Ο πρωταθλητής Ευρώπης μπαίνει στη νέα σεζόν με διαφορετικό αγωνιστικό προφίλ, αλλά με τον πήχη να παραμένει στο υψηλότερο δυνατό σημείο. Οι σημαντικές αλλαγές στο ρόστερ, η νέα περιφέρεια, η ενίσχυση στους ψηλούς και το πρώτο δείγμα γραφής στο EuroLeague Super Cup δείχνουν έναν Ολυμπιακό που θέλει να παραμείνει στην κορυφή, χωρίς να αντιγράψει τον περσινό εαυτό του.
Ο Ολυμπιακός ξεκινά τη σεζόν 2026-27 από μια θέση που ταυτόχρονα αποτελεί προνόμιο και τεράστια ευθύνη: είναι ο πρωταθλητής Ευρώπης.
Η περσινή κατάκτηση της EuroLeague, μαζί με το ελληνικό πρωτάθλημα, ανέβασε ακόμη περισσότερο τις απαιτήσεις γύρω από την ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα. Και το καλοκαίρι που ακολούθησε δεν ήταν ένα καλοκαίρι απλής συντήρησης.
Οι «ερυθρόλευκοι» κράτησαν τον βασικό τους κορμό, αλλά προχώρησαν σε σημαντικές αλλαγές σε κομβικές θέσεις. Ο ίδιος ο Μπαρτζώκας ανανέωσε το συμβόλαιό του μέχρι το 2029, επιβεβαιώνοντας ότι ο Ολυμπιακός συνεχίζει πάνω στην ίδια αγωνιστική φιλοσοφία, αλλά με ένα ρόστερ που έχει αρκετά διαφορετικά χαρακτηριστικά.
Και αυτό είναι ίσως το βασικό στοιχείο της φετινής ομάδας: ο Ολυμπιακός δεν προσπάθησε απλώς να αντικαταστήσει παίκτες. Προσπάθησε να αλλάξει ορισμένα χαρακτηριστικά του παιχνιδιού του.
Οι αποχωρήσεις ήταν σημαντικές. Ο Τόμας Oυόκαπ, ένας από τους βασικούς δημιουργούς και αμυντικούς της προηγούμενης περιόδου, συνεχίζει πλέον την καριέρα του στην Nτουμπάι, σε μια υπόθεση - σίριαλ που διήρκησε όλο το καλοκαίρι. Παράλληλα, ο Μουσταφά Φαλ αποχώρησε μετά από μια πολυετή παρουσία στον Πειραιά, ενώ ο Γιαννούλης Λαρεντζάκης ολοκλήρωσε επίσης την παρουσία του στον Ολυμπιακό μετά από έξι χρόνια. Ο Άλεκ Πίτερς βρίσκεται επίσης εκτός του φετινού σχεδιασμού, με την αποχώρηση του Αμερικανού φόργουορντ να είναι γνωστή από το F4.
Πρόκειται για αλλαγές που δεν είναι αμελητέες. Ο Ολυμπιακός έχασε εμπειρία, σκληράδα και αρκετά από τα στοιχεία που χαρακτήριζαν το παιχνίδι του τα προηγούμενα χρόνια.
Από την άλλη πλευρά, οι προσθήκες δείχνουν ξεκάθαρα προς τα πού θέλει να κινηθεί ο Μπαρτζώκας.
Στην περιφέρεια ήρθε ο Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ, ένας γκαρντ με διαφορετικά χαρακτηριστικά από τον Ουόκαπ, ενώ ο Γιαν Μοντέρο προσθέτει ταχύτητα, δημιουργία και επιθετική ικανότητα στην περιφέρεια.
Ο Δομινικανός, μάλιστα, δεν χρειάστηκε πολύ χρόνο για να δείξει ότι μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο. Στους ψηλούς, ο Ολυμπιακός έχει πλέον μια διαφορετική εικόνα. Ο Ντόντα Χολ αποτελεί ήδη σημαντικό κομμάτι της ομάδας, ενώ ο Ταϊρίκ Τζόουνς δίνει αθλητικότητα, ενέργεια και διαφορετική απειλή κοντά στο καλάθι. Ο Νίκολα Μιλουτίνοφ παραμένει ο κεντρικός πυλώνας στη θέση «5», όταν είναι υγιής.
Παράλληλα ο Εντζάι αποτελεί μία από τις ενδιαφέρουσες νέες παρουσίες. Στον τελικό του IBT Crete απέναντι στον Ερυθρό Αστέρα ήταν ο κορυφαίος του Ολυμπιακού με 16 πόντους, 4 ριμπάουντ και 2 ασίστ, με την παρουσία του να είναι κάτι περισσότερο από ικανοποιητική.
Όσο διαφορετικός κι αν είναι ο υπόλοιπος Ολυμπιακός, υπάρχει ένας παίκτης που παραμένει το σημείο αναφοράς.
