» για να το επιβεβαιώσει άμεσα ο Λιθουανός λέγοντας: «Από δεξιά σουτ, Τσάτσο. Από δεξιά μόνο…»
Εκείνος όμως που είχε την καλύτερη διάθεση ήταν ο Έτορε Μεσίνα. Η κάπως σκυθρωπή όψη του σε μπέρδευε, γιατί όποτε έβρισκε ευκαιρία έριχνε ατάκα! Η κορυφαία, όταν του απευθύνθηκε μέσω zoom μια συνάδελφος από τη Σερβία. Ο συντονιστής της εκδήλωσης, Τζο Αρλάουκας δυσκολεύτηκε την πρώτη φορά να προφέρει το επώνυμο της και στην δεύτερη προσπάθεια την ρώτησε: Το είπα σωστά αυτή τη φορά, για να απαντήσει η Αλεκσάντρα: «Έχουμε κι άλλες συνεντεύξεις Τύπου, οπότε ελπίζω να το πετύχεις σε μια από τις επόμενες» και ακολούθως απευθύνθηκε στον Μεσίνα.
«Ελπίζω να είμαι στη συνέντευξη Τύπου της Κυριακής (τελικού) για να προφέρεις σωστά το όνομα μου» σχολίασε αρχικά και στράφηκε στον Αρλάουκας με στυλ «της έδωσα πληρωμένη απάντηση» και το γέλιο του έφτασε ως το Βελιγράδι.
