Στον επαγγελματικό αθλητισμό, όταν ακούς μεγάλες κουβέντες για αγάπη, αφοσίωση και σχέσεις ζωής, κράτα μικρό καλάθι. Ακόμη κι αν μιλάμε για μπάσκετ και η στεφάνη βρίσκεται στα 3,05 μέτρα.
Στις 12 Απριλίου 2023 ο Τόμας Γουόκαπ ανανέωνε με τον Ολυμπιακό μέχρι το 2027 και δήλωνε στην επίσημη ιστοσελίδα της ΚΑΕ: «I love being here!». Στην ίδια συνέντευξη μιλούσε για «trust and devotion», εμπιστοσύνη και αφοσίωση ανάμεσα στον ίδιο και στον σύλλογο, έλεγε ότι δεν ήθελε να φύγει και χαρακτήριζε τον Ολυμπιακό το καλύτερο μέρος για να παίζει.
Δεν έχω κανέναν λόγο να πιστεύω ότι τότε δεν τα εννοούσε. Ο Γουόκαπ έδωσε πολλά στον Ολυμπιακό και ο Ολυμπιακός πολλά στον Γουόκαπ. Ο Μπαρτζώκας τον πίστεψε, του έδωσε ρόλο και ευθύνη, εκείνος δούλεψε, εξελίχθηκε και έγινε ένας από τους κορυφαίους αμυντικούς της EuroLeague. Μόλις τον περασμένο Μάιο ήταν βασικό κομμάτι της ομάδας που κατέκτησε την EuroLeague.
Τρεις μήνες αργότερα φτάσαμε στη μονομερή καταγγελία του συμβολαίου από τον παίκτη και στον Ολυμπιακό που δηλώνει ότι η συμφωνία παραμένει ενεργή μέχρι το 2027 και είναι αποφασισμένος να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του με κάθε νόμιμο μέσο.
Εγχειρίδιο κακού χωρισμού
Και εδώ υπάρχει μια σημαντική λεπτομέρεια. Ένας παίκτης μπορεί να προχωρήσει σε μονομερή καταγγελία ενός συμβολαίου. Αυτό δεν ισοδυναμεί με μαγικό χαρτάκι που τον μετατρέπει αυτομάτως σε ελεύθερο χωρίς συνέπειες. Οι κανονισμοί της EuroLeague προβλέπουν διαδικασίες για πρόωρη λύση, μεταγραφή ή αναστολή συμβολαίου, ενώ μια διαφωνία για το αν υπήρχε επαρκής λόγος καταγγελίας μπορεί να εξελιχθεί σε νομική ή διαιτητική διαφορά. Άρα ο Γουόκαπ μπορεί να θέλει να κάνει... walk, όμως το πού και με ποιο κόστος δεν το αποφασίζει μόνος του.
Στα 33 του δικαιούται να κυνηγήσει το τελευταίο τεράστιο συμβόλαιο της καριέρας του. Με τα χρήματα που αναφέρονται στα ρεπορτάζ, το κίνητρο γίνεται εύκολα κατανοητό. Υπάρχει όμως ένα συμβόλαιο που ο ίδιος υπέγραψε έως το 2027 και τώρα αρχίζει η πραγματική μάχη για το τι προβλέπει, ποια πλευρά έχει δίκιο και ποιος τελικά θα πληρώσει τον λογαριασμό αυτού του διαζυγίου.
Και στον Ολυμπιακό ας μη βιαστούν να φορέσουν το φωτοστέφανο του αδικημένου. Μια σχέση τέτοιου βάθους δεν φτάνει σε τέτοια ρήξη από παρθενογένεση. Κάπου οι χειρισμοί απέτυχαν, κάπου η επικοινωνία έσπασε, κάπου το σκοινί τραβήχτηκε περισσότερο απ' όσο άντεχε. Μέχρι να μάθουμε ολόκληρο το παρασκήνιο, οι ρόλοι του θύτη και του θύματος περισσεύουν.
Κάπως έτσι μένει ένα γερό μάθημα για όλους. Στον επαγγελματικό αθλητισμό οι παίκτες φεύγουν, οι ομάδες προχωρούν και οι συνθήκες μπορούν να ανατρέψουν μέσα σε λίγες εβδομάδες όσα έμοιαζαν ακλόνητα.
Τα συμβόλαια γράφονται με μελάνι. Οι αιώνιες αγάπες, συνήθως, με μολύβι.
Οι Αμερικανοί το λένε πολύ πιο ωμά: "Money talks, bullshit walks".
Και στην περίπτωση του Walkup, το walks αποκτά μια ειρωνεία που δεν χρειάζεται επεξήγηση.