Ο Σάσα Βεζένκοφ. Ο περσινός MVP της EuroLeague και πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης μπαίνει στη νέα σεζόν έχοντας πλέον ακόμη μεγαλύτερο βάρος στις πλάτες του. Το σημαντικό, όμως, είναι ότι ο Ολυμπιακός δεν χρειάζεται να περιμένει από εκείνον να κάνει τα πάντα.
Η παρουσία του Εβάν Φουρνιέ, ο οποίος ήταν MVP του περσινού Final Four, η προσθήκη του Μοντέρο και του Μίλερ-ΜακΙντάιρ, αλλά και η αθλητικότητα των νέων ψηλών δημιουργούν περισσότερες επιλογές γύρω από τον Βεζένκοφ.
Στο πρώτο μεγάλο επίσημο δείγμα της σεζόν, ο Βεζένκοφ ήταν ήδη καθοριστικός. Στον τελικό του EuroLeague Super Cup απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης σημείωσε 22 πόντους και 5 ριμπάουντ, ενώ ο Φουρνιέ παραμένει ο άλλος μεγάλος επιθετικός πόλος της ομάδας.
Το στοίχημα της περιφέρειας
Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του φετινού Ολυμπιακού. Ο Ουόκαπ αποτελούσε για χρόνια τον βασικό οργανωτή της ομάδας. Η αποχώρησή του αλλάζει τις ισορροπίες. Ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ είναι περισσότερο ένας δημιουργός που μπορεί να επιτεθεί στο καλάθι και να πιέσει την άμυνα, ενώ ο Μοντέρο μπορεί να λειτουργήσει και ως ball-handler αλλά και ως επιθετική απειλή.
Μαζί με τους Φουρνιέ, Ντόρσεϊ και Κόρι Τζόζεφ, ο Ολυμπιακός έχει αρκετούς διαφορετικούς τρόπους να δημιουργήσει. Αυτό μπορεί να τον κάνει λιγότερο προβλέψιμο επιθετικά.
Ταυτόχρονα, όμως, είναι και ένα από τα μεγαλύτερα ερωτηματικά. Το να αντικαταστήσεις έναν παίκτη με την αγωνιστική ταυτότητα και την εμπειρία του Ουόκαπ δεν είναι απλή υπόθεση. Ο νέος Ολυμπιακός θα χρειαστεί χρόνο μέχρι να βρει τις σωστές αποστάσεις, τους ρόλους και τις συνεργασίες του.
Η αθλητική frontline
Αν υπάρχει ένα στοιχείο που ξεχωρίζει από τα πρώτα παιχνίδια, αυτό είναι η αθλητικότητα.Ο Ντόντα Χολ έδειξε από νωρίς ότι μπορεί να δώσει ενέργεια και στις δύο πλευρές του παρκέ. Στον ημιτελικό του Super Cup απέναντι στη Φενέρμπαχτσε είχε 12 πόντους και 12 ριμπάουντ, ενώ στον τελικό με τη Ρεάλ πρόσθεσε 13 πόντους και 4 ριμπάουντ.
Ο Τάιρικ Τζόουνς προσφέρει ένα διαφορετικό προφίλ, ενώ ο Μιλουτίνοφ δίνει το μέγεθος και την εμπειρία. Η απουσία του Φαλ σημαίνει ότι ο Ολυμπιακός χάνει ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο αναφοράς στο low post και στην άμυνα. Κερδίζει όμως περισσότερη κινητικότητα και δυνατότητα να παίξει με διαφορετικά σχήματα.
Ο φετινός Ολυμπιακός δεν μοιάζει με την ομάδα που κατέκτησε την Ευρώπη πριν από λίγους μήνες. Και αυτό δεν είναι απαραίτητα πρόβλημα.
Ο στόχος είναι να παραμείνει στην κορυφή, αλλά ο τρόπος για να το πετύχει μπορεί να είναι διαφορετικός.
Περιμένουμε έναν Ολυμπιακό με περισσότερη αθλητικότητα, ταχύτητα, μεγαλύτερη δυνατότητα να αλλάζει σχήματα και περισσότερες λύσεις στην επίθεση.
Το ερωτηματικό βρίσκεται κυρίως στη χημεία. Πόσο γρήγορα θα γίνει ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ ο βασικός δημιουργός της ομάδας; Πώς θα μοιραστούν οι κατοχές ανάμεσα σε εκείνον, τον Μοντέρο και τον Φουρνιέ; Πώς θα καλυφθεί η απουσία του Ουόκαπ στην πίεση πάνω στην μπάλα;
Αυτά είναι τα ερωτήματα που θα καθορίσουν την πορεία.
Γιατί ο Ολυμπιακός έχει ήδη αποδείξει ότι μπορεί να φτάσει στην κορυφή της Ευρώπης. Τώρα καλείται να αποδείξει κάτι διαφορετικό: ότι μπορεί να αλλάξει σημαντικά, χωρίς να χάσει την αγωνιστική του ταυτότητα.
Και το πρώτο μήνυμα από το Άμπου Ντάμπι ήταν ξεκάθαρο: ο πρωταθλητής Ευρώπης μπορεί να μπήκε σε νέα εποχή, αλλά δεν έχει κατεβάσει τον πήχη.
