MENU
ΑΝΑΛΥΣΗ LIVE LIVE
FORMULA 1
TV: Ant1+
ΔΕΙΤΕ ΤΟ LIVE

Την έχουμε συνδυάσει με ρομαντικές εικόνες στο μυαλό μας. Να τη βλέπουμε από το τζάμι όταν πέφτει, αγκαλιά με το έτερο ήμισύ μας, λέγοντας γλυκόλογο στο αυτί της/ αυτί του. Έπειτα, χουχούλιασμα μαζί- προσοχή: όχι σε συνθήκες ακραίου καύσωνα όπως αυτές τις μέρες, γιατί μετά δε θα σας ξεκολλάει ούτε το αρχαιολογικό-, με την υγρή μουσική για συνοδεία. 

Αυτά στην εξιδανικευμένη ζωή. Γιατί στη Φόρμουλα 1 η βροχή συνεπάγεται ακραία καθυστέρηση. Και σήμερα στο Σπα μία σταγόνα εκεί και άλλη μία πίσω τα έκαναν πτάνα, με αποτέλεσμα ο αγώνας να ξεκινήσει με 80 ολόκληρα λεπτά καθυστέρηση. 

Όταν με το καλό είχαμε εκκίνηση- εννοείται πίσω από το Αυτοκίνητο Ασφαλείας για πέντε ολόκληρους γύρους...- ο poleman Νόρις δεν έχασε καθόλου χρόνο: «έφαγε» ένα εμφατικό, παλικαρίσιο προσπέρασμα στον πρώτο γύρο από τον Πιάστρι και του παραχώρησε την πρωτοπορία. 

Από εκείνο το σημείο και μετά ο Αυστραλός χάθηκε στον ορίζοντα. Έκανε μόλις μία στάση για να βάλει τη μεσαία γόμα, η οποία φρόντισε ν' αντέξει μέχρι και το τέλος. Έτσι, παρά το γεγονός πως ο team-mate του είχε σκληρά ελαστικά και, θεωρητικά, θα μπορούσε να τον πιέσει προς το τέλος, δεν ίδρωσε το αυτί του (για το υπόλοιπο σώμα ελέγχεται, μιας και ξέρετε πως οι πιλότοι χάνουν 3-4 κιλά ανά grand prix). 

Έτσι, πήρε την 8η νίκη της καριέρας του και, το κυριότερο, κατάφερε ένα καθοριστικό χτύπημα στην ψυχολογία του Νόρις που στους τελευταίους αγώνες είχε ψαλιδίσει τη μεταξύ τους διαφορά. 

Ο Βρετανός έκανε έναν άχαρο αγώνα από εκείνο το σημείο και μετά, μιας και ούτε απείλησε αλλά ούτε και απειλήθηκε από κανέναν. Με τη δεύτερη θέση μείωσε την απώλεια, αλλά φεύγει με το -16 στην πλάτη και τον εγωισμό του πληγωμένο. Μέχρι ποιου σημείου; Θα φανεί άμεσα, στην Ουγγαρία την επόμενη εβδομάδα. Ο Νόρις οφείλει ν' απαντήσει, μιας και δείχνει πως μένει πίσω ολοένα και περισσότερο στο ψυχολογικό κομμάτι. 

Για τους θιασώτες των Monty Python, βέβαια, που πάντα κοιτάζουν τη φωτεινή πλευρά της ζωής, το -16 δεν είναι και καμιά μεγάλη διαφορά. Με μια εγκατάλειψη, φερ' ειπείν, όλα γίνονται. Από την άλλη δεν είναι νοοτροπία πρωταθλητή να ποντάρεις στην κακοδαιμονία των υπολοίπων...

Το βάθρο συμπλήρωσε ο Σαρλ Λεκλέρκ. Ο Μονεγάσκος της αναβαθμισμένης Φεράρι κατάφερε να πάρει άλλη μία τρίτη θέση, πράγμα θετικό. Πράγμα αρνητικό; Παρά τις αναβαθμίσεις οι ΜακΛάρεν απέχουν πάρα πολύ σε δυναμική και η μεταξύ τους διαφορά θυμίζει το αμάξι του Σπύρου Πανόπουλου: Chaos... 

Φερστάπεν (κακό στήσιμο μονοθεσίου για τον νικητή του sprint race, «θυσίασε» την τελική του ταχύτητα και το πλήρωσε), Ράσελ, Άλμπον (συνεχίζει τις καταπληκτικές φετινές εμφανίσεις), Χάμιλτον (σπουδαίο πρώτο μισό αγώνα, από 18ος πήγε 7ος), Λόσον, Μπορτολέτο και Γκασλί συμπλήρωσαν τη βαθμολογούμενη δεκάδα ενός grand prix που ξεκίνησε εντυπωσιακά αλλά όσο περνούσε η ώρα... ξεφούσκωσε. 

Όσκαρ Πιάστρι, λοιπόν. Θριαμβευτής στο Σπα, αλύγιστος, πλεμονάτος που έλεγε και μια ποδοσφαιρική ψυχή. Ο Αυστραλός δείχνει πως δεν προτίθεται να χάσει τα πρωτεία και να γίνει ο πρώτος παγκόσμιος πρωταθλητής της ΜακΛάρεν μετά το μακρινό 2008 και τον Λιούις Χάμιλτον. 

Θα τα καταφέρει; 

Αν είστε ρομαντικοί, μπορείτε κάλλιστα να κοιτάξετε τις σταγόνες της βροχής έξω από το παράθυρό σας. Ωστόσο, εδώ μιλάμε για την στείρα πραγματικότητα: με τέτοια υπέροχη ζέστη, μέχρι ν' αγγίξουν το οδόστρωμα οι σταγόνες θα έχουν εξατμιστεί.

Τι μας λέει αυτό; Πως το κλίμα έχει πάει κατά διαόλου. 

Τι άλλο; Πως ναι, ο Όσκαρ φυσικά και μπορεί να τα καταφέρει... 

Βαθμολογία οδηγών 

1) Πιάστρι 266

2) Νόρις 250

3) Φερστάπεν 185

4) Ράσελ 157

5) Λεκλέρκ 139

6) Χάμιλτον 109

7) Αντονέλι 63

8) Άλμπον 54

9) Χούλκεμπεργκ 37

10) Οκόν 27

11) Χάτζαρ 22

12) Γκασλί 20

13) Στρολ 20

14) Λόσον 16

15) Αλόνσο 16

16) Σάινθ 16

17) Τσουνόντα 10

18) Μπέρμαν 8

19) Μπορτολέτο 6

20) Κολαπίντο 0

21) Ντούχαν 0

Βαθμολογία κατασκευαστών 

1) ΜακΛάρεν 516

2) Φεράρι 248

3) Μερσέντες 220

4) Ρεντ Μπουλ 192

5) Ουίλιαμς 70

6) Σάουμπερ 43

7) Ρέισινγκ Μπουλς 41

8) Άστον Μάρτιν 36

9) Χάας 35

10) Αλπίν 20

Grand Prix Βελγίου: Ο Όσκαρ Πιάστρι πήρε τη νίκη