Να, κάτι που σίγουρα δε θα το είχες ξαναδεί. Ήταν τον προηγούμενο Μάρτιο. Η Λέγκια υποδεχόταν την Βίσλα Πλοκ και ο Ζοάο Νούνες λόγω τραυματισμού δεν ήταν στην αποστολή. Ο Πιοτρ Στοκοβίετς υπό φυσιολογικές συνθήκες δε θα επέτρεπε ποτέ κάτι τέτοιο. Αυστηρός, επιβλητικός, λάτρης της πειθαρχίας και της σοβαρότητας ̇ευτυχώς για τον Πορτογάλο όχι και της σοβαροφάνειας. Συμφώνησε χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό στο… τρελό σχέδιο του ποδοσφαιριστή του και ο κόσμος έμεινε να τον κοιτάει με ανοικτό το στόμα και ελαφρώς λυγισμένο στο πλάι το κεφάλι. Ήταν αλήθεια αυτό που έβλεπε ή το φανταζόταν;
Ο Ζοάο Νούνες δεν είναι ο συνηθισμένος ποδοσφαιριστής. Σπούδασε ψυχολογία. Λατρεύει την ιστορία. Έχει κλίση στις ξένες γλώσσες, μαγειρεύει άριστα και χόμπι του είναι η φωτογραφία. Στις 11 Μαρτίου, λοιπόν, αντί να φοράει την πράσινη φανέλα της Λέγκια και τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια, πέρασε την Canon γύρω από το λαιμό του και δεν σταμάτησε να φωτογραφίζει. «Ο περισσότερος κόσμος σοκαρίστηκε εκείνο το απόγευμα», θα πει ο Πορτογάλος σε συνέντευξή του, στην οποία αποκάλυπτε την άλλη πλευρά του ποδοσφαιριστή που ήταν εξοικειωμένοι να βλέπουν επί τρία χρόνια οι Πολωνοί.
Και ο ίδιος θα σοκαριζόταν εκείνο το απόγευμα. Οι πρώτες του φωτογραφίες θα ήταν με ποδοσφαιριστές χωρίς κεφάλια ή πόδια, αφού ο βαθμός δυσκολίας θα αποδεικνυόταν πολύ μεγαλύτερος απ’ ό,τι τα ακίνητα κτήρια και η πλατεία στο Γκσταντ, όπου λατρεύει να χάνεται. «Όταν νυχτώνει, τα χρώματα που παίρνει ο ουρανός είναι απίθανα. Νιώθω σα να βρίσκομαι ξαφνικά στον κόσμο του Χάρι Πότερ. Η αρχιτεκτονική στις δύο πλευρές του πεζοδρομίου και ο καθεδρικός στο βάθος… Με κάνουν να θέλουν να σταματήσω και να απαθανατίσω τα πάντα».
Υπάρχουν, όμως, και κάποια… άπαντα που δεν απαθανατίζονται. Ή όσο κι αν προσπαθήσεις δεν θα αποτυπωθούν στην κάμερα, όπως είναι στην πραγματικότητα. Το ηλιοβασίλεμα, η πανσέληνος, τα συναισθήματα…
Saudade…
Λένε ότι είναι μια πορτογαλική λέξη που δεν μεταφράζεται έπ’ ακριβώς σε καμία άλλη γλώσσα. Κάτι ανάμεσα στη νοσταλγία, την ανάμνηση και το πόσο μπορεί να σου λείπει κάποιος. Ο Ζοάο Νούνες έφυγε από τη Λισσαβώνα 21 ετών. Μετακόμισε στην Πολωνία με τη μητέρα του και αν δεν υπήρχε ένα πορτογαλικό σούπερ μάρκετ στη γωνία του σπιτιού του, με το ζόρι θα τα έβγαζε πέρα! Η Μπενφίκα τού έλειπε. Είχε περάσει πάνω από μια δεκαετία με το όνειρο να φορέσει τη φανέλα της πρώτης ομάδας. Ήταν ball boy. Διετέλεσε αρχηγός. Πήρε τίτλους. Διακρίθηκε με τη μικρή Εθνική ομάδα της Πορτογαλίας. Είχε προσκληθεί στην προετοιμασία. Ποτέ του, όμως, δεν πήρε μια ευκαιρία!
«Καθόμουν συνήθως πίσω από την εστία που αμυνόταν η Μπενφίκα. Ο Λουϊζάο ήταν το πρώτο μου είδωλο. Ήταν ο αρχηγός της ομάδας και ο κεντρικός αμυντικός. Ψηλός, δυνατός και γρήγορος παράλληλα. Όλος ο κόσμος τον θεωρούσε το σύμβολο της Μπενφίκα και τα λόγια τους είχαν εντυπωθεί στην καρδιά μου. Κάθε φορά που έπρεπε να του δώσω τη μπάλα, έτρεμα. