Πριν από τρεις μέρες, μετά το διπλό στη Σερβία, ο τίτλος αυτού εδώ του μπλογκ ήταν «Τελικά είναι καλός ο Κουρμπέλης;». Επειδή... παραδοσιακά είχε φάει τόσο «ξύλο» ο άνθρωπος για την παρουσία του στην Εθνική, που κάποια στιγμή αναρωτιόσουν μήπως ο Γιοβάνοβιτς έβλεπε άλλον ποδοσφαιριστή από αυτόν που βλέπαμε εμείς.
Τρεις μέρες αργότερα ο Κουρμπέλης -μετά τη γκολάρα στη Σερβια- μπήκε αλλαγή μέσα στη Γερμανία και στο 74' η μπάλα έφυγε από το πόδι του, κόντραρε, άλλαξε πορεία και κατέληξε στα δίχτυα για το πρώτο ελληνικό ποδοσφαιρικό διπλό επί των Γερμανών στην ιστορία.
Εντάξει, Δημήτρη. Καταλάβαμε. Οπότε σήμερα αλλάζουμε ερώτηση: Τελικά κάνει για την Εθνική ο Γιοβάνοβιτς;
Πόσοι περιμένουν τον Ιβάν στη γωνία;
Πόσος κόσμος πρέπει κάποια στιγμή να αναθεωρήσει για τον Ιβάν; Πόσοι τον περιμένουν ακόμη στη γωνία για να στραβώσει η πρόκριση στο Euro και να ξαναρχίσει το γνωστό τροπάριο; «Έχει ταβάνι». «Δεν τολμάει». «Γιατί Κουρμπέλης;». «Γιατί αυτός;». «Γιατί εκείνος;».
Κλασικά ελληνικά: δεν, δεν, δεν. Κανένας δεν χρειάζεται να ξαναγράψει την ιστορία. Η απουσία από το Μουντιάλ ήταν αποτυχία. Τελεία. Την κριτική την άκουσε ο Γιοβάνοβιτς και του αναλογούσε το κομμάτι της και το είχα γράψει ξεκάθαρα. Μόνο που μια αποτυχία μπορεί να γίνει και το καύσιμο της επόμενης επιτυχίας.
Η φιλοσοφία του Μάικλ Τζόρνταν χτίστηκε πάνω και σε αυτό: στα σουτ που έχασε, στα παιχνίδια που κρίθηκαν και δεν τα πήρε, στις αποτυχίες που προηγήθηκαν των επιτυχιών του. Ετσι λειτουργεί και ο αθλητισμός. Η προηγούμενη αποτυχία μπορεί να γίνει το καύσιμο της επόμενης επιτυχίας. Και η Ελλάδα που έμεινε έξω από το Μουντιάλ δείχνει σήμερα αποφασισμένη να μη χάσει το επόμενο μεγάλο ραντεβού, το Euro.
Καλώς ή κακώς, μερικές φορές, για να μάθεις πώς προκρίνεσαι, πρέπει πρώτα να μάθεις πόσο πονάει να μένεις έξω.
Καλώς ή κακώς, μερικές φορές, για να μάθεις πώς προκρίνεσαι, πρέπει πρώτα να μάθεις πόσο πονάει να μένεις έξω.
Αυτό που βλέπουμε είναι πως κάτι αρχίζει να συμβαίνει με αυτή την Εθνική. Ο Γιοβάνοβιτς πήγε στην έδρα της Γερμανίας του Γιούργκεν Κλοπ, έβαλε στη μεσαία γραμμή τον Ανδρούτσο του ΟΦΗ, έριξε αργότερα τον 32χρονο Κουρμπέλη του Αστέρα και γύρισε στην Ελλάδα με το 0-1. Δεν διάλεξε ονόματα για να κερδίσει τα social media. Διάλεξε ποδοσφαιριστές για να κερδίσει το ματς.
Γουέμπλεϊ, Άουγκσμπουργκ. Κύριε Ιβάν, πού έχει το επόμενο;
Εδώ, λοιπόν, αρχίζει να χτίζεται κάτι σοβαρό. Ο Γιοβάνοβιτς έχει ήδη βάλει στο βιογραφικό αυτής της Εθνικής ένα τεράστιο διπλό επί της Αγγλίας στο Γουέμπλεϊ. Τώρα πρόσθεσε την πρώτη ελληνική νίκη επί της Γερμανίας, σε μια σειρά που μέχρι χθες είχε επτά γερμανικές νίκες και τρεις ισοπαλίες. Δεν είναι καθημερινά πράγματα αυτά.
Κυρίως, όμως, άλλαξε η συμπεριφορά της Ελλάδας μέσα στο γήπεδο. Στη Σερβία έφαγε γκολ νωρίς και το γύρισε χωρίς να χάσει το κεφάλι της. Στη Γερμανία χρειάστηκε κάτι εντελώς διαφορετικό: να υποφέρει. Και υπέφερε. Έκλεισε χώρους, έπεσε πάνω στην μπάλα, κέρδισε μονομαχίες, έβγαλε τάκλιν, έτρεξε για τον διπλανό. Η Ελλάδα πήγε στο Άουγκσμπουργκ έτοιμη να λερώσει τη φανέλα της.
