Να, λοιπόν, που έχουμε παράγκα και στο μπάσκετ. Δεν μας έφθανε το ποδόσφαιρο που για 20 χρόνια οργίαζαν και έπαιρναν πρωταθλήματα που δεν άξιζαν, πλέον το ίδιο πάνε να κάνουν και στο μπάσκετ.
Το χθεσινό παιχνίδι στο ΣΕΦ μοιάζει πολύ με τις διαιτησίες που ζήσαμε στο πετσί μας στο ποδόσφαιρο για 20 χρόνια με ευνοημένη την ίδια ομάδα. Τον Ολυμπιακό. Ηταν τόσο εξώφθαλμα τα όργια που έσπρωξαν τον Ολυμπιακό σε μία νίκη, που δεν άξιζε, που εκεί προς το τέλος από τις αμέτρητες τεχνικές ποινές που δεχόντουσαν οι παίκτες του Παναθηναϊκού έβαλαν τα γέλια. Ειχε πλησιάσει ο Παναθηναϊκός από το -20, έφθασε τόσο κοντά που ανάγκασε τους τρεις διαιτητές να θυμίσουν Παπουτσέλη, Αρετόπουλο, Καλόπουλο, για να δώσουν τη νίκη εκεί που έπρεπε. Και φυσικά μετά από αυτά τα παραγκίσια όργια, που είδαμε η ΕΡΤ μας θύμισε ότι έχουμε παράγκα και στο μπάσκετ και έβγαλε τον ειδικό να κάνει δηλώσεις. Τον Γιώργο Αμανατίδη, που είχε μάθει στην δική του εποχή οι βουτιές τους να δίνονται πέναλτι και να μιλάει με αυτό τον τρόπο η καρδιά του… πρωταθλητή. Τρομερό ε;
Μετά από την μεγαλύτερη διαιτητική σφαγή που έχω δει στο μπάσκετ εδώ και χρόνια να βγαίνει να κάνει σχόλιο ο Αμανατίδης.
Και όπως τότε έτσι και τώρα την βία την προκαλούμε εμείς που λέμε την αλήθεια για παράγκες και όχι οι διαιτητές και αυτοί που τους βάζουν και παίζουν 100-0 τον Ολυμπιακό. Όπως τότε ήταν αστείο να γίνει οποιαδήποτε ανάλυση για ποδόσφαιρο είναι αστείο να γίνει οποιαδήποτε ανάλυση για μπάσκετ για το χθεσινό ματς. Με 50-50 διαιτησία ο Παναθηναϊκός αν και μέτριος θα κέρδιζε το φάντασμα του Ολυμπιακού που έριχνε ξύλο και έμεινε όρθιος με δεκανίκια. Δεν θα κάτσω να αναλύσω φάσεις, όσοι έχουν δει το ματς και δεν φοβούνται να μιλήσουν και είναι ειδικοί μπορούν να πουν για τον διαιτητικό εμετό, που ζήσαμε χθες στο ΣΕΦ.
Χθες ήταν 1η Ιουνίου και κάθε Παναθηναϊκός πρέπει να νιώθει περήφανος, διότι είδε κόντρα σε όλους και όλα και με 100-0 διαιτησία σε βάρος της μία ομάδα να παλεύει και να δείχνει, ότι θα πρέπει να γίνουν και άλλα τέτοια συνεχόμενα όργια για να της κλέψουν το πρωτάθλημα.
Σήμερα 2 Ιουνίου όλοι οι Παναθηναϊκοί πρέπει να νιώθουν ακόμα πιο περήφανοι. Διότι αυτό που πέτυχε η ομάδα στις 2 Ιουνίου 1971 στο Ουέμπλει και η συμμετοχή της στον τελικό του κυπέλλου πρωταθλητριών κόντρα στον Αγιαξ είναι μοναδικό και ανεπανάληπτο. Μόνο ο Παναθηναϊκός έφθασε στον τελικό του κυπέλλου πρωταθλητριών στην μεγαλύτερη επιτυχία ελληνικής ομάδας στην κορυφαία ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση. Και μόνο ο Παναθηναϊκός έφθασε άλλες δύο φορές στα ημιτελικά στην ίδια διοργάνωση που έγινε μετά τσάμπιονς λιγκ.
Δυστυχώς φέτος χάσαμε και τον στρατηγό τον Μίμη Δομάζο και το πουλί τον Τάκη Οικονομόπουλο μέσα σε λίγες ημέρες, αλλά από εκεί ψηλά που είναι ξέρουν τι πέτυχαν και ξέρουν πόσο υπέφερε η ομάδα τους από τις παράγκες στο ποδόσφαιρο.
Για όσες παράγκες και να χτίσουν και για όσα πρωταθλήματα παίρνουν με το έτσι θέλω έχεις τους τελικούς και τα ημιτελικά στο τσάμπιονς λιγκ και τις επτά Ευρωλίγκες. Που να σε δουν; Δεν σε βλέπουν καν. Μόνο Παναθηναϊκός, Παναθηναϊκός μέχρι να γίνουμε σκόνη!
* Την Τετάρτη θέλει μεγάλη προσοχή. Φωνή μόνο για την ομάδα, διότι στο ΣΕΦ τα μπινελίκια οι διαιτητές δεν τα… άκουσαν και δεν ζήτησαν εκκένωση, όπως λέει ο κανονισμός (πάνω από πέντε φορές ακούστηκαν μπινελίκια), αλλά στο ΟΑΚΑ θα το κάνουν. Μπράβο στον κόσμο που πήγε και στήριξε την ομάδα στο ΟΑΚΑ χθες, την Τετάρτη όλοι μαζί για τη νίκη και να μην γίνει το παραμικρό.
