Αυτή την φορά αφήνει στην άκρη τις κατσαρόλες και τα πληκτρολόγια και μιλά για όλα σε μία κατάθεση ψυχής στο Vidcast «People» της Espresso news με τον Γιάννη Βίτσα που μοιάζει σαν καλομαγειρεμένο φαγητό πλούσιο, γεμάτο εντάσεις, αλήθειες και απρόσμενες γλυκιές ισορροπίες!
Μέσα σε από μια συζήτηση γεμάτη συναίσθημα αυτοσαρκασμό η Ελένη Ψυχούλη ξετυλίγει το κουβάρι μια ζωής που δεν χαρίστηκε, αλλά κατακτήθηκε. Μιλάει για το φαγητό ως γλώσσα αγάπης και την μαγειρική ως καταφύγιο, ενώ θυμάται πως η γραφή μπήκε τυχαία στη ζωή της. Δε διστάζει να φωτίσει τα σκοτεινά παιδικά της χρόνια, την εξορία του κομμουνιστή πατέρα της και εκείνη την δύσκολη σχέση μαζί του που βρήκε λύτρωση και κατανόηση μετά το θάνατο του. Απέναντι της στέκονται οι γυναίκες βράχοι της ζωής της. Η λατρεμένη γιαγιά που την μεγάλωσε και η μητέρα της, το απόλυτο πρότυπο δυνάμης και ελευθερίας, η οποία στα 79 τοις χρόνια βρήκε τον σύντροφο της ζωής της, αποδεικνύοντας πως η καρδιά δεν κοιτάζει με ρολόγια. Η ίδια η Ελένη μιλάει για το δικούς της «κατακούτελους» έρωτες, την μητρότητα και το γιο της, αλλά και για τις ημέρες που το πορτοφόλι έγραφε 0 € μαθαίνοντας την πράξη πως η αξία της ζωής μετριέται μόνο με τις στιγμές, που δεν αφήνεις να χαθούν. Από τα σοκάκια της Υεμένης και την ακραία εμπειρία του λιθοβολισμού, μέχρι τις πιο τρυφερές εξομολογήσεις, η Ελένη Ψυχούλη αποκαλύπτεται ολόκληρη. Απολαυστική χειμαρρώδης γεμάτη αγάπη για το φως της ζωής μας υπενθυμίζει πως όσο κι αν μας δοκιμάζουν οι συνθήκες σημασία έχει να μη χάνουμε ποτέ την όρεξη μας για το επόμενο βήμα!
Το Vidcast People:
Ακολουθούν αποσπάσματα της συνέντευξης:
Είναι δυνατόν να λες η οξύτητα του μακαρονιού δεν συνάδει με την γλυκύτητα του κρέατος. Αυτά είναι βλακείες… Πρέπει να είναι και πολύ ψωνισμένος!
«To φαγητό δεν είναι το πιάτο. Δηλαδή είναι δυνατόν να βγεις έξω, δηλαδή για να πέσεις με τα μούτρα μέσα σε ένα πιάτο και να λες η οξύτητα του μακαρονιού δεν συνάδει με την γλυκύτητα του κρέατος. Αυτά είναι βλακείες. Είναι μια τεχνητή γλώσσα που απορώ και ποιος τη μιλάει. Πρέπει να είναι και πολύ ψωνισμένος. Η έξοδος του φαγητού είναι μια συνολική εμπειρία. Βγαίνεις έξω για να δεις ένα ωραίο τοπίο, ένα ωραίο χώρο. Καταρχήν για να συναντήσεις τους φίλους σου. Είναι πάρα πολύ σημαντικό, άρα σε ενδιαφέρει και ποιοι άλλοι πάνε εκεί, να ακούσεις μια μουσική, να πιείς ένα ωραίο ποτό. Είναι μια συνολική εμπειρία. Δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις σαν το πιάτο! Όταν ξεκίνησα να γράφω για το εστιατόρια δεν ήξερα ότι το έκανα επαγγελματικά. Ήξερα το Στάθη Τσαγκαρουσιάνο, ο οποίος έρχονταν στο σπίτι μου και έτρωγε. Ήταν φίλος. Δεν ήταν κολλητός. Ήταν γνωστός. Και μου λέει κάποια στιγμή, «Δεν γράφεις»; Τότε ούτε καν μου πέρασε από το μυαλό ότι αυτό ήταν επαγγελματικό, ότι θα πληρωνόμουν. Νόμιζα ότι το έκανα χάρη σε έναν φίλο. Ζούσα απ’ αλλού».