Αυτό είναι το πιο ελπιδοφόρο στοιχείο από ολόκληρη τη βραδιά. Ψυχή είχαν πολλές ελληνικές Εθνικές, αλλά αυτή αρχίζει να έχει ψυχή και μπάλα.
Από την «Εθνική μοναξιά» στην εθνική περηφάνια
Κάποτε παίζαμε με το «Εθνική μοναξιά». Το τραγούδι του Μητροπάνου προσφερόταν και οι εποχές βοηθούσαν. Τώρα η φράση αλλάζει σε Εθνική περηφάνια. Έξι χιλιάδες Έλληνες έκαναν το Άουγκσμπουργκ να μοιάζει με ελληνική έδρα και στο τέλος είδαν κάτι που καμία προηγούμενη ελληνική εξέδρα στη Γερμανία δεν είχε δει. Νίκη.
Ιστορική βραδιά, ιστορικό αποτέλεσμα και μια Εθνική που έφτασε στη League A και, αντί να κοιτάζει γύρω της σαν καλεσμένη σε τραπέζι πλουσίων, τρώει ήδη από τα καλά πιάτα. Σερβία έξω, Γερμανία έξω, έξι βαθμοί. Ελλαδάρα, ομαδάρα και τώρα μπάλα χαμηλά γιατί την Πέμπτη έρχεται η Ολλανδία και εκεί το έργο αλλάζει ξανά. Η ομάδα του Τσάβι βρίσκεται επίσης στο παιχνίδι της κορυφής και οι οράνιε αυτή τη στιγμή δεν είναι αυτή η Γερμανία.
Η φανέλα λέει Γερμανία. Η ομάδα ακόμη ψάχνεται
Χρειάζεται να το πούμε για να αποτιμήσουμε σωστά και τη νίκη μας. Η Γερμανία παραμένει Γερμανία ως ποδοσφαιρικό μέγεθος. Τέσσερα Μουντιάλ, τρία Euro και μια φανέλα που από μόνη της κουβαλάει τόση Ιστορία ώστε σχεδόν βαραίνει την κρεμάστρα. Η σημερινή Nationalmannschaft περνάει εδώ και χρόνια μια βαθιά αγωνιστική κρίση και το καλοκαίρι, μετά τον αποκλεισμό από το Παγκόσμιο Κύπελλο, σε μια μεγάλη ανάλυση, εξηγήσαμε όλους τους λόγους.
Το πρόβλημα είχε φανεί πολύ πριν από χθες. Δύο διαδοχικοί αποκλεισμοί από τη φάση των ομίλων των Μουντιάλ του 2018 και του 2022, αμυντική αστάθεια, έλλειψη παικτών παγκόσμιας κλάσης σε κρίσιμες θέσεις και μια μεγάλη συζήτηση μέσα στην ίδια τη Γερμανία για τον τρόπο παραγωγής ποδοσφαιριστών.
Μετά τη Χόφενχαϊμ στην Κρήτη, οι Γερμανοί ξαναβρήκαν μπροστά τους Έλληνες. Τελικά αυτός ο Σεπτέμβρης δεν τους πήγε καθόλου καλά μαζί μας.
Το γερμανικό ποδόσφαιρο φυσικά παραμένει τεράστιο. Η Bundesliga είναι άλλο επίπεδο. Η Εθνική τους όμως ψάχνει εδώ και χρόνια την επόμενη μεγάλη γενιά. Ο Κλοπ τώρα έχει αυτή τη δουλειά και χθες του την κάναμε ακόμη δυσκολότερη.
Μετά τη Χόφενχαϊμ στην Κρήτη, οι Γερμανοί ξαναβρήκαν μπροστά τους Έλληνες. Τελικά αυτός ο Σεπτέμβρης δεν τους πήγε καθόλου καλά μαζί μας.
Τζολάκης: Superman με γάντια
Για να γράψεις ιστορία μέσα στη Γερμανία χρειάζεσαι και τερματοφύλακα. Ο Κωνσταντίνος Τζολάκης έκανε τέτοιο παιχνίδι. Η μεγάλη του παρουσία κράτησε την Ελλάδα όρθια στις στιγμές που χρειάστηκε. Κανόνικός uperman με γάντια. Μπροστά του Ρέτσος, Μαυροπάνος, Τσιμίκας και όλη η ελληνική άμυνα έδωσαν μάχη μέχρι τέλους, με τον Τσιμίκα να πετάει μετά και την ατάκα της βραδιάς. Συνάντησε τον άνθρωπο με τον οποίο έζησε τόσα χρόνια στη Λίβερπουλ (σ.σ. τον Κλοπ) και του είπε ότι χρησιμοποίησε όσα του έμαθε για να τον κερδίσει «με τα δικά του όπλα».
Μαθητής εναντίον δασκάλου. Και για ένα βράδυ ο μαθητής πήρε δέκα.
