Ακόμα και λίγα χιλιόμετρα να έχει γράψει κάποιος στη ζωή, έχει καταλάβει ότι όλα τα πράγματα εξαρτώνται από τον τρόπο που τα βλέπουμε και τα αντιμετωπίζουμε. Ο Μάσιμο Καντσελιέρι δίνει αυτό το παράδειγμα ακόμα και με το όνομά του! Το “cancellieri” μπορεί να μεταφραστεί και ως «καγκελάριος», μια θέση με μεγάλη ισχύ, αλλά και ως «δικαστικός υπάλληλος», ένας απλός τροχός στην άμαξα της γραφειοκρατίας. Ο 52χρονος Ιταλός προπονητής, που έχει αφήσει το στίγμα του στον ΠΑΟΚ ήδη από τους πρώτους μήνες της δουλειάς του, βλέπει το ρόλο του ως κάτι ανάμεσα στα δύο.
Στους απαιτητικούς μπασκετικούς οπαδούς του ΠΑΟΚ, που έχουν δει παικταράδες και τίτλους εγχώριους και ευρωπαϊκούς, η νίκη του ΠΑΟΚ επί της ΑΕΚ στον προημιτελικό του κυπέλλου και η πρόκριση στα ημιτελικά δεν προσφέρεται για πανηγύρια. Και δικαίως. Στέλνει, όμως, ένα μήνυμα. Στο κάτω-κάτω, είναι η πρώτη φορά σε Final8 Κυπέλλου Ελλάδας που ο ΠΑΟΚ καταφέρνει να νικήσει στον πρώτο του αγώνα. Και μάλιστα σε ματς όπου θεωρούνταν αουτσάιντερ. Η εμφατική νίκη έστρεψε ακόμα περισσότερο τα βλέμματα προς τον Ιταλό, που έχει καταφέρει να κάνει «γκελ» και στον κόσμο της ομάδας. Και προφανώς για κάτι τέτοιο δεν χρειάζονται μόνο τα ροζ φύλλα της νίκης.
Όσοι γνωρίζουν καλά την καθημερινότητα του Ιταλού προπονητή στη Θεσσαλονίκη, θαυμάζουν ένα πράγμα: Το πώς καταφέρνει να «εντάσσεται» μέσα στην ομάδα και να προσπαθεί να γίνει μέρος του συνόλου, με τις δικές του αρμοδιότητες βέβαια, και όχι να επιβάλλει τους κανόνες και να απαιτεί όλα να λειτουργούν με βάση αυτούς.
Το τρανότερο παράδειγμα είναι η περιβόητη (και απολύτως εμφανής πια) «χημεία» που έχουν αναπτύξει οι παίκτες του ΠΑΟΚ μεταξύ τους και με τον προπονητή τους. Οποιοδήποτε άλλος στη θέση του θα αναλάμβανε, έστω και συγκεκαλυμμένα, την «ευθύνη» για την ύπαρξη αυτής της χημείας. Ο Καντσελιέρι, όμως, επιμένει ότι οι παίκτες έφτιαξαν τη χημεία και απλά η δική του δουλειά είναι να λειτουργεί με τέτοιον τρόπο ώστε να μην τη χαλάσει! Μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση, η οποία τον έχει κάνει αγαπητό στους παίκτες. Ο τρόπος που τον αγκάλιασαν σε κοινή θέα, στην παρουσίαση των ομάδων πριν τον προημιτελικό, τα λέει όλα.
H περιοχή του Αμπρούτζο, στην ανατολική πλευρά της κεντρικής Ιταλίας, δεν φημίζεται για την μπασκετική της παράδοση. Ο Καντσελιέρι γεννήθηκε στο Τέραμο, μια μικρή πόλη 50.000 κατοίκων σε απόσταση 150 χλμ. από τη Ρώμη. Ασχολήθηκε με το μπάσκετ από πολύ νωρίς, ωστόσο επίσης νωρίς διαπίστωσε ότι δεν είχε την ικανότητα να παίξει σε υψηλό επίπεδο. Τη σεζόν 1993-94 η ομάδα της πόλης ανέβηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της στην LegaA της Ιταλίας, και προφανώς η ευκαιρία να παίξει εκεί συρρικνώθηκε ακόμα περισσότερο. Έτσι αποφάσισε να γίνει προπονητής, ξεκινώντας από τα τμήματα υποδομής.
Η πρώτη ομάδα που τον εμπιστεύθηκε ήταν η Σαν Ραφαέλε, ένας σύλλογος στον οποίο το μπάσκετ γυναικών είχε περισσότερες διακρίσεις από αυτό των ανδρών. Ήταν ο πρώτος που δημιούργησε μικτά τμήματα υποδομής, για αγοράκια και κοριτσάκια μέχρι 11 ετών, κάτι που, όπως αποδείχτηκε, έκανε εξαιρετικό καλό αργότερα στην απόδοση των μικρών κοριτσιών, όταν εντάχθηκαν στα αγωνιστικά τμήματα. Η ομάδα έφτασε μέχρι την τελική φάση του πρωταθλήματος νεανίδων της Ιταλίας δύο φορές, μάλιστα το 1997 έφτασε ως τον τελικό.
