Final Four τέλος, ελληνικό τελικό δεν είχαμε, ελληνική κατάκτηση δεν είχαμε. Οπότε πρέπει να… βολευτούμε στα δικά μας για τις ερχόμενες εβδομάδες. Μέχρι να μπούμε ξανά για τα καλά σε mood επόμενης αγωνιστικής περιόδου και φιλοδοξίας για Final Four, τελικό, κατάκτηση.
Εδώ όμως υπάρχει μια ιδιαιτερότητα. Οι τελικοί της GBL δεν είναι όπως τα προηγούμενα χρόνια. Έχουμε τον Παναθηναϊκό που θέλει να κρατήσει τον τίτλο του και να κλείσει θετικά τη σεζόν. Απ’ την άλλη έχουμε τον Ολυμπιακό που παίζει… τη ζωή του την ίδια. Σε μια σειρά όπου αν κατακτήσει τον τίτλο θα του δοθεί το δικαίωμα να «ανασάνει» και να προσπαθήσει να πείσει πως… πέτυχε κάτι, καθώς το ευρωπαϊκό κάζο γι’ αυτόν δεν «σβήνεται» με τίποτα. Αν τώρα χάσει και το πρωτάθλημα, θα μιλάμε για την απόλυτη καταστροφή.
Ο Μπαρτζώκας ίσως να παίζει όχι απλά τη θέση του, αλλά την ίδια την ανάμνηση που θα αφήσει στον κόσμο του Ολυμπιακού. Δεδομένα δε θα ήθελε αυτή να είναι η στάμπα του loser, χωρίς να το… γλυκάνει κάπως.
Οι αδερφοί Αγγελόπουλοι ναι μεν χειροκροτήθηκαν στο Άμπου Ντάμπι, όμως σε έναν οργανισμό όπως ο Ολυμπιακός οι διαφωνίες γι’ αυτούς πληθαίνουν. Το σωματείο που έχει στο dna την κατάκτηση με κάθε τρόπο και το μόνο που μετρά είναι οι τίτλοι, η αποτυχία τους θα είναι παταγώδης.
Πάμε λοιπόν σε τελικούς, όπου οι πάντες στον Ολυμπιακό… παίζουν τη «ζωή» τους. Έχουν πολλά περισσότερα να χάσουν απ’ τους «πράσινους», το πρέπει είναι τεράστιο και στο σημείο που βρίσκονται το μειονέκτημα έδρας μάλλον τους βολεύει. Διότι η πίεση των περισσότερων αγώνων στο ΣΕΦ, με τους απογοητευμένους οπαδούς στην εξέδρα, δε θα ήταν και το καλύτερο δυνατό κλίμα.
Ακόμη κι αν πρόκειται για τέλος εποχής στο λιμάνι, έχουν υπερβολικά πολλούς λόγους για να κατακτήσουν τον τίτλο. Σε ένα πρωτάθλημα στο οποίο η διαιτησία ανήκει στην ΚΕΔ/ΕΟΚ. Την πλευρά που χαρίζει έναν παίκτη με δικαίωμα συμμετοχής (Γουόκαπ) ενώ δε θα έπρεπε. Εκείνη που… έγραψε ιστορία με τους ορισμούς της περασμένης σεζόν και κυρίως με το Game 4 στο ΣΕΦ. Όπου πήγε να γίνει… ορισμός πρωταθλητή και τελευταία στιγμή αποφεύχθηκε.
Όσες αδυναμίες κι αν εμφανίζει ο Ολυμπιακός, όσο loser κι αν τον θεωρεί – δικαίως – ο καθένας, σε αυτά τα επίπεδα είναι δυνατός. Μην ξεχνάτε άλλωστε πως και οι Έλληνες διαιτητές, Βαλκάνιοι είναι. Μόνο που εδώ δε θα υπάρχει μια διοργάνωση που θα τους αφήσει εκτός των κρίσιμων αγώνων.
Η Euroleague που δεν έλυσε το πρόβλημα με τη διαιτησία, τουλάχιστον δεν επέτρεψε στο πρόβλημα να εμφανιστείς το Άμπου Ντάμπι. Στο βαθμό που το είδαμε όλη τη regular season και στα playoffs, με τους Βαλκάνιους. Εκείνους που «κόπηκαν» απ’ την τετράδα.
Η ΚΕΔ/ΕΟΚ είναι δεδομένο πως δεν πρόκειται να αφήσει εκτός κάποιον ή κάποια που ενεπλάκησαν σε αγώνες με πολλά… ανθρώπινα λάθη, ζημιώνοντας – συμπτωματικά μάλλον – την ίδια πλευρά. Το θέμα είναι σε ποιο σημείο είναι διατεθειμένη να ανεχτεί το φαινόμενο. Αν λάβουμε υπόψη το Game 4 των περυσινών τελικών και το Super Cup, δύσκολα μπορεί να υπάρχει έστω και ψεγάδι αισιοδοξίας.
Το ελληνικό μπάσκετ περιμένει να δει τελικούς τους οποίους θα κρίνουν οι παίκτες και οι προπονητές. Με τον καλύτερο να κατακτά τον τίτλο. Αυτό που δε θέλει κανείς, είναι να εμφανιστεί η διαιτησία ως… σωσίβιο για ένα σωματείο που έτσι κι αλλιώς βουλιάζει σε αυτή του τη μορφή και θα αλλάξει ριζικά.
