MENU

Παρακολουθώντας το φιλικό παιχνίδι του Παναθηναϊκού με την ΑΕΚ, που είχε δείξει το SDNA, οι φίλοι του «τριφυλλιού» είχαν τρομάξει, βλέποντας την ομάδα τους να μην παρουσιάζει καλό πρόσωπο και να χάνει εύκολα. Ο ιδρώτας έγινε ακόμη πιο κρύος στο «Σούπερ Καπ» του Περιστερίου. Εκεί, όπου οι «πράσινοι» είχαν χάσει δίκαια από το Περιστέρι, που μάλιστα εκείνη την ημέρα είχε παίξει χωρίς τον Λουκά Μαυροκεφαλίδη, εκ των κορυφαίων του παικτών.

Επρόκειτο για δεδομένα όχι συνηθισμένα για τον Παναθηναϊκό, εξ ου ο κρύος ιδρώτας και η ανησυχία, που έπιασαν τον κόσμο του ή τουλάχιστον μεγάλο μέρος αυτού. Υπάρχει, όμως, πάντα και ένας κανόνας, που συχνά πυκνά ξεχνάμε όλοι μας: ότι τα φιλικά είναι φιλικά. Είναι δοκιμαστικά. Και τίποτα παραπάνω. Και ότι τα επίσημα είναι εκείνα, που μετράνε.

Όταν, λοιπόν, άρχισαν τα επίσημα, ο Παναθηναϊκός ήταν και είναι πάνω, κάτω έτσι όπως έπρεπε και πρέπει να είναι. Στην Μόσχα πήρε τεράστια νίκη επί της Χίμκι, πηγαίνοντας το ματς στο ρυθμό, που έπρεπε να το πάει. Με τον Λευτέρη Μποχωρίδη να είναι ο άσος στο μανίκι του Γιώργου Βόβορα, που εκείνη την ημέρα δεν είχε ούτε Σαντ-Ρος, ούτε Τζάκσον, ούτε Ουάιτ. Για να έχουμε ολοκληρωμένο το σκηνικό, η Χίμκι είχε πολύ πιο χτυπητές απουσίες, καθώς δεν έπαιζαν οι Σβεντ, ΜακΚόλουμ, Γιόβιτς και Μονρό. Το θέμα, όμως, είναι η εικόνα. Και ο Παναθηναϊκός είχε εικόνα κανονικής ομάδας. Κέρδιζε, έχανε το ίδιο θα λέγαμε με δεδομένο μάλιστα ότι οι πολλοί τον είχαν να χάνει και μάλιστα άνετα από την πανάκριβη ρωσική ομάδα.

Ακολούθησε το ματς με τον Ολυμπιακό με τους Πειραιώτες να παίρνουν το «διπλό» στο ΟΑΚΑ. Ο Παναθηναϊκός έπαιξε σε αυτό το ματς χωρίς Μποχωρίδη, χωρίς Τζάκσον, με τον Σάικς να μπαίνει στο παρκέ χωρίς να ξέρει τα ονόματα των συμπαικτών του και τον Σαντ-Ρος να προέρχεται από σχεδόν μηνιαία αποχή λόγω τραυματισμού. Με ένα σωρό προβλήματα, δηλαδή, και ειδικά στην πλέον κομβική θέση του αθλήματος, σε αυτή του πλέι-μέικερ. Παρόλα αυτά πάλεψε απέναντι σε ένα πιο ποιοτικό αντίπαλο και δεν ήθελε και πολύ να κάνει την ανατροπή. Εχασε δίκαια, αλλά όπως αναφέραμε είχε σημαντικά προβλήματα. Προσέξτε: μπορεί να έπαιζε χωρίς τα προβλήματα, που είχε, και να έχανε με 15 πόντους. Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να γίνει. Όπως, όμως, και να το κάνεις, δεν μπορείς να κρίνεις έτσι όπως πρέπει μία ομάδα, που δεν έπαιξε υπό κανονικές συνθήκες.

Και έρχεται το χθεσινό παιχνίδι στην Βαρκελώνη, όπου ο Παναθηναϊκός έκανε την καλύτερη φετινή του εμφάνιση. Επαιξε σαν ίσος προς ίσο απέναντι στην πολύ πιο ποιοτική Μπαρτσελόνα και στις λεπτομέρειες δεν μπόρεσε να πάρει το μεγάλο «διπλό». Ο Παναθηναϊκός δεν είναι ομάδα, που μπορεί να μένει με τις εντυπώσεις. Το μέγεθός του είναι τεράστιο. Αλλά πάντα, όμως, πρέπει να κρίνουμε με τα δεδομένα κάθε εποχής. Τα λεφτά δεν είναι πάντα το παν, αλλά όσο στοιχίζει ο Μίροτιτς (που δεν έπαιξε χθες) και ο Καλάθης, είναι όλο το μπάτζετ του «τριφυλλιού». Δεν πρέπει να τα αμελούμε αυτά. Αγαπάμε τις ομάδες μας, θέλουμε να κερδίζουν, αλλά πρέπει να αντιμετωπίζουμε κατάφατσα την πραγματικότητα. Οσο και αν δεν μας αρέσει.

