MENU

Αυτή τη στιγμή έχουμε μία κυβέρνηση η οποία παλεύει να πάρει αποφάσεις υπό καθεστώς ασφυκτικής πίεσης και παράλληλα να σκεφτεί πως θα βγαίνουν τα κουκιά μελλοντικά. Αυτό είναι ένα γεγονός που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.

Δεν μπορεί επίσης να αμφισβητηθεί πως πάρθηκαν μέτρα σχετικά γρήγορα, με αποτέλεσμα να μη γίνουμε Ιταλία, Ισπανία, Αγγλία και βέβαια ΗΠΑ, εκεί όπου ειδικά στις δύο τελευταίες χώρες ηγούνται ημίτρελοι λαϊκιστές που δεν ξέρεις που μπορεί να φτάσει η ανοησία τους.

Επίσης δεν μπορεί να αμφισβητηθεί πως σε σχέση με άλλες χώρες, δεν είναι σε θέση η δική μας κυβέρνηση να ανοίξει την κάνουλα. Μπορεί και παραπάνω βέβαια, αλλά το πάει προσεκτικά για να μη το χάσει. Δεκτό και αυτό.

Εκεί που τα χαλάει, είναι στον τρόπο που χειρίζεται το θέμα της ατομικής ευθύνης. Και τα διαγγέλματα του πρωθυπουργού αλλά και η τοποθέτηση του Χαρδαλιά δίπλα στον Τσιόδρα στον ρόλο του κακού μπάτσου, στέλνουν μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης από αυτό που αναλογεί προσωπικά στον καθένα μας.

Δεν έχω θέμα προσωπικά να επωμιστώ την ευθύνη αυτή εννοείται, αρκεί στο τέλος να την πληρωθώ. Αποδέχομαι πως το σύστημα υγείας της χώρας μας δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος γιατί απλούστατα διαλύθηκε από αυτούς που μου κουνάνε σήμερα το δάχτυλο, είμαι διατεθειμένος να κάνω τη δουλειά που δεν μπορούν αυτοί με κόστος και την πνευματική μου ισορροπία αλλά και την οικονομική μου ζημία, αρκεί στο τέλος να την πληρωθώ.

Αν μετά τη καραντίνα μου ζητηθεί να δεχτώ νέα ακραία μέτρα φορολόγησης για να σηκωθεί η οικονομία, αν δεν μου ελαφρύνουν τις οφειλές μου προς το δημόσιο, αν δεν φροντίσουν να δημιουργήσουν ρεαλιστικές συνθήκες στην αγορά, τότε και τη δουλειά τους θα έχω κάνει και στα κάγκελα θα είμαι.

Ανέχτηκα ως πολίτης το «μαζί τα φάγαμε», ανέχτηκα να έχω συνέταιρο το κράτος σε ότι κι αν κάνω, ανέχτηκα τα πάντα, για να περνάνε καλά δέκα οικογένειες και οι αυλικοί τους μια χαρά, δεν πρόκειται να ανεχτώ τίποτα άλλο. Και νομίζω πως αυτό είναι το κλίμα γενικότερα της κοινωνίας μας.

Διάβαζα και αυτή είναι η πραγματικότητα, πως μετά το τέλος της πανδημίας, θα δημιουργηθούν δύο τάσεις διακυβέρνησης. Η μία η αυταρχική που με ακραία καταστολή και απόλυτο έλεγχο των ΜΜΕ θα προσπαθήσουν να ελέγξουν τις αγανακτισμένες μάζες και η άλλη, αυτή που θα βγάλει ένα πολύ σωστό κοινωνικό προφίλ έτσι ώστε να αποφευχθεί η ένταση. Ουσιαστικά δεν θα υπάρχει μέση κατάσταση, οι μάσκες θα πέσουν είτε αρνητικά, είτε θετικά.

Ας ελπίσουμε πως η δική μας θα έχει τα αντανακλαστικά να πιάσει εξ αρχής τη δεύτερη επιλογή, γιατί αν δεν το κάνει θα χαθεί μετά ο έλεγχος και θα καταλήξει στη πρώτη.

Πάμε στα δικά μας, τα της Θεσσαλονίκης. Έκλεισε και η παραλία. Μία απόφαση που πάρθηκε κυρίως λόγω της εικόνας των ΜΜΕ, γιατί αν δούμε την πραγματικότητα, η πόλη είναι άδεια.

Είναι τόσο άδεια, που σε διάφορα σημεία της, στη Πυλαία, στο Σέιχ Σου, έχουν καταγραφεί επιθέσεις αγελών σκυλιών σε ανθρώπους, με έναν συμπολίτη μας να έχει χάσει μάλιστα τη ζωή του.

Στο κέντρο όπου διαμένω, η κατάσταση είναι θλιβερή, με ελάχιστους ανθρώπους να κυκλοφορούν και μετά τις 6-7 το απόγευμα να μη κουνιέται φύλλο. Για να κατανοήσετε τι συμβαίνει, για πρώτη φορά ακούω πουλιά.

Η Θεσσαλονίκη λοιπόν δεν έχει κάποιο σημείο να περπατήσεις πλην της παραλίας. Κολλάει λοιπόν κάποιον τον ιό αν είναι σε κίνηση και έχει απόσταση δύο – τριών μέτρων; Ισχυρίστηκε κάτι τέτοιο κάποιος ειδικός και δεν το αντιλήφθηκα;

Αντιλαμβάνομαι την πίεση που δέχτηκαν οι Ζέρβας και Τζιτζικώστας, κατανοώ γιατί και αυτοί δεν θέλουν να γραφτούν με μαύρα γράμματα στην ιστορία αυτού του τόπου σε περίπτωση στραβής.

Όμως μιλάμε για μία πόλη που έχει ένα και μόνο ένα σημείο για να περπατήσεις. Και την ίδια στιγμή θα πρέπει να σκεφτόμαστε πως υπάρχουν συνάνθρωποί μας που ζούνε μόνοι, που ζούνε σε υπόγεια, που ζούνε σε μικρούς χώρους, που ζούνε μία ακραία καθημερινότητα.

Οι τοπικοί άρχοντες πήραν την σκυτάλη της ατομικής ευθύνης γιατί αυτό το κλίμα πέρασε. Ναι, υπάρχουν ανεύθυνοι, ναι τα μέτρα ήταν επιβεβλημένα, αλλά τείνουμε να ξεπεράσουμε την λεπτή γραμμή μεταξύ ορθολογικής πειθαρχίας για να γλιτώσουμε τα χειρότερα και καταπάτησης της κοινής λογικής.

Το μέτρο είναι ακραίο αν και κατανοώ πως προέκυψε. Ας κρατήσει λίγες μέρες, ας γίνει συνείδηση πως ακόμη και εκεί πρέπει να προσέχουμε και ας αποσυρθεί αμέσως μετά.

Η λεπτή γραμμή μεταξύ ορθολογικής πειθαρχίας και καταπάτησης της λογικής
EVENTS