Η περίοδος της οικονομικής κρίσης άφησε σημάδια στον ελληνικό αθλητισμό. Σε εθνικό επίπεδο όμως, «γέννησε» και ευκαιρίες. Με ανανεώσεις ομάδων, ταλέντα που «βγήκαν» ή δουλεύτηκαν σωστά καθώς τέθηκε σε εφαρμογή ένα πλάνο. Μέσω της συγκεκριμένης διαδικασίας, η χώρα μας καρπώνεται σημαντικές επιτυχίες στα ομαδικά αθλήματα.
Οι εθνικές πόλο σε άνδρες και γυναίκες, είναι ήδη στα ημιτελικά του Παγκοσμίου της Σιγκαπούρης, διεκδικώντας μετάλλια. Παρά τις ανανεώσεις και τις απουσίες των ομάδων, η υδατοσφαίριση φωνάζει δυναμικά παρούσα σε ένα ακόμη κάλεσμα.
Στο ποδόσφαιρο οι «μαύρες» μέρες των εποχών Σαρρή και Γκιρτζίκη ανήκουν στο παρελθόν. Η Εθνική που έγινε συνώνυμο της αποτυχίας, δεν υπάρχει πια. Η βαριά «σκιά» της γενιάς του 2004, δεν υπάρχει πλέον πάνω απ’ το ελληνικό ποδόσφαιρο. Γιατί έχουμε να ελπίζουμε σε μια εκπληκτική φουρνιά γεμάτη ταλέντο, ενθουσιασμό και ικανότητα. Ήδη τα είδαμε στο Nations League με την άνοδο στην League A. Για πρώτη φορά στην ιστορία μας.
Ακόμη και σε επίπεδα υποδομών, η ΕΠΟ φρόντισε να κάνει τη μεγαλύτερη κίνηση στην ιστορία του αθλήματος εντός συνόρων. Αγοράζοντας το προπονητικό κέντρο της Παιανίας, το οποίο θα γίνει το «φυτώριο» για τα επόμενα πολλά χρόνια. Αφετηρία της νέας εποχής και του νέου… αέρα στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Στο βόλεϊ η Εθνική ανδρών συμμετείχε στο Finan Four του Golden Cup. Δείχνοντας κι εκεί πως το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα ισχυροποιείται σιγά-σιγά και μπορεί να κοιτά με μεγαλύτερη αισιοδοξία όχι μόνο το μέλλον, αλλά και το παρόν.
Παντού χαμόγελα. Ή σχεδόν παντού, επειδή υπάρχει και το πεδίο δράσης του Βαγγέλη Λιόλιου. To μπάσκετ. Το άθλημα που μας έχει χαρίσει απίστευτη χαρά, περηφάνια, στιγμές που δε θα σβήσουν από τη μνήμη και την ψυχή κανενός. Δυστυχώς όμως, οι αναφορές είναι για το παρελθόν. Το παρόν και το μέλλον, προκαλούν μόνο προβληματισμό και αγανάκτηση.
Η ΕΟΚ με τη συγκεκριμένη διοίκησή της, πήρε διοργανώσεις σε άνδρες, γυναίκες, αλλά και χαμηλότερα ηλικιακά κλιμάκια. Δυστυχώς πουθενά δεν ήρθε η επιτυχία. Με τη σκληρή αλήθεια να είναι αυτή και μόνο αυτή, σε αντίθεση με την ωραιοποίηση της προπαγάνδας στην οποία στηρίζεται η διοίκηση του μπάσκετ στην Ελλάδα.
Προ ημερών διεξήχθη το EuroBasket γυναικών στο ΣΕΦ και αποτύχαμε. Έχει περάσει ένα EuroBasket, ένα Παγκόσμιο και Ολυμπιακοί Αγώνες για τους άνδρες. Πουθενά δεν πλησιάσαμε στο μετάλλιο. Και το μόνο που διαφημίζεται ως επιτυχία για το ελληνικό μπάσκετ, είναι πως μάζεψε 10.000 κόσμο (με 8.500 προσκλήσεις) για αγώνα γυναικών στο ΣΕΦ και μια πρόκριση από προ-ολυμπιακό που διεξήχθη στην Ελλάδα.
Κι όλα αυτά στην εποχή που έχουμε την τύχη να υπάρχει ο κορυφαίος Έλληνας μπασκετμπολίστας όλων των εποχών. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, MVP του NBA, MVP των τελικών και πρωταθλητής στο «μαγικό κόσμο». Μαζί του μια εξαιρετική φουρνιά προσωπικοτήτων και ταλαντούχων αθλητών, η οποία είναι πλέον στη δύση της καριέρας της.