Όταν πήραν τον μπαμπά μου -που είναι μια σκηνή που τη θυμάμαι σαν να τη ζούμε τώρα-, ήμουν τριών χρονών εκείνη τη στιγμή τέλειωσε για μένα ο πατέρας μου!
Μεγάλωσα σε ένα πάρα πολύ αυταρχικό περιβάλλον μέσα στην επταετία, μέσα στη χούντα, σε μια επαρχία με μπαμπά κομμουνιστή που έτρεχε στις εξορίες και μας είχαν στο στόχαστρο. Υποφέραμε ρε παιδί μου σαν οικογένεια εκεί τα χρόνια. Ήταν κλειστοί οι ορίζοντες. Εγώ είμαι παιδί πάρα πολύ ελεύθερο. Δηλαδή και τώρα ακόμη η ελευθερία είναι το μεγαλύτερο αγαθό για μένα. Όλο αυτό το στρίμωγμα, όλη αυτή η καταπίεσή που έφαγα από την οικογένεια, από την κοινωνία, από τον Βόλο τον ίδιο από την Ελλάδα όπως ήταν τότε ήταν αυτή που ανέπτυξε μέσα μου όλο αυτό τη το αίσθημα της περιπέτειας, της ελευθερίας, ότι κάποτε θα φύγω από δω και θα κάνω όχι απλά τα πάντα επί 100….Όταν πήραν τον μπαμπά μου που είναι μια σκηνή που τη θυμάμαι σαν να τη ζούμε τώρα, παρότι ήμουν τριών χρονών εκείνη τη στιγμή τέλειωσε για μένα ο πατέρας μου. Γιατί εγώ ως μικρό παιδί πάνω στο οιδιπόδειο δεν μπορούσα να καταλάβω. Νόμιζα ότι ο πατέρας μου μας εγκατέλειψε. Δεν μπορούσα να καταλάβω πού είχε πάει. Όταν γύρισε πίσω είχαν κοπεί οι γέφυρες και κόπηκαν για όλη μας τη ζωή. Κατάλαβες; Δεν μπορέσαμε να το ξαναβρούμε γιατί και ο πατέρας μου όταν γύρισε ήταν άρρωστος, ταλαιπωρημένος, με φοβερή εξασθενημένος γενικά ψυχολογικά και τον έχασα. Και γενικά είχαμε μια πάρα πολύ κακή σχέση η μέχρι που πέθανε. Όμως τίποτα δεν είναι για πάντα. Δηλαδή τον βρήκα και τον αγάπησα πάρα πολύ μέσα στα χρόνια
Όταν μου κληρονόμησε ένα εξοχικό μας στο χωριό του που μεγάλωσα, που κουβαλούσε όλη αυτή την οικογενειακή μαυρίλα για μένα και εγώ το έφτιαξα όλο χρώματα το άλλαξα και του έδωσα τη δική μου. Εκτίμησα απίστευτα τις αρχές του, ότι θυσίασε τη ζωή του για μια ιδέα, κάτι που δεν μπορεί να συμβεί σήμερα σε μια κοινωνία που μόνο για λεφτά μιλάει και υλικές αξίες. Ήταν ένας ήρωας για μένα ο οποίος όμως δεν μπορούσε μετά, να είναι και καλός οικογενειάρχης και καλός πατέρας.
Η μαμά μου είναι ένας άνθρωπος ακμαίος. Βρήκε το σύντροφό της στα 79 της. Είναι μαζί 6 χρόνια!
