Το κείμενο που θα διαβάσετε δεν αποτελεί ούτε προσπάθεια απαξίωσης του Εργκίν Αταμάν ούτε αγιοποίηση του Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς ούτε -φυσικά- πρόβλεψη ότι ο Παναθηναϊκός με τον Ζοτς στον πάγκο του θα σηκώσει την Ευρωλίγκα, το πρωτάθλημα, το διαπλανητικό και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Αν γνώριζα τι θα συμβεί δεν θα δούλευα 15 ώρες τι μέρα, θα έβγαζα ξεκούραστα λεφτά με το στοίχημα και θα έκανα διακοπές 365 μέρες το χρόνο!
Το κείμενο είναι μια καταγραφή της πραγματικότητας, έτσι όπως αυτή αντικατοπτρίζεται στο παρκέ, Οκτώβρη μήνα, μπροστά στα μάτια όλων όσοι παρακολουθούν -και παρακολουθούσαν- τον μπασκετικό Παναθηναϊκό.
Τι "λέει", λοιπόν, με απόλυτο κυνισμό, αυτή η πραγματικότητα:
Ο Παναθηναϊκός του Ομπράντοβιτς είναι ΟΜΑΔΑ, ο Παναθηναϊκός των δύο τελευταίων χρόνων του Αταμάν ουδεμία σχέση είχε με αυτό.
Ο Επτάστερος πέρασε από το "Οργανωμένο Χάος" στο "Οργανωμένο τείχος". Έφυγε από το "παιδιά και αποπαίδια" και έγινε "Η ομάδα όλων των παικτών του ρόστερ".
Άφησε στο παρελθόν το "δίνουμε τη μπάλα στον Ναν και περιμένουμε να την βάλει στο καλάθι" και έγινε "Η ΟΜΑΔΑ που παίρνει κάτι, μικρό ή μεγάλο, από κάθε παίκτη της".
Πέταξε από πάνω του "τα 30 έως και 38 λεπτά συμμετοχής κάποιων μπασκετμπολιστών" και έγινε "Η ΟΜΑΔΑ που ο χρόνος μοιράζεται με αποτέλεσμα να μην υπάρχει κανείς που να παίζει πάνω έως τώρα από 23 λεπτά".
Ο Παναθηναϊκός του Ομπράντοβιτς δεν έχει "παρκαρισμένους" και "εξαφανισμένους", έχει μόνο "αξιοποιήσιμους". Δεν ξεχνάει στον πάγκο τον Καλαϊτζάκη, τον Μήτογλου, τον, τον, τον... αλλά τους κάνει όλους στην πράξη να αισθάνονται μέλη ενός υγιούς ρόστερ.
Ο Παναθηναϊκός του Αταμάν δεχόταν πέρυσι στην Ευρωλίγκα μέσο όρο σχεδόν 90 πόντων. Ο Παναθηναϊκός του Ομπράντοβιτς έως τώρα, σε 4 παιχνίδια, δεν δέχτηκε ποτέ ούτε καν 80 πόντους!
Ο Παναθηναϊκός του Αταμάν για να παίξει άμυνα έπρεπε να... κάνει αίτηση. Ο Παναθηναϊκός του Ομπράντοβιτς ΞΕΚΙΝΑΕΙ από την άμυνα. Οι παγίδες οδηγούν τον αντίπαλο σε ένα δάσος χεριών που βγαίνουν σαν κλαδιά και σκεπάζουν τον ουρανό σε παιχταράδες όπως ο Μπόλντγουίν. Από το "χάος" στο "τείχος".
Ο Παναθηναϊκός του Αταμάν ζούσε σε κάθε παιχνίδι με το άγχος ποιον παίκτη θα κράξει δημόσια ο προπονητής.
Ο Παναθηναϊκός του Ομπράντοβιτς απολαμβάνει σκηνές όπως την πατρική αγκαλιά του Ζοτς στον Ρογκαβόπουλο και τα χειροκροτήματα ακόμη και μετά από άστοχο σουτ.
Ο Παναθηναϊκός του Αταμάν "κατάφερε" να μην αξιοποιήσει ποτέ τον Βασίλη Τολιόπουλο, ο Παναθηναϊκός του Ομπράντοβιτς ξεκινάει με πεντάδα τον Μαντζούκα.
Όσοι έχετε την ικανότητα να διαβάζετε τη στρογγυλή γυάλα ή τη σπάλα του αρνιού, βρείτε από Οκτώβρη μήνα αν και τι θα κερδίσει ο Παναθηναϊκός με τον Ομπράντοβιτς στον πάγκο του. Εγώ που δεν την έχω, αρκούμαι στην καταγραφή όσων βλέπουν τα μάτια μου...
