Tο ένα, θα έλεγε κανείς, έφερε το άλλο. Αναμφίβολα ο Αλμέιδα σιχαίνεται, να του καθορίζει ο αντίπαλος το πώς η δική του ομάδα θα προσεγγίσει το/τα ματς. Αυτός ο αντίπαλος, ο Ολυμπιακός, του το καθόρισε. Δέκα γκολ, 4+6, στο Νέο Φάληρο, προφανώς ο Αλμέιδα τα σιχάθηκε εξίσου. Μετά από ήττες-καρμπόν, δεν είναι αφύσικο, το παίρνεις αλλιώς.
Η ιεράρχηση προτεραιοτήτων στη βραδιά ήταν εκεί, εύκολη για να την αντιληφθεί ο καθένας. Η ΑΕΚ είχε στο μυαλό, κατά σειρά. Πώς δεν θα συντριβεί ξανά, πώς δεν θα ηττηθεί, πώς θα νικήσει. Το πρώτο, το εξασφάλισε εγκαίρως. Το δεύτερο, το άγγιξε. Ως προς το τρίτο, η πραγματικότητα είναι ότι έμεινε μακριά. Αντίστοιχα ο Ολυμπιακός είχε στο μυαλό κατά σειρά, πώς θα νικήσει ή, εναλλακτικά, πώς δεν θα ηττηθεί. Το δεύτερο, το κλείδωσε ευθύς εξαρχής. Το πρώτο, το άρπαξε με φρέσκα πόδια και φρέσκα μυαλά τη στιγμή που τα πράγματα έμοιαζαν να καταλήγουν σε ένα ολοστρόγγυλο μηδέν-μηδέν.
Συμβαίνει πάντοτε, όταν ο όποιος αντίπαλος επιλέγει να φυλαχτεί. Να παίξει δηλαδή, κόντρα στο τι βολεύει τον Ολυμπιακό. Άλλη μία φορά, τώρα. Τι συμβαίνει πάντοτε, τι συνέβη τώρα; Ένα ανελέητο μπάπα-μπούπα. Ποδοσφαιρικά, η φυσιολογική εξέλιξη. Τρίτη διαδοχική πάσα στους χώρους μετά τη μεσαία γραμμή, σπάνιζε. Εξ ου και το ολόιδιο, χαμηλό για το επίπεδο τέτοιων ομάδων, ποσοστό ακρίβειας στις μεταβιβάσεις (69% και οι μεν και οι δε). Οι περιοχές έγιναν ναρκοπέδια. Private property, no trespassing. Εξ ου και οι παρεμφερείς, ωσαύτως χαμηλοί για το επίπεδο τέτοιων ομάδων, αριθμοί επαφών με τη μπάλα μέσα στα κουτιά (16-13). Ενα ποδόσφαιρο-πάλη. Προβλέψιμα, πρώτο θύμα στο πεδίο ήταν ο Μαρσιάλ. Άλλο τόσο προβλέψιμα, δεύτερο ο Ντάνι Γαρσία.
Το πλάνο της ΑΕΚ ήταν δομημένο. Είχε διακριτή αρχή, διακριτή μέση, διακριτό τέλος. Αρχή, κυριολεκτικά. Ο άφθαρτος Μπρινιόλι. Ιδίως στον συγκεκριμένο τρόπο παιγνιδιού, όντως έκανε διαφορά η άνεσή του και με τα δύο πόδια στις μεγάλες «πρώτες μπάλες». Διαφορά έκανε και η ταχύτητα, η ευκινησία, η προσωπικότητα στις εξόδους. Έσβησε «σε πρώτο χρόνο» όλες τις στατικές φάσεις (από το δεξί πόδι, αλλά και από τα χέρια στα πλάγια άουτ) του Ροντινέι. Φυσικά, και έτσι, πάλι οι πιθανότητες κυλούσαν υπέρ του Ολυμπιακού. Όσο η ΑΕΚ συρρίκνωνε τον κίνδυνο να εκτεθεί, άλλο τόσο συρρίκνωνε τη δική της δυνατότητα να πλησιάσει τον Τζολάκη με ρεαλιστικές αξιώσεις.