Για να μην κουράζουμε, η παναθηναϊκή πραγματικότητα είναι ότι αυτό, που βλέπουμε μέχρι στιγμής, είναι μία κανονική ομάδα. Κάτι, που πιστώνεται πάω από όλα στον Γιώργο Βόβορα και τους συνεργάτες του. Από εκεί ξεκινάνε τα πάντα στο αγωνιστικό κομμάτι: από τον προπονητή και το σταφ του.

Το πώς θα πάει ο Παναθηναϊκός (και η κάθε ομάδα) είναι πως θα καταφέρει να…συλλάβει το έργο ο εκάστοτε προπονητής. Ο Βόβορας μέχρι στιγμής τα πάει περίφημα. Είναι μικρό το δείγμα γραφής, αλλά αυτό κρίνουμε. Αυτό, που βλέπουμε δηλαδή. Και στην Μόσχα και χθες το πλάνο του ήταν εξαιρετικό. Καλά έκανε και έδωσε τα σουτ στον Καλάθη, καλά έκανε, που χρησιμοποίησε τον Κασελάκη τόσο μεγάλο διάστημα, όλα σχεδόν τα έκανε καλά ο 43χρονος προπονητής. Αν δεν τα έκανε άλλωστε, θα έχανε εύκολα η ομάδα του.

Και το επίσης πολύ σημαντικό; Οι παίκτες του Παναθηναϊκού μασάνε σίδερα. Μεγάλη η θέληση, τεράστια η δίψα για διάκριση. Οσο σημαντικό είναι το ταλέντο σε μία ομάδα, άλλο τόσο είναι και το κίνητρο.

Ο Παναθηναϊκός με αυτή την εικόνα, που έχει δείξει, θα ήθελε σαφώς κάτι περισσότερο από το 1-2, που έχει στην Ευρωλίγκα. Τώρα, όμως, που είναι νωρίς, το πιο σπουδαίο ίσως είναι ότι έχει αρχίσει να κερδίζει τον κόσμο του και την μπασκετική κοινότητα γενικότερα. Μένει να δούμε αν θα έχει ανάλογη συνέχεια. Γιατί η συνέχεια και κυρίως το τέλος είναι εκείνα, που μετράνε.

· Χθες είδαμε τον κανονικό Μήτογλου. Ο 24χρονος έκανε το καλύτερό του παιχνίδι στην Ευρωλίγκα, κάτι, που δείχνουν και οι αριθμοί του: 16 πόντοι, 12 ριμπάουντ, 4 ασίστ. Ένα πράγμα εκτός των άλλων πρέπει να κάνει ο διεθνής παίκτης: να μην φοβάται να σουτάρει. Είσαι μόνος σου στο τρίποντο; Ρίχτο. Αυτό ήταν το πολύ δυνατό του σημείο στο Ουέικ Φόρεστ. Κάπου στην πορεία όχι ότι το έχει αμελήσει, αλλά δεν το έχει κιόλας συντηρήσει ως το πολύ δυνατό του προσόν. Είναι πολύ μεγάλη υπόθεση για το «4άρι» ή ακόμη και για το «5άρι» τύπου Μήτογλου να σουτάρει για πλάκα από τα 7 μέτρα. Πάνω από όλα γιατί οι αποστάσεις στην επίθεση γίνονται τέλειες.

· Για τον Φόστερ τα έχουμε πει από πολύ νωρίς. Είναι ακόμη, όμως, στο επίπεδο της μετάβασης στο κανονικό μπάσκετ. Και για να μεταβεί ομαλά, θα πρέπει να βελτιώσει το κομμάτι της συγκέντρωσης στην άμυνα. Αυτό θα τον πάει πέντε βήματα παραπέρα. Για την επίθεση δεν χρειάζεται να πούμε κάτι. Τα βλέπουμε όλοι. Προφανώς δεν θα αργήσει η διαφοροποίηση του υπάρχοντος συμβολαίου του με τον Παναθηναϊκό.

Ο Παναθηναϊκός που βλέπουμε είναι μία κανονική ομάδα
EVENTS