Τι φέρνει το αύριο; Μόνο αβεβαιότητα. Φως στο τούνελ δεν φαίνεται, σε λίγο καιρό έρχεται το EuroBasket με σημαντικές απουσίες καθώς πέραν όλων των άλλων έπαψε η Εθνική να αποτελεί τιμή και χαρά για τους αθλητές. Με τη διοίκηση Λιόλιου να την γεμίζει τοξικότητα και διαφορές, οι οποίες ξεκινούν από το συλλογικό επίπεδο και την εκεί «παρέμβαση» της ΕΟΚ.
Μια διοίκηση που πρωταγωνιστεί σε ένα ρεσιτάλ παρανομίας (διορισμούς ΚΕΔ), σκανδάλων, αδιαφάνειας σε θέματα διαιτησίας με αποκορύφωμα τους οριακούς 2 ώρες πριν τους τελικούς, προσλήψεων δημοσιογράφων, διορισμών πρωταθλητών, πωλήσεων θέσεων έναντι αμοιβής στις μεγαλύτερες κατηγορίες. Όλα αυτά με την ανοχή-ενοχή του Βρούτση και της Πολιτείας που προφανώς κλείνουν τα μάτια σε όσα συμβαίνουν.
Συν τοις άλλοις, το μπάσκετ είχε το «προνόμιο» να λύσει το όποιο αγωνιστικό του πρόβλημα με έναν νατουραλιζέ που θα είχε τα στοιχεία που μπορεί να μας έλειπαν. Και η απόλυτα αποτυχημένη ΕΟΚ του Λιόλιου, επέλεξε να κάνει Έλληνα έναν αθλητή που δεν διαθέτει κανένα στοιχείο που χρειάζεται το ελληνικό μπάσκετ σε εθνικό επίπεδο και ταυτόχρονα αυτός αρνείται να αγωνιστεί αυτό το καλοκαίρι. Ο Τόμας Γουόκαπ. Ο πρώην αθλητής του Ολυμπιακού, Στιβ Γιατζόγλου, γελούσε σε πρόσφατη συνέντευξη του όταν μίλησε για αυτό το θέμα αναρωτώμενος αν το ελληνικό μπάσκετ έψαχνε 70 χρόνια να βρει Αμερικάνο με αυτά τα χαρακτηριστικά…
Ο Ελληνικός αθλητισμός πάει μπροστά. Είναι ξανά σε τροχιά επιτυχιών. Στα μεγάλα ομαδικά αθλήματα, στα πιο προβεβλημένα στη χώρα μας, η γαλανόλευκη φέρνει χαμόγελα.
Εξαίρεση το μπάσκετ. Μόνο σε συλλογικό επίπεδο διακρίνονται οι ομάδες. Οι Εθνικές καταποντίζονται.
Λογικά θα φταίει κάποιος άλλος κι όχι ο Βαγγέλης Λιόλιος. Άλλωστε πήραμε και διοργάνωση 3Χ3 για το 2027. Όλα πάνε τέλεια. Τα μετάλλια και οι αγωνιστικές επιτυχίες δεν έχουν καμία σημασία. Δεν είναι ειρωνική η αναφορά, αυτά ακριβώς διαβάζετε δεξιά κι αριστερά ως επιχειρήματα. Καλό είναι όμως, να αντιλαμβανόμαστε τις ευκαιρίες που έχει χάσει το μπάσκετ, παρότι ξοδεύει τόσα χρήματα απλά για να κάνει λεζάντα ο πρόεδρος της ΕΟΚ.
Με κάποιον παράξενο τρόπο, το κάρμα δεν επιτρέπει στον δημιουργό της πιο σκοτεινής τετραετίας του ελληνικού μπάσκετ να χαμογελάσει τα καλοκαίρια μετά τα όσα διαπράττει μέσα στη διάρκεια της σεζόν. Δυστυχώς όμως παρασέρνει μαζί με το δικό του μαύρο σύννεφο τα παιδιά που δεν φταίνε σε τίποτα κι ένα ολόκληρο έθνος που περιμένει μια διάκριση, ένα μετάλλιο από την αγαπημένη του Εθνική.
Απλά στο τέλος με έναν παράξενο τρόπο, είτε το ρόστερ είναι καλό, είτε μέτριο, κάτι συμβαίνει και… χρυσό πιάνει ο Λιόλιος… καφές γίνεται. Ανικανότητα, γκαντεμιά, κάρμα; Ίσως κι όλα μαζί…
