Αυτός ναι. Αυτός ήταν ένας κανονικός Παναθηναϊκός. Ένας Παναθηναϊκός από τα… παλιά. Ένας Παναθηναϊκός που όχι μόνο δεν έχει να φοβηθεί τίποτα και κανέναν, αλλά ένας Παναθηναϊκός που άπαντες έχουν ξεκινήσει να τον φοβούνται.
Η ομάδα του Εργκίν Αταμάν πήγε στο Σαράγεβο και έκανε το χρέος της με τον καλύτερο τρόπο. Τι κι αν οι περισσότεροι σκεφτόντουσαν πως οι πράσινοι δεν έχουν και πολλές δυνατότητες να αντιμετωπίσουν το επιθετικό ταλέντο της Ντουμπάϊ; Τι κι αν οι πράσινοι είχαν για ένα ακόμα βράδυ να αντιμετωπίσουν μια διαιτησία εχθρική; Τι κι αν οι πράσινοι μέσα σε όλα έπρεπε να αγωνιστούν και πάλι με την πλάτη στον τοίχο;
Ο Παναθηναϊκός μπήκε στο γήπεδο και φρόντισε να δείξει με το καλησπέρα πως έχει πάει εκεί για να κερδίσει. Η άμυνα του μπορεί να μην ήταν και πάλι καθόλου καλή, αλλά η αποφασιστικότητα του ήταν αυτή που έκανε τη διαφορά. Και το σημαντικότερο; Ότι κέρδισε το παιχνίδι “χτυπώντας” την Ντουμπάϊ με τα δικά της “όπλα”.
Η ομάδα του “τριφυλλιού” δεν προσπάθησε να περιορίσει την επίθεση της ομάδας του Γκόλεματς, αλλά προσπάθησε να παίξει το παιχνίδι της μέσα στο… σπίτι της και να να πάει το ματς στο δικό της ρυθμό. Και τα κατάφερε. Και μάλιστα με εντυπωσιακό τρόπο.
Ο Παναθηναϊκός για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό έδειξε και πάλι δείγματα του τι ομάδα είναι και του τι ταλέντο έχει. Ο Τσέντι Όσμαν στο γήπεδο που έκανε τα πρώτα του βήματα, στο γήπεδο που αποθεώθηκε, μπήκε μέσα και έκανε το καλύτερο φετινό του παινχίδι, μοιάζοντας ασταμάτητος. Ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις καθ’ όλη τη διάρκεια της αναμέτρησης ήταν εξαιρετικός και στις δύο πλευρές του γηπέδου, πετυχαίνοντας και το πλέον καθοριστικό τρίποντο που ουσιαστικά έδωσε την νίκη στην ελληνική ομάδα. Ο Κέντρικ Ναν ξεκίνησε πιο συγκεντρωμένος από ποτέ. Οι διαιτητές τον “καθάρισαν” με φάουλ με συνοπτικές διαδικασίες και όταν επανήλθε στο δεύτερο μέρος ήταν σαν να μην έλειψε ποτέ. Ο Αμερικανός πρέπει να έχει κάνει το παιχνίδι με τις περισσότερες σωστές αποφάσεις “χτυπώντας” την Ντουμπάϊ πάνε στο κατάλληλο σημείο και με τον καταλληλότερο τρόπο. Ο Χουάντσο Ερνανγκόμεθ ήταν και πάλι εκεί, ενώ ο Ντίνος Μήτογλου ήταν κομβικός, κρατώντας όρθιο τον Παναθηναϊκό με μεγάλα σου, ανακτώντας και πάλι τη χαμένη του ψυχολογία.
Και φυσικά η κίνηση του Εργκίν Αταμάν που άλλαξε όλο το παιχνίδι. Η απόφαση του Τούρκου τεχνικού να παίξει με ψηλό σχήμα (Γκραντ και Όσμαν στο “2” ) ήταν η κίνηση ματ που έφερε τον Παναθηναϊκό στη θέση του οδηγού και έδειξε σε όλους, με τον καλύτερο τρόπο, τις αδιανόητες πιθανότητες που έχει ο Παναθηναϊκός στο παιχνίδι του.
Ζαλγκίρις Κάουνας, Ερυθρός Αστέρας, Ντουμπάϊ και τώρα η σειρά της Μονακό για το “4 στα 4” που θα αλλάξει τα δεδομένα και θα μας κάνει άπαντες να συζητήσουμε από μία τελείως διαφορετική βάση. Ο μεγάλος στόχος του τριφυλλιού αυτή τη στιγμή είναι να πάρει την 4η συνεχόμενη νίκη του απέναντι στην… διαλυμένη υποτίθεται Μονακό η οποία παλεύει πιο πολύ από ποτέ και παίρνει την μία νίκη μετά την άλλη. Όπως ακριβώς έκανε και χθες κόντρα στην Αρμάνι, φτάνοντας για αυτή τις τρεις συνεχόμενες νίκες (Ολυμπιακό, Εφές, Αρμάνι).
ΥΓ1: Από τον επίλογο του κειμένου γίνεται αντιληπτό από όλους πόσο δύσκολο έργο έχει την Παρασκευή ο Παναθηναϊκός και πόσο πιο επικίνδυνη παγίδα είναι η αναμέτρηση με τη Μονακό για τους πράσινους.
ΥΓ2: Ο Παναθηναϊκός ακόμα δεν έχει πετύχει τίποτα τίποτα. Τίποτα απολύτως. Θα πρέπει να κάνει ακόμα περισσότερες μεγάλες νίκες για να φτάσει εκεί που πρέπει και εκεί που αξίζει. Αλλά η χθεσινή εμφάνιση έχει κάνει πολλούς να ανησυχούν.
ΥΓ3: Η διαιτησία είναι ένα θέμα που όπως είδαμε και χθες δεν αφορά μόνο τα παιχνίδια του Παναθηναϊκού. Αφορά και τα παιχνίδια του Ολυμπιακού, αλλά από την ακριβώς αντίθετη οπτική.
ΥΓ4: Η κίνηση του Τόμας Ουόκαπ στη φωτογραφία με φίλαθλο του Παναθηναϊκού δεν είναι ούτε νορμάλ, ούτε το χιούμορ που θέλουμε. Ειδικά από έναν παίκτη που υποτίθεται ότι φοράει και τη φανέλα με το Εθνόσημο, ταξιδεύοντας με ελληνικό διαβατήριο.