Στη Σαν Ραφαέλε ολοκλήρωσε μια πενταετή καριέρα με την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας της ομάδας γυναικών το 1999. Υπηρεσιακός ήταν, αλλά κατάφερε να μείνει ως το τέλος της σεζόν, οδηγώντας την στην απαιτητική Α2 κατηγορία. Όταν ο Φράνκο Γκραμέντζι, προπονητής του παλαιότερα στην Τέραμο, του πρότεινε να επιστρέψει στην πόλη σαν ασίσταντ κόουτς, δεν το σκέφτηκε πολύ. Πέρασε τέσσερα χρόνια εκεί (2000-2004), σε μια ομάδα που είχε καταφέρει να διατηρείται σχετικά ψηλά στην Α2 και την τελευταία του χρονιά η ομάδα ανέβηκε στην LegaA.
To καλοκαίρι του 2004 μετακόμισε πιο βόρεια, στην Μοντεκατίνι, ως ασίσταντ του Μάρκο Καλβάνι. Καθοδήγησε την ομάδα και τη σεζόν 2005-06 ως πρώτος προπονητής (κι εδώ σαν υπηρεσιακός και λύση ανάγκης ξεκίνησε, όμως κέρδισε τη θέση). Μάλιστα είχε παίκτη τον Μάριο Μπόνι, έναν άλλο αγαπημένο Ιταλό στη Θεσσαλονίκη (από τους οπαδούς του Άρη, βεβαίως).
Ακολούθησε μια τριετία (2006-09) ασίσταντ στην Μπιέλα, με την ομάδα του Πιεμόντι υπό τον Κάρλο Μπέκι να φτάνει μέχρι τον τελικό του ιταλικού πρωταθλήματος την τελευταία του σεζόν. Τότε ακριβώς αποφάσισε να κάνει το βήμα για πρώτος προπονητής. Η Βερόλι έψαχνε για προπονητή, καθώς ο Αντρέα Τρινκέρι είχε συμφωνήσει με την Καντού, και ο Καντσελιέρι δέχτηκε να μπει στα παπούτσια του προκατόχου του και να την αναλάβει. Την επόμενη σεζόν επέστρεψε στη Μπιέλα, όπου έμεινε τα επόμενα τρία χρόνια (ως το 2013) ως πρώτος προπονητής.
Το όνομά του είχε αρχίσει να συζητείται στην Ιταλία και λογικά ήταν έτοιμος να διεκδικήσει θέσεις πρώτου προπονητή ακόμα και σε μεγαλομεσαίες ομάδες, όμως το καλοκαίρι του 2013 πείστηκε από τον Λούκα Μπάνκι να τον ακολουθήσει ως ασίσταντ στην Ολίμπια Μιλάνο. Άλλοι το είδαν ως πισωγύρισμα, αυτός το είδε ως αναβάθμιοση.
Έμεινε στο προπονητικό staff των μιλανέζων για έξι χρόνια κι εκτός από τον Μπάνκι δούλεψε και με άλλους προπονητές (Γιασμίν Ρέπεσα και Σιμόνε Πιανιτζάνι). Αποφάσισε να φύγει μόλις η Ολίμπια συμφώνησε με τον Έτορε Μεσίνα, το 2019.
Γεμάτος από εμπειρίες, πλέον, διεκδίκησε καλύτερες δουλειές. Το 2019 συμφώνησε με τη Ραβένα κι έμεινε για δύο σεζόν, μάλιστα στην πρώτη του τερμάτισε πρώτος στην κανονική περίοδο (ανατολικός όμιλος) της Α2 και το 2020-21 αποκλείστηκε στα προημιτελικά των πλέι οφ από την Τορτόνα. Τότε ήλθε και η πρόταση της Λιμόζ, ομάδας με πολύ βαρύ όνομα, αλλά εκείνη τη στιγμή χωρίς το ειδικό βάρος.
Η πρώτη του σεζόν στη Γαλλία ήταν θρίαμβος, με βάση τα δεδομένα της ομάδας: Τερμάτισε 4η στο πρωτάθλημα και έφτασε στα προημιτελικά του Κυπέλλου Γαλλίας. Η δεύτερη σεζόν ήταν πιο δύσκολη, το μπάτζετ μειώθηκε δραματικά και η ομάδα μετά βίας γλύτωσε τον υποβιβασμό (15η). Η γαλλική περιπέτεια συνεχίστηκε στο Στρασβούργο. Στην Αλσατία οδήγησε την ομάδα στ5ον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας και στο Top16 του BCL, όμως η 12η θέση στο πρωτάθλημα θεωρήθηκε χειρότερη του αναμενόμενου.
Έτσι ξεκίνησε η περιπέτειά του στη Θεσσαλονίκη. Για την ώρα δεν έχει κερδίσει τίποτα, πέρα από την εκτίμηση των παικτών και την αποδοχή των οπαδών. Όπως λέει, όμως, και ο ίδιος, προτιμά τον Δεκέμβριο να μην κάνει θόρυβο και το καλοκαίρι να χαίρεται, παρά το αντίθετο, όταν στέκεται με το κεφάλι στη γκιλοτίνα…
