Είναι το μεγαλύτερο αλιευτικό λιμάνι στον κόσμο. Υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο περίπου 800.000 τόνοι αλιευτικών φεύγουν από εκεί για να... ταΐσουν ολόκληρο τον πλανήτη.
Το λιμάνι δίνει δουλειά σε περίπου 32.000 κόσμο, ο ετήσιος τζίρος της αλιευτικής διαδικασίας ξεπερνά το 1 δις ευρώ.
Ο αέρας της πόλης μυρίζει από το αλατισμένο νερό του Ατλαντικού Ωκεανού, αυτός ψήνει τα πρόσωπα τα χέρια, όσων ασχολούνται στην αλιεία ή τα ξακουστά ναυπηγεία της πόλης.
Το Βίγο, η μεγαλύτερη πόλη της Γαλικίας με πληθυσμό περίπου τις 300.000, έχει ενιαία, ξεχωριστή ταυτότητα, οι κάτοικοι της έχουν διατηρήσει και την τοπική ντοπιολαλιά, που τους δένει με τις ρίζες τους.
Στο Βίγο δεν υπάρχει ούτε Ρεάλ Μαδρίτης, ούτε Μπαρτσελόνα. Δεν υπάρχει Ατλέτικο Μαδρίτης, δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο. Υπάρχει μόνο η Θέλτα.
Διότι το ποδόσφαιρο δεν αποτελεί πεδίο ικανοποίησης προσωπικής ματαιοδοξίας, αλλά μία αόρατη κλωστή που ενώνει το πριν με το μετά.
Ο όρος Legado Celtista υπάρχει για να υπενθυμίζει την διαχρονική σύνεση και την περηφάνια των οπαδών της Θέλτα που μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά.
Μία πρόσφατη έρευνα στην Ισπανία έδειξε ότι 7 στα 10 παιδιά, θαρρεί κανείς ότι κληρονομούν την οπαδική ταυτότητα από τους προγόνους τους, τους γονείς, τους παππούδες.
Συνδέονται από μικροί με την ιστορία, την ξεχωριστή ταυτότητα, το πάθος, το δέσιμο της τοπικής ομάδας με την κοινωνία, την πόλη και το ξεχωριστό της ηχόχρωμα.
Η Θέλτα Βίγο δεν έχει κατακτήσει κανέναν τίτλο. Ψέματα! Κατέκτησε το 2000 το Κύπελλο Ιντερτότο, αλλά αυτό μπορεί και να μην το θυμάται ούτε ο τότε αρχηγός της Αλεξάντερ Μόστοβοϊ, που σήκωσε το τρόπαιο.
Τρεις φορές ήταν φιναλίστ στον τελικό του Copa Del Rey και συνολικά σε 10 σεζόν βγήκε εκτός συνόρων για να εκπροσωπήσει την πόλη στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Αυτό δεν έχει φθείρει την δημοφιλία της (και) φέτος κόβει κατά μέσο όρο πάνω από 20.000 εισιτήρια, στο ανακαινισμένο "Μπαλαΐδος".
Μία δημοφιλία της, που επεκτείνεται και ριζώνει ακόμα περισσότερο με ενέργειες όπως αυτές της Κυριακής.
Το γήπεδο ήταν γεμάτο και βαμμένο στα γαλάζια, όχι για να υποδεχθεί τους θριαμβευτές της Τούμπας, ούτε επειδή η Μαγιόρκα είναι κάποιος εμπορικός αντίπαλος.
Πήγαν (και) για να τιμήσουν μία ξεχωριστή πρωτοβουλία που δείχνει ότι η Θέλτα είναι πολλά περισσότερα από ένα ποδοσφαιρικό κλαμπ.
Η ομάδα παρατάχθηκε, όπως σε κάθε παιχνίδι, για να βγει στον αγωνιστικό χώρο, όμως αυτή τη φορά οι Γαλιθιάνοι δεν κρατούσαν από το χέρι μικρά παιδάκια, αλλά ανθρώπους που είχαν τα διπλά και τα τριπλά τους χρόνια.
Στο πλαίσιο της δράσης της ισπανικής λίγκας με την ονομασία «42 legados, 42 formas de ganar» (42 κληρονομίες, 42 τρόπο να κερδίζεις) που αφορά τα 42 επαγγελματικά κλαμπ των δύο πρώτων κατηγοριών, η Θέλτα επέλεξε να τιμήσει τα πιο παλιά μέλη της, τους πιο παλιούς κατόχους διαρκείας.
Έστω και για ένα απόγευμα, άνθρωποι 60, 70 ακόμα και 80 ετών ένιωσαν και πάλι`παιδιά. Ντύθηκαν σαν ποδοσφαιριστές, βγήκαν σαν ποδοσφαιριστές, γνώρισαν την αποθέωση σαν ποδοσφαιριστές.
Τα υγρά μάτια στο Μπαλαΐδος ήταν περισσότερα από ποτέ.
Η νίκη επί της Μαγιόρκα με 2-0 έδωσε τρεις πολύτιμους βαθμούς στην ομάδα του Βίγο, που έχει ρεαλιστικές ελπίδες ακόμα και για έξοδο στο Champions League.
Η στιγμή που πρόσφερε σε αυτούς τους 11 πιστούς οπαδούς της και στις οικογένειες τους, δεν είναι κάτι μετρήσιμο.
Σημειολογικά, ο λυτρωτής, ο σωτήρας, ο σκόρερ και των δύο γκολ ήταν ο γηραιότερος παίκτης του γηπέδου.
Ο 39χρονος Ιάγκο Άσπας.
Διότι, έτσι ακριβώς έπρεπε να γίνει.
Το ποδόσφαιρο ξέρει...
