Καταρχάς, προκρίθηκε ο πιο τυχερός. Τα πέναλτι είναι ρώσικη ρουλέτα, τύχη.
Εν συνεχεία είναι η… κέντα. Αν η ΟΥΕΦΑ δεν είχε αλλάξει από φέτος τον κανονισμό με τα εκτός έδρας γκολ, ο Ολυμπιακός θα ήταν στα πλέι-οφ του Champions League και θα περίμενε τον Τσόλακ και την σουηδική παρέα του. Διπλή γκαντεμιά.
Αν προσθέσει κανείς και τα τερτίπια του καιρού που από εκεί που στο Ράζγκραντ είχε 35 βαθμούς, ξαφνικά άνοιξαν οι ουρανοί, τότε η γκαντεμιά γίνεται τριπλή.
Όρεξη να έχει κανείς να τα φορτώνει στην ατυχία, το κακό φεγγάρι, και τον ανάδρομο Ερμή ή την κακή ΟΥΕΦΑ που έστειλε διαιτητές καμικάζι για να ευνοήσει το βουλγαρικό χωριό των 35.000 κατοίκων, το οποίο δεν μπορεί να λείπει από την απαστράπτουσα διαδικασία των ομίλων του Champions League.
Αν κάποιος δει την αλήθεια κατάματα, θα δει ότι ο Ολυμπιακός κέρδισε την πρωταθλήτρια Αζερμπαϊτζάν με μία φάση σε όλο το ματς, ήταν απλά υποφερτός στην ρεβάνς του Μπακού, γλίτωσε από την ήττα in extremis στο πρώτο ματς με την Λουντογκόρετς και με βάση την εικόνα του επαναληπτικού κολακεύεται υπερβολικά που άντεξε και έφτασε το ματς ως τα πέναλτι.
Τέσσερα παιχνίδια με πολύ μέτρια εικόνα, στα οποία αν προσθέσει κανείς και τον περσινό χαμένο τελικό κυπέλλου από τον ΠΑΟΚ, δημιουργεί την εικόνα μιας ομάδας που έχει πάρει μία αρνητική ροή σε ότι αφορά τις εμφανίσεις και τα αποτελέσματα της.
Κι αυτό δεν έρχεται τυχαία. Ο Ολυμπιακός επέλεξε να κλείσει τα μάτια στα αληθινά του προβλήματα και να την βγάλει με πλάγιους μπακ Ανδρούτσο και Ρέαμπτσουκ, που όπως και να το κάνουμε δεν κάνουν την διαφορά σε αυτό το επίπεδο.
Επέλεξε να πάει με εξτρέμ άλλοτε τον Ραντζέλοβιτς και άλλοτε τον Βρουσάι, αφού ο περίφημος εξτρέμ που ζητάει ο Πέδρο Μαρτίνς εδώ και καιρό ήρθε τόσο αργά, που δεν προλάβαινε να βοηθήσει.
Επέλεξε να πάει με σύστημα τριών κεντρικών αμυντικών, που στην πραγματικότητα δεν τσούλησε ποτέ σε τέτοιου είδους κλειστά ματς.
Με μεταγραφές - στοιχήματα για το μέλλον τύπου Αγκιμπού Καμαρά, Αλγκασίμ Μπα δουλειά δεν γίνεται. Μόλις τα κουράγια του 37χρονου Βαλμπουενά και του 34χρονου Ελ-Αραμπί στέρεψαν, τότε ήρθε και το μαύρο σκοτάδι.
Μεγαλύτερη απόδειξη; Στην βασική ενδεκάδα του Ολυμπιακού ξεκίνησαν 11 περσινοί και μόνο ο Κουντέ από τα νέα πρόσωπα ήρθε στην παράταση, δίχως να προσφέρει κάτι ιδιαίτερο. Οι περιβόητες επενδύσεις, τελικά δεν εμφανίστηκαν ποτέ στο γήπεδο.
Ακόμα και ο Πέδρο Μαρτίνς που τόσο καιρό είναι στο απυρόβλητο δείχνει εδώ και καιρό ντεφορμέ, ανέμπνευστος, μπερδεμένος και χωρίς καθαρό μυαλό. Στο πρώτο ματς δεν διάβασε σωστά τους Βούλγαρους και στον επαναληπτικό, όλες οι κινήσεις που έκανε από τον πάγκο έκαναν την εικόνα στο γήπεδο, όλο και χειρότερη.
Κι εδώ κάπου έρχεται η έπαρση και η αλαζονεία. Ο Ολυμπιακός πίστεψε εξαιτίας της κυριαρχίας του στην μετριότατη ελληνική Super League πως έγινε ένα κράμα Ρεάλ - Μπαρτσελόνα και πως δεν χρειάζεται άμεση και ουσιαστική ενίσχυση, κάτι που πλήρωσε ακριβά.
Το κάζο στο Ράζγκραντ είναι πικρό, αλλά όχι άδικο. Η ευθύνη πάει πρώτα στον Βαγγέλη Μαρινάκη, μετά στον Πέδρο Μαρτίνς και έπειτα στους παίκτες. Δηλώσεις όπως «πάμε να κατακτήσουμε το Champions ή το Europa League» που εδώ και καιρό γίνονται πριν από κάθε ευρωπαϊκό παιχνίδι του Ολυμπιακού, μοιάζουν με σύντομα ανέκδοτα σε εφιαλτικά βράδια, όπως αυτό στην Βουλγαρία που αποδεικνύουν την ευρωπαϊκή γύμνια…