Ακριβώς εδώ, αυτή ήταν η μεσαία φάση του πλάνου. Η αντοχή στη διάρκεια. Έπρεπε το σενάριο να βγει, για περισσότερη από μία ώρα. Βγήκε, αναίμακτα. Την τελική φάση, την είδαμε μετά το 70'. Σε μια άλλη συνθήκη, ο Αλμέιδα θα επενέβαινε νωρίτερα. Σε τούτη τη συνθήκη άφησε, για την ακρίβεια, 74 λεπτά δίχως να πειράξει το παραμικρό. Τότε έδωσε, με Ελίασον και Πινέδα, την τελευταία ώθηση. Στη θεωρία, το σωστό. Αλλά στην πράξη το σενάριο, ως προς αυτή την πτυχή, κάηκε.
Δύο εικόνες «από την πρώτη στιγμή» συνοψίζουν την προσέγγιση. Του Ολυμπιακού, πριν το εικοσάλεπτο, ένα γέμισμα του Χέσε. Πώς όρμησαν σαν καμικάζι ταυτόχρονα στο δεύτερο δοκάρι, και ο Κωστούλας και ο Κοστίνια και ο Ροντινέι. Δεν πρόλαβε κανείς. Η μπάλα έφυγε έξω. Έδειξαν ωστόσο, με το πώς όρμησαν, έτοιμοι να σκοτώσουν. Μια εικόνα-προάγγελος, της φάσης με τον Κωστούλα αργότερα στο πρώτο ημίχρονο. Πώς έφτασε σκυλίσια στη μπάλα, και προκάλεσε την απίθανη απόκρουση του Μπρινιόλι στη γραμμή, με όλο τον όγκο-Μουκουντί κρεμασμένο επάνω του.
Της ΑΕΚ η εικόνα, κατεγράφη πριν το δεκάλεπτο καν. Πέρα από τον σχηματισμό, πέρα από τη στελέχωση, πέρα από το πλάνο. Πώς έπεσαν «για θάνατο» σε μία μπάλα στο κέντρο του γηπέδου με τον Ζέλσον Μαρτίνς, Λαμέλα και Μάνταλος. Εδειξαν, έτοιμοι να βάλουν δίχως δεύτερη σκέψη τα κορμιά στη δοκιμασία του πόνου. Ο Λαμέλα και ο Μάνταλος. Οχι, να πεις, ο Γένσον. Ο Σιμάνσκι. Ο Ρότα. Ο Μήτογλου. Ο Λαμέλα και ο Μάνταλος, οι λιγότερο αναμενόμενοι. Οταν πρόκειται για φιζικάλιτι, οι ποδοσφαιριστές δεν διακρίνονται σε επιδέξιους και αδέξιους. Μόνο, σε πρόθυμους και απρόθυμους.
Η ΑΕΚ δέχθηκε ένα γκολ, σαφής συνδυασμός τελικού ρίσκου και καταπόνησης σωμάτων/πνευμάτων. Ένα γκολ από την, εν τω μεταξύ, αναζωογονημένη φροντ-λάιν του Ολυμπιακού. Η κίνηση του Ονιεμαέτσι δίνει στον Νταβίντ Κάρμο την κλασική επιλογή της μακρινής πάσας στην πλάτη. Η κίνηση του Γιαρεμτσούκ «παίρνει μαζί» τον Μουκουντί. Η κίνηση του Τσικίνιο ήταν ό,τι χρειαζόταν για να μη προλάβει ο Ελίασον που έσπευσε, ούτε να κλείσει ούτε να βάλει μπλοκ. Μπορεί να γίνει. Έχει γίνει στο ποδόσφαιρο, μερικά εκατομμύρια φορές.
Η προσπάθεια (της ΑΕΚ) να μη γίνει, κατατέθηκε στο τερέν επί ενενήντα λεπτά. Κατά την ταπεινή αξιολόγησή μου, η προσπάθεια ήταν συνεπής. Η αποδοκιμασία έπειτα, δεν αντιστοιχούσε στην καλή προσπάθεια. Στην καλή προσπάθεια, αντιστοιχούσε χειροκρότημα. Η αποδοκιμασία ήταν, ολοφάνερα αναδρομική.