Η γιαγιά μου αναπλήρωσε απουσία του μπαμπά. Γιατί η μαμά η κακομοίρα ήταν έξω και δούλευε. Ήταν πολύ μικρή και ήθελε να ζήσει. Από τη μαμά πήρα πολλά μαθήματα ζωής. Για την ακρίβεια έχω γίνει εκείνη, γιατί είναι ένας άνθρωπος, ο οποίος αφού πέρασε δύσκολα αποφάσισε ότι θα ζήσει αργότερα! Και είναι ένας άνθρωπος ακμαίος. Βρήκε το σύντροφό της στα 79 της. Τι άλλο θέλεις; Η μαμά μου έμαθε την ελευθερία, μου έμαθε ότι τελικά ο εαυτός μας είναι το πιο σημαντικό πράγμα που έχουμε και καλά θα κάνουμε να τον ικανοποιήσουμε και όχι να θυσιαζόμαστε για τους άλλους. Να μην μας νοιάζει η γνώμη των άλλων. Είναι σοβαρά μαθήματα ζωής αυτά! Χάρηκα πολύ που στην ηλικία των 79 βρήκε έναν σύντροφο. Είχε χάσει τον προηγούμενο σύντροφό της με τον οποίο ήταν πάρα πολλά χρόνια μαζί. Ο Νίκος που ήταν σαν παππούς των παιδιών μας, ήταν ένας υπέροχος σύντροφος. Όταν πέθανε είπαμε «Χριστέ μου, γιατί της έμελλε αυτό, πάνω που άρχισε η γυναίκα λίγο να ζει, να χαίρεται, να βγαίνει. Και βρήκε αυτό τον υπέροχο άνθρωπο. Είναι μαζί 6 χρόνια
Δεν θυσιάστηκα για το παιδί μου! Το οποίο το θεωρώ καλό γιατί του έλεγα για κανέναν δεν θυσιαζόμαστε!
Σα μάνα ήμουν με τα λάθη μου και με τα σωστά μου. Ήμουν πολύ εγωίστρια και κοιτούσα πάρα πολύ τον εαυτό μου, δηλαδή δεν θυσιάστηκα για το παιδί μου, κατάλαβες το που λένε, το οποίο το θεωρώ καλό γιατί του το έλεγα ότι για κανέναν δεν θυσιαζόμαστε… Από μικρό του έλεγα «Ξέρεις κάτι «Δεν είμαι θεός επειδή είμαι μαμά. Έχω τα καλά μου, έχω τα κακά μου» και εσύ το ίδιο. Με στεναχωρείς σε αυτά, σε άλλα μου δίνεις χαρά, δηλαδή πάντα το έφερνα αντιμέτωπο στο ότι και εγώ πεπερασμένη είμαι, δεν είμαι καμία θεά, δεν είμαι δεν έχω το γραμμένα στην πέτρα τι πρέπει να κάνω, δεν ξέρω. Πολλές φορές δεν φοβόμουνα να το πω «Ξέρεις κάτι. Δεν ξέρω να σου πω γι' αυτό». Δεν έκανα τη το φωτεινό παντογνώστη. Του έδινα απεριόριστη ελευθερία και τη δυνατότητα να μιλάμε για τα πάντα και αυτό το έχουμε κρατήσει»
Τα έχω φτιάξει με κάποιον που δεν ήξερα πώς τον λένε. Μετά τον ρώτησα!
Τον έζησα τον έρωτα. Δεν με ενδιαφέρει τώρα. Τώρα έχω πολύ ωραία πλάνα ζωής. Επίσης έχω καταλάβει ότι οι φίλοι είναι η μεγαλύτερη οικογένεια. Περνώ πάρα πολύ ωραία. Δηλαδή δεν θέλω κανείς να μου το διαταράξει. Επίσης κάνω νέα ξεκινήματα τώρα επαγγελματικά, πάντα είμαι σε κάτι νέο. Και επειδή βέβαια είμαι 63 οπότε ξέρεις οι αντοχές λίγο μικρότερες, δεν έχω χρόνο. Έχω τα εστιατόρια μου που βγαίνω καθημερινά. Τι να τον κάνω τον άλλον; Πού θα τον βάλω; Δεν έχω ούτε χώρο ούτε χρόνο να τον χώσω κι αυτόν… Τώρα βέβαια άμα σου έρθει στο κατακούτελο εκεί θα πεις και «Ευχαριστώ»…
Ας πούμε τα έχω φτιάξει με κάποιον που δεν ήξερα πώς τον λένε. Μετά τον ρώτησα. Ήμασταν μαζί…Μείναμε μαζί επτά χρόνια. Ήταν τρελές εποχές ρε παιδί μου. Το γνώρισα ένα βράδυ στο Παρίσι Είχαμε βγει τρεις φορές αλλά είχα ξεχάσει να τον ρωτήσω. Νομίζω και αυτός μένα. Ήμασταν κάπως τότε και κάναμε περίεργα πράγματα χωρίς να το καταλαβαίνουμε… Δεν ξέρω και πολλούς ερωτευμένους γύρω γύρω.
