Είναι δύσκολο να κλείσουν αρκετές πληγές. Κανείς δεν λέει πως θα είναι εύκολο. Πάντα, όμως, πρέπει να κοιτάς μπροστά. Γνωρίζοντας το παρελθόν σου, αναλύοντάς το όσο χρειάζεται και δουλεύοντας πάνω στα λάθη σου. Για να ξεφύγεις απ’ αυτά.
Ο Παναθηναϊκός σε πολλές περιπτώσεις, μέχρι «σκαλωμένος» στο χθες. Λες και αρνείται να δει πως τα πράγματα άλλαξαν. Δεν γίνεται επίτηδες. Είναι το συναίσθημα που δύσκολα αλλάζει. Κάποια σύνδρομα που δημιουργήθηκαν τα προηγούμενα αρκετά χρόνια, με τον καιρό πρέπει να αποβληθούν.
Μεταξύ αυτών είναι και η – σε πολλές περιπτώσεις – μείωση της δυναμικής και της ποιότητας που διαθέτει η ομάδα. Συνολικά δίνεται η εντύπωση πως δεν εκτιμάται όσο του πρέπει, το ρόστερ που έχει «χτίσει» ο Παναθηναϊκός. Γιατί μάθαμε όλοι μας να ζούμε με το φόβο πως οι άλλοι είναι ισχυρότεροι, πλουσιότεροι, με περισσότερες λύσεις. Με αποτέλεσμα να μην έχουμε την ικανότητα να δούμε πως αυτή τη στιγμή ο Παναθηναϊκός είναι σε αυτή τη θέση.
Οι δηλώσεις του μάνατζερ του Αντριάνο Γιάγκουσιτς, ήταν εξαιρετικές. Συνήθως η πλευρά κάθε παίκτη που δεν αγωνίζεται όσο θα ήθελε ή έχει χάσει τη θέση του στην ενδεκάδα, θα γκρίνιαζε. Θα έβρισκε κάτι αρνητικό να πει.
Ο συγκεκριμένος άνθρωπος όχι απλά δεν έκανε κάτι τέτοιο για να στηρίξει τον πελάτη του, αλλά ανέλυσε με δέος στους Κροάτες, το τι είναι πλέον ο Παναθηναϊκός. Και δεν μιλάμε για το μέγεθος του κλαμπ που έτσι κι αλλιώς ήταν γνωστό. Αλλά για τη δύναμη που έχει σε αυτή του τη μορφή.
«Ολόκληρο το κροατικό πρωτάθλημα αξίζει 200 εκατομμύρια ευρώ, ενώ μόνος του ο Παναθηναϊκός σχεδόν 150 εκατομμύρια. Ανταγωνίζεται (ο Γιάγκουσιτς) παίκτες αξίας 18 εκατομμυρίων ευρώ και δεν είναι ρεαλιστικό να παίζει σε όλα τα παιχνίδια από την πρώτη του ουσιαστικά σεζόν. Προς το παρόν, είναι ρεαλιστικό να έχει αγωνιστεί σε 8 από τα 13. Το πλάνο είναι να παίξει περίπου 2.000 λεπτά φέτος και περισσότερα από 3.000 την επόμενη σεζόν».
Αυτή είναι η πραγματικότητα. Το Τριφύλλι είναι πλέον στο σημείο να έχει τουλάχιστον δύο ποιοτικότατους παίκτες σε κάθε θέση. Πλούσιο ρόστερ σε κάθε στοιχείο. Ποιότητα, προσωπικότητα, ταλέντο, φαντασία, ταχύτητα, τα συναντάς πλέον παντού.
Ο Γιάγκουσιτς για παράδειγμα, να πάρει τη θέση ποιανού στην ενδεκάδα; Του Κάνγκουα; Του Ταμπόρδα που κάνει όσα κάνει; Του Ουναΐ; Του Λιβάι Γκαρσία; Του Λούζα αν προορίζεται για τα χαφ; Του Πελίστρι αν προορίζεται για εξτρέμ;
Μιλάμε για κανονική… Λερναία Ύδρα. «Κόβεις» ένα κεφάλι και σου εμφανίζονται δύο. Τέτοια συγκέντρωση ποιότητας, ο Παναθηναϊκός δεν την είχε ούτε το 2010. Στο τελευταίο του πρωτάθλημα είχε παικταράδες που είναι πλέον μύθοι για το σύλλογο και όχι μόνο. Αλλά όχι σε κάθε θέση. Θυμηθείτε τα στόπερ τότε και κάντε τη σύγκριση με τους Ντε Φράι και Φαν Ντρόνγκελεν. Θυμηθείτε πως αριστερό μπακ έπαιζε ο Σπυρόπουλος και τώρα υπάρχουν Κυριακόπουλος, Σαλάχ-Εντίν, μπήκε και ο Κρίστιανσεν.
Ειδικά στη θέση του αριστερού μπακ, ο τρίτος στην ιεραρχία – όποιος κι αν θέλετε να είναι αυτός – είναι καλύτερος από τους βασικούς άμεσων ανταγωνιστών για τον τίτλο.
Την εμπιστοσύνη την κερδίζει η πράξη. Και εκεί λοιπόν, ο Παναθηναϊκός έκανε πράξη αυτό που ήθελε και περίμενε ο κόσμος του εδώ και χρόνια. Με «φανταχτερές», με ουσιαστικές, με ποιοτικές κινήσεις. Όχι «ξεθωριασμένους» αστέρες που πριν κάποια χρόνια σάρωναν. Αλλά ποδοσφαιριστές που είχαν θέση με άνεση σε κορυφαία πρωταθλήματα. Είναι όμως στον Παναθηναϊκό.
Το ρόστερ το αναφέρουμε γιατί κάνει πάντα ευκολότερη τη δουλειά του προπονητή. Ένας καλός προπονητής μπορεί να πετύχει πράγματα με «μέτριους» παίκτες. Θα έχει ταβάνι όμως. Ένας καλός προπονητής με πληρέστατο ρόστερ, μπορεί να πετύχει τα πάντα. Ειδικά όταν μπροστά έχει τρεις διοργανώσεις.
Είναι δύσκολο να γίνει εύκολα κατανοητό όλο αυτό, γιατί τα προηγούμενα χρόνια συνηθίσαμε αλλιώς. Η πληρότητα δεν υπήρχε, ούτε στις σεζόν που η ομάδα πήγε καλά. Έβλεπες βασικό ποδοσφαιριστή να χωλαίνει και πονούσες κι εσύ. Τώρα είναι διαφορετικά τα πράγματα.
Και αυτό δεν ισχύει για φέτος μόνο. Είναι μια κατάσταση μόνιμη για το άμεσο μέλλον. Ο Παναθηναϊκός «έχτισε» ρόστερ για χρόνια. Πάνω στο οποίο επένδυσε και μπορεί να στηρίξει μια καλή εποχή του. Χωρίς τα συνεχή πάρε-δώσε, φύγε-έλα. Αλλά με τις απαραίτητες κινήσεις που θα κρίνει ο τεχνικός διευθυντής με τον προπονητή.
Υ.Γ. Η διακοπή ήρθε στο καλύτερο σημείο για τον Παναθηναϊκό. Να τον ισορροπήσει πνευματικά, προκειμένου να μη «φύγει» το μυαλό. Μη γελιόμαστε, το 5Χ5 δεν είναι κάτι συχνό για το Τριφύλλι, οπότε ο χρόνος διαχείρισης ήταν απαραίτητος.