Ο Παυλίδης γίνεται ολοκληρωμένο «9»
Μου άρεσε πάρα πολύ και ο Παυλίδης, ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο. Έχουμε συνηθίσει να τον κοιτάζουμε ως εκτελεστή. Τώρα βλέπουμε έναν φορ που συμμετέχει πολύ περισσότερο στο παιχνίδι, κρατάει μπάλα, συνδέει γραμμές, παλεύει, δημιουργεί χώρους και γίνεται συνεχώς πιο ολοκληρωμένος. Ακόμη και με την μπάλα στα πόδια αρχίζει να προσθέτει στοιχεία που έχουμε συνδέσει περισσότερο με τον Φώτη Ιωαννίδη.
Και ο Ιωαννίδης θα μπορούσε να είχε τελειώσει νωρίτερα το ματς. Πριν από το γκολ του Κουρμπέλη βγήκε σε τεράστια ευκαιρία και δεν την αξιοποίησε. Η Ελλάδα όμως είχε πλέον την πολυτέλεια να δημιουργεί τέτοια φάση μέσα στη Γερμανία. Αυτό λέει πολλά. Και κάπου εκεί τριγυρνάει ο Καρέτσας, ο Ελληνας Γιαμάλ, σκάει μια ποδιά σε Γερμανό και χαρίζει στα social το GIF της βραδιάς.
Τζόλης, Καρέτσας, Παυλίδης, Ιωαννίδης, Δουβίκας, Τετέη, Κωστούλας. Πού να υπήρχε δηλαδή και ο Κωνσταντέλιας. Πόσο επιθετικό ταλέντο χωράει τελικά μία ελληνική γενιά;
Εμείς ψάχνουμε τι δεν έχει. Οι ξένοι κοιτάζουν τι έχει
Εδώ να πούμε για μια άλλη ωραία... ειρωνεία. Στην Ελλάδα τσακωνόμαστε για τον Κουρμπέλη, τον Ανδρούτσο, τον Γιοβάνοβιτς και ποιος «κάνει» για την Εθνική.
Στη Γερμανία, ο Μπάστιαν Σβαϊνστάιγκερ μίλησε για Καρέτσα, Τζόλη και Παυλίδη ως ποδοσφαιριστές που κάνουν τη διαφορά, την ώρα που περιέγραφε τα προβλήματα της δικής του Εθνικής. Στην Αμερική, αναλυτής του CBS μίλησε για μια Ελλάδα που εξελίσσεται σε ανερχόμενη δύναμη. Εμείς ψάχνουμε ακόμη τι της λείπει, οι απέξω αρχίζουν να προσέχουν τι έχει.
Και αυτό που έχει είναι πολύ. Ταλέντο. Βάθος. Παίκτες σε μεγάλα πρωταθλήματα. Νεαρά παιδιά που ανεβαίνουν. Ποδοσφαιριστές της Super League που μπαίνουν και στέκονται. Έναν προπονητή που φαίνεται να έχει κερδίσει τα αποδυτήριά του και, ίσως σημαντικότερο απ' όλα, μια ομάδα που αρχίζει να πιστεύει πραγματικά στον εαυτό της.
Τώρα έρχεται η Ολλανδία
Εδώ πρέπει να σταματήσει το πανηγύρι για λίγα δευτερόλεπτα. Δεν γίναμε Ισπανία επειδή κερδίσαμε τη Γερμανία. Και αν χάσουμε από την Ολλανδία, δεν θα ξαναγίνουμε ξαφνικά άχρηστοι. Αυτό ακριβώς γράφαμε μετά τη Σερβία και τώρα έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Η πρόοδος μιας Εθνικής δεν μετριέται από το timeline ενός βραδινού. Θέλει διάρκεια, συνέπεια και μεγάλες διοργανώσεις.
Η Ολλανδία έρχεται για την κορυφή. Έχει ταχύτητα, ποιότητα και μεγαλύτερη σταθερότητα από τη σημερινή Γερμανία. Εκεί θα χρειαστεί άλλη μία μεγάλη βραδιά. Αλλά αυτή τη φορά θα μπει στο γήπεδο απέναντί της μια Ελλάδα που έχει ήδη πάρει δύο διπλά σε δύο αγωνιστικές και μόλις έκανε κάτι που δεν είχε καταφέρει ποτέ. Να κερδίσει τη Γερμανία.
Οπότε πανηγυρίστε το, ζήστε το. Οι έξι χιλιάδες στο Άουγκσμπουργκ το έζησαν για όλους μας. Κι ύστερα ξανά μπάλα χαμηλά γιατί πριν από τρεις μέρες ρωτούσαμε αν είναι καλός ο Κουρμπέλης και πήγε στη Γερμανία να μας απαντήσει μόνος του. Σήμερα ρωτάμε αν είναι καλός ο Γιοβάνοβιτς.
Ιβάν, μην απαντήσεις. Μας αρέσει πολύ περισσότερο ο τρόπος που απαντάει η ομάδα σου.