Επίσης και στη γενιά του γιου μου δεν ξέρω και πολλούς ερωτευμένους και από τα νεότερα παιδιά. Εμείς ήμασταν συνέχεια ερωτευμένοι ξέρω και εγώ. Δεν ξέρω πως.
Έχω περάσει περίοδο με «Ο» ευρώ. Κουβαλούσα ένα πορτοφόλι και κάποια στιγμή το άφησα στο σπίτι. Έλεγα «Και γιατί το κουβαλάω».
Έχω χάσει πολλές φορές τη Γη κάτω από τα πόδια μου…Κάθε φορά που μετά από κάποια καλή οικονομική περίοδο χανόταν τα πάντα και εγώ είχα και ένα παιδί. Έπρεπε να συνεχίσω, να φάει, να πάει σχολείο, να σπουδάσει. Έχουν περάσει με Ο ευρώ.
Όταν σου λέω μηδέν, εννοώ μηδέν. Κουβαλούσα ένα πορτοφόλι και κάποια στιγμή το άφησα στο σπίτι. Έλεγα «Και γιατί το κουβαλάω» Δεν είχε τίποτα μέσα. Πάντα όμως πίστευα και πιστεύω ότι τα χρήματα δεν είναι πρόβλημα. Λίγο εργατικός, λίγο έξυπνος να είσαι τα ξαναβρίσκεις. Τη ζωή έχει σημασία να μη χάσεις. Δηλαδή το ενδιαφέρον σου, την αίσθηση της της περιπέτειας, την περιέργεια για τα πράγματα, τους φίλους σου, την αγάπη, το μοίρασμα! Αυτά είναι τα σημαντικά!
«Στην Υεμένη με λιθοβολήσαν. Με πήραν τις πέτρες! Είναι φρικτό, πονάει πάρα πολύ».
«Το πιο τρελό ταξίδι το έχω κάνει στην Υεμένη. Μόλις είχα γεννήσει και ήθελα να πάω, να ξεσκάσω γιατί είχα κουραστεί με την γέννα. [γέλια]. Είμαι με το μωρό αγκαλιά και βλέπω στην τηλεόραση ότι ανοίγουν τα σύνορα γιατί μέχρι τότε είχε εμφύλιο και ήταν κλειστή. Λέω «Θα πάω στην Υεμένη». Θα μου πεις που την ήξερα την Υεμένη; Η Όφρα Χάζα που μια τραγουδίστρια των 80s είχε γυρίσει ένα φοβερό βιντεοκλίπ σ’ στη χώρα. Πάω λοιπόν σε όλα τα ταξιδιωτικά γραφεία αλλά ούτε που ήξεραν πού πέφτει, ποια είναι η πρωτεύουσα της… Αναζητώντας το πώς θα το πραγματοποιήσω βρήκα κάτι ταξίδια που ήταν για περιπετειώδους τύπους και μου έκλεισαν. Δεν ήξερα φυσικά τότε ότι ήταν ο Οσάμα Μπιν Λάντεν εκεί και σκοτώνανε τουρίστες. Τότε μην φανταστείς τουρίστες εμένα και άλλους τρεις είχε, αλλά έπαιρναν ομήρους όταν έβρισκαν ξένους και τους σκοτώνανε. Δηλαδή ήταν πάρα πολύ επικίνδυνο μέρος. Δεν το ήξερα και πήγα. Πήγαμε με τον πρώην σύζυγό μου. Ήταν πραγματικά περιπέτεια γράφω βιβλίο για αυτό το ταξίδι.
Κινδύνευσα αλλά το δεν κατάλαβα. Με λιθοβολήσαν κιόλας, γιατί δεν ήμουν καλυμμένη σε μια πόλη που ήταν λίγο πιο θρησκευτική. Με πήραν τις πέτρες που λέμε. Είναι φρικτό! Πονάει πάρα πολύ!»
Πηγή: newsbomb.gr
