Με μια ήττα «καρμπόν» με πολλές άλλες στη φετινή Ευρωλίγκα, ο Παναθηναϊκός έκλεισε τον κύκλο των επικίνδυνων αποστολών με θετικό πρόσημο, αλλά και μ’ ένα «θα μπορούσαμε και καλύτερα». Το «ένα στα δύο» απέναντι σε ΤΣΣΚΑ και Μιλάνο ακουγόταν αισιόδοξο, αλλά έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα το «δύο στα δύο» ήταν στο χέρι του και θα μπορούσε να επιτευχθεί. Ο Παναθηναϊκός προδόθηκε στο Μιλάνο από τα γνωστά τρωτά του σημεία, ωστόσο ο μέχρι απολογισμός των «πράσινων» στη φετινή Ευρωλίγκα είναι λίγο – πολύ αυτό που ανέμεναν οι περισσότεροι όταν ξεκίνησε η διοργάνωση… Μέχρι τώρα…
Στα πλην καταγράφονται:
-Κάτι που επαναλαμβάνεται δεν αποτελεί σύμπτωση. Ο Παναθηναϊκός έχει μεγάλα αμυντικά κενά, τα οποία φαίνονται μεγαλύτερα όταν αντιμετωπίζει ομάδες με μεγαλύτερο επιθετικό ταλέντο από αυτόν. Σε μπάσκετ των 100 πόντων, μπορεί να νικήσεις δύο φορές, αλλά οκτώ στις 10 θα χάσεις, όταν έχεις απέναντί σου τις ομάδες του πρώτου γκρουπ δυναμικότητας. Τι φταίει; Τρία πράγματα: Πρώτον, ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να παίξει άμυνα στην περιφέρεια. Δεν έχει τα κορμιά, αλλά δεν έχει και την ποσότητα των γκαρντ για να καλύψει τις «τρύπες». Ολοι οι αντίπαλοι εκμεταλλεύονται τα μις ματς, όλοι οι αντίπαλοι αντιλαμβάνονται πως ο Παναθηναϊκός δεν έχει την ποσότητα των γκαρντ που απαιτείται και μοιραία βρίσκει τον τρόπο να «χτυπά» την αδυναμία. Δεύτερον, ο Παναθηναϊκός καλώς ή κακώς στερείται έναν παίκτη με τα προσόντα του Θανάση Αντετοκούνμπο. Έναν παίκτη που θα μαρκάρει από το «1» έως το «5» και που θα μπορεί να πιέσει τον προσωπικό αντίπαλο από τη μία άκρη του παρκέ στην άλλη. Προφανώς ο Παναθηναϊκός πίστευε ότι με την προσθήκη του Τζόνσον θα κρατούσε κάποια από τα στοιχεία του Αντετοκούνμπο και ταυτόχρονα θα πρόσφερε μεγαλύτερη ποιότητα στην επίθεση, ωστόσο ο Αμερικανός είναι άφαντος με αποτέλεσμα το κενό στην περιφερειακή άμυνα να φαίνεται ακόμη μεγαλύτερο. Τρίτον, ο Παναθηναϊκός έχει δεδομένη αδυναμία στο αμυντικό ριμπάουντ και στην ουσία ό,τι δεν δέχεται στο πρώτο σουτ του αντιπάλου, το δέχεται ύστερα από επιθετικό ριμπάουντ.
-Δεδομένο είναι ότι το ριμπάουντ είναι προϊόν θέλησης και ομαδικής προσπάθειας, αλλά υπάρχουν και κάποιες σταθερές που δεν μπορούν να αλλάξουν. Ο Παναθηναϊκός έχει για πρώτο ριμπάουντερ στη φετινή διοργάνωση τον Νικ Καλάθη κι αυτό δεν είναι φυσιολογικό. Είναι Θείο δώρο να ΄χεις έναν πόιντ γκαρντ που μαζεύει όσα ριμπάουντ μαζεύει και το «5άρι» σου, αλλά είναι αστείο από την άλλη ο βασικός ποιντ γκαρντ να παίρνει 30% περισσότερα ριμπάουντ από τον βασικό ψηλό. Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται ενίσχυση στο καλάθι για πολλούς λόγους: Για να αποκτήσει σημείο αναφοράς στη ρακέτα, για να μπορέσει να δημιουργήσει μέσα από το ζωγραφιστό, για να αισθανθεί μεγαλύτερη κυριαρχία στο κομμάτι των ριμπάουντ, για να αξιοποιηθούν καλύτερα οι τελικές πάσες των γκαρντ.
-Ο Πιτίνο σίγουρα ξέρει καλύτερα από τον καθένα, αλλά αυτή τη στιγμή ο Παναθηναϊκός μοιάζει ολίγον μπερδεμένος με συγκεχυμένους ρόλους. Κάποιοι παίκτες, οι οποίοι θα μπορούσαν να δώσουν λύση τουλάχιστον στο κομμάτι της ποσότητας είναι εκτός (Παππάς, Βουγιούκας), κάποιοι άλλοι χρησιμοποιούνται πολύ λιγότερο και στην ουσία ο Παναθηναϊκός είναι μια ομάδα με rotation των 8 παικτών. Ο Πιτίνο είναι πράγματι απρόβλεπτος και μπορεί την επόμενη εβδομάδα να παρουσιάσει τους παροπλισμένους, αλλά αυτή τη στιγμή οι «πράσινοι» μοιάζουν λίγοι για μια τόσο μεγάλη διοργάνωση.
Στα συν
-Με τις όποιες ενστάσεις, ο Παναθηναϊκός αυτή τη στιγμή είναι στη βαθμολογική θέση που λίγο – πολύ περιμέναμε να είναι. Στην 6η θέση της βαθμολογίας με ευνοϊκό πρόγραμμα τις επόμενες 4-5 αγωνιστικές και τη δυνατότητα να «κλειδώσει» τη θέση στην πρώτη 6άδα και υπό προϋποθέσεις να πάει και μέχρι την 5η θέση. Αυτή τη στιγμή ο Παναθηναϊκός είναι σε πολύ καλύτερη κατάσταση απ’ ό,τι ήταν το αντίστοιχο περσινό διάστημα που ήρθε ο Πιτίνο. Αρα, έχει μεγαλύτερη άνεση και λιγότερη πίεση για να κάνει τις διορθωτικές κινήσεις του.
-Είναι αποφασισμένος να κάνει τις αλλαγές που χρειάζονται. Όπως αποκάλυψε το SLAM DUNK, πέραν του Ράουτινς έχει τα αυτιά και τα μάτια του ανοιχτά για έναν ακόμη πόιντ γκαρντ, ενώ είναι δεδομένη η πρόθεση να αποκτήσει και «βαρβάτο» 5άρι. Προφανώς και δεν είμαι υπέρ των αλλαγών μεσούσης της περιόδου, αλλά για τον Παναθηναϊκό πλέον αυτή είναι η δεύτερη φύση του τα τελευταία χρόνια. Οσον αφορά τον Ράουτινς, ο Παναθηναϊκός προσθέτει έναν ακόμη γκαρντ, αυξάνει τον αριθμό των περιφερειακών, αλλά εκτιμώ πως ο Καναδός δεν λύνει σε πρώτη φάση το βασικό πρόβλημα της ομάδας, αυτό της περιφερειακής άμυνας.
