Ευτυχώς που το γράφουν οι Γάλλοι καθώς αν παρέθετε το ρεπορτάζ κάποιο ελληνικό Μέσο θα άρχιζαν οι παπάτζες του στυλ "Καλά, σας ξέρουμε, σιγά μη δίνει 9 εκατομμύρια για παίκτη ο Αλαφούζος".
Τα χρήματα είναι "τρελά" για ελληνική ομάδα. Προσοχή: μιλάμε για 9 εκατ. ευρώ σε σύλλογο για την απόκτηση ποδοσφαιριστή ο οποίος θα πάρει ετήσιο συμβόλαιο 2,5 εκατ. ευρώ. Η προσφορά δεν έχει αγγίξει "ταβάνι", έχει τρυπήσει το "ταβάνι" του Παναθηναϊκού. Το ίδιο θεωρώ και αν ήταν στα 7 εκατ. ευρώ η πρόταση. Με το "cost control" της ΟΥΕΦΑ να πονοκεφαλιάζει, ο Παναθηναϊκός που είναι απόλυτα αποφασισμένος να πάει δίχως πώληση καθώς και να σπάσει τα κοντέρ του για τον Ουναΐ μέχρι τουλάχιστον τα κρίσιμα ματς με τη Ρέιντζερς, παίρνει τα ρίσκα του.
Αυτά όμως είναι απόδειξη και του "μπορώ" και του "θέλω" της ιδιοκτησίας του. Και πρέπει να της αναγνωριστεί.
Συνήθως, όχι άδικα φυσικά, περνάμε πριονοκορδέλα τη διοίκηση του Γιάννη Αλαφούζου (και τους συνεργάτες του) για τις πρακτικές - επιλογές της.
Στην προκειμένη περίπτωση όμως οι χειρισμοί είναι αυτοί που πρέπει στην υπόθεση Ουναΐ. Καταρχάς δε θα γινόταν σήμερα συζήτηση εάν ο Παναθηναϊκός δεν είχε σύμμαχό του τον Μαροκινό σε τούτη τη μεγάλη μεταγραφική ανηφοριά. Ο Ουναΐ περνάει "ζάχαρη" στο τριφύλλι, έχει την εκτίμηση διοίκησης - προπονητή - οπαδών, γνωρίζει πως η φανέλα του βασικού βρίσκεται... σπίτι του, άρα και εξασφαλισμένα τα παιχνίδια μέχρι την ώρα που θα πάει με την Εθνική του ομάδα στο Κόπα Άφρικα, τα λεφτά είναι εξαιρετικά, η συμμετοχή στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις μαγνητίζει, οπότε για ποιο λόγο να μη θέλει να μείνει; Προφανώς δεν πέταξε από τη χαρά του στα εκατομμύρια της Σπαρτάκ Μόσχας καθώς όλα όσα προανέφερα δεν μπορούν να του τα προσφέρουν οι Ρώσοι.
Με το "θέλω να μείνω εδώ" του Ουναΐ στη φαρέτρα του ο Παναθηναϊκός έχει ένα σημαντικό όπλο στη μάχη. Προσφέροντας πολύ υψηλό τίμημα όπως είναι τα 9 εκατ. ευρώ βάζει κι άλλη πίεση στη Μαρσέιγ. Προφανώς οι Γάλλοι θέλουν να εξαντλήσουν τις πιθανότητες να πάρουν τα 11,5 εκατ. ευρώ της ρήτρας, όμως όσο περνάνε άκαρπες οι μέρες η δική τους στάση μπορεί να καμφθεί. Είναι σαφώς ένα παιχνίδι πόκερ υπομονής και χρόνου.
Μόνο που στο πόκερ υπάρχει πιθανότητα να κερδίσεις αλλά υπάρχει και η πιθανότητα να χάσεις. Να εμφανιστεί, δηλαδή, αίφνης, σύλλογος με 11.5 εκατ. στο τραπέζι, από πρωτάθλημα το οποίο να καλύπτει τις απαιτήσεις του Μαροκινού και να πει αυτός το "ναι". Άλλωστε δεν είχε την αφίσα του Σαραβάκου και του Ζάετς μικρός στο δωμάτιό του.
Κι αυτό να συμβεί όμως υπάρχουν δύο "αλλά":
1. Ο Παναθηναϊκός έχει κάνει έως τώρα όλα όσα μπορούσε και έπρεπε. Ούτε... τσάμπα πάει να πάρει τον Ουναΐ ούτε από στραβό δρόμο ξεκίνησε. Το "θέλω" του παίκτη εξασφάλισε πρώτα και μετά προχώρησε. Αν δεν του τον πουλήσει η Μαρσέιγ δεν θα σημαίνει λάθος χειρισμός από την πράσινη πλευρά.
2. Έχοντας φτάσει σε ύψος 9 εκατ. ευρώ για την αγορά ενός πραγματικά ποιοτικού ποδοσφαιριστή δείχνεις στην πιάτσα ότι διαθέτεις γεμάτο πορτοφόλι για να πάρεις έναν "άλλο Ουναΐ". Η πιάτσα ξέρει και "μυρίζεται" το ζεστό χρήμα. Σε τούτο, λοιπόν, πρέπει να δουλέψουν οι άνθρωποι του τριφυλλιού ώστε να είναι έτοιμοι από επιλογές για το κακό σενάριο. Προφανώς όσο εξαντλούν τα περιθώρια για τον Μαροκινό πρέπει και ο Βιτόρια να διαμορφώνει τα πλάνα του για τη θέση "10" στα ματς με τη Ρέιντζερς (Τετέ ή Μπακασέτας). Αλλά η σεζόν δεν τελειώνει ούτε στις 22 ούτε στις 30 Ιουλίου. Τώρα αρχίζει...
