«Μπιφτεκάδες» στο ποδόσφαιρο, να φάνε και οι κότες. Είναι εντελώς διαφορετικό να το λες αυτό για κάποιον παράγοντα σωματείου χαμηλότερης κατηγορίας ή κάποιας ΕΠΣ, απ’ το να πρέπει να χαρακτηρίσεις έτσι μια προσωπικότητα όπως ο Μίτσελ. Παύει να είναι αστείο και γίνεται στενάχωρο.
Τέτοια ιστορία ως ποδοσφαιριστής στη Ρεάλ Μαδρίτης, στην Εθνική Ισπανίας. Αυτή η προσωπικότητα, έφτασε στο σημείο να πέφτει υπερβολικά χαμηλά. Μόλις μέσα σε μερικά λεπτά. Όσοι άκουσαν τις δηλώσεις του μόλις έληξε το ματς της Λεωφόρου, είδαν έναν άνθρωπο που έδειχνε ψύχραιμος. Λέγοντας τα πράγματα όπως έγιναν. Μακριά απ’ την τραμπούκικη τοξικότητα που προηγήθηκε από όσους ήταν γύρω του στον πάγκο.
Πριν καλά-καλά προλάβεις να χαρείς όσο θα έπρεπε, ήρθε να διαψεύσει τον εαυτό του και τη μεταφράστρια στη συνέντευξη Τύπου. Λες και είναι ο αντιπρόεδρος του Εδεσσαϊκού, πρώτα είπαμε κάναμε λάθος, μετά είπαν πρέπει το λάθος να γίνει διαιτητικό, είπα κι εγώ άντε είναι διαιτητικό και σας λέω λάθος έγινε 96’ διαιτητικό.
Περίμενε μια προσωπικότητα όπως ο Μίτσελ να φτάσει 59 ετών, για να πάρει… χαρτάκι. Τι πρέπει να δηλώσει, τι πρέπει να διορθώσει. Για να συνταχθεί με τη «γραμμή» της διοίκησης και της προπαγάνδας που πήρε μπρος με το που έληξε το ντέρμπι στη Λεωφόρο.
Το λιμάνι πλέον διαβρώνει και τις προσωπικότητες επαγγελματιών. Όσο σπουδαίοι κι αν υπήρξαν. Ο Μίτσελ ήταν μεγάλος παίκτης, ιστορία για τη Ρεάλ Μαδρίτης. Στα 59 του μετατράπηκε σε τζουκ μποξ μιας ελληνικής ΠΑΕ. Ο ορισμός της κατάντιας.
Λεφτά δεν του λείπουν. Μεγάλωσε ηλικιακά. Καλό θα ήταν να βάλει σε προτεραιότητα όχι τη διατήρηση της θέσης του, αλλά την υπόληψή του. Την αξιοπρέπειά του. Με το να ξεφτιλίζεται τόσο απροκάλυπτα, δεν κάνει καλό στον Ολυμπιακό. Κακό στον εαυτό του κάνει.
Στο λιμάνι έχει ημερομηνία λήξης. Ίσως και αρκετά σύντομη. Η αξιοπρέπειά του είναι αυτή που θα τον συνοδεύει για πάντα. Τη λέρωσε προσβάλλοντας τους φιλάθλους, την λογική, την μεταφράστρια, την ίδια την προσωπικότητά του.
Μόνο που όπως φαίνεται το πρώτο που εκχωρεί κάποιος για να (του επιτρέψουν) να εργαστεί στον Ολυμπιακό είναι η αξιοπρέπεια του. Αν ο Μίτσελ παίρνει χαρτάκι για το τι πρέπει να λέει, στον λιγότερο διάσημο Κάρλος Κορμπεράν επιβλήθηκε μία άλλη μέθοδος: αυτή της αφωνίας!
Κάθε φορά που το αποτέλεσμα ήταν άσχημο, στον Ισπανό τεχνικό απαγορευόταν να κάνει δηλώσεις -και καλά- ως ένδειξη διαμαρτυρίας για κάτι: για την διαιτησία, για τον καιρό, για τον ανάδρομο Ερμή.
Κανονική φίμωση, την οποία ο νεαρός Ισπανός τεχνικός δεχόταν αδιαμαρτύρητα, παρότι κάτι τέτοιο του αφαιρούσε το δικαίωμα του να μιλάει και να εκφράζεται δημόσια (όπως έχει υποχρέωση κιόλας) μετά από κάθε παιχνίδι.
Θυμηθείτε πως ήταν ο Πέδρο Μαρτίνς όταν ήρθε και στους πρώτους μήνες της θητείας του στο λιμάνι (ένας κύριος κανονικός) και πως έφυγε. Ήρθε ως ένα κόσμημα και έφυγε περίπου ως «γραφικός», ουρλιάζοντας υστερικά για την διαιτησία μετά από κάθε στραβό αποτέλεσμα, εφευρίσκοντας κάθε φορά φανταστικούς εχθρούς.
Θυμηθείτε κι άλλους. Τον Όσκαρ Γκαρσία και το ρεσιτάλ ηθοποιίας του, λίγο πριν καρατομηθεί. Τον Βίτορ Περέιρα με τις χειρονομίες του στο ΟΑΚΑ και τις αυτοψίες διχτυών στην «Λεωφόρο Αλεξάνδρας».
Θυμηθείτε τις (μάλλον κατά παραγγελία) δηλώσεις του Κριστιάν Καρεμπέ για ευρωπαϊκούς τελικούς και κατακτήσεις ευρωπαϊκών τροπαίων, θυμηθείτε τον χαρακτήρα που έχτισαν / φανέρωσαν σταδιακά έμμισθα θεσμικά στελέχη όπως ο Κώστας Καραπαπάς.
Τελικά τίποτα δεν είναι τυχαίο. Κι αν μία παγκόσμια ποδοσφαιρική προσωπικότητα, όπως Μίτσελ δέχθηκε να βάλει νερό στο κρασί του για να κάνει την νύχτα, μέρα σκεφτείτε τι γίνεται με όλους τους υπόλοιπους…
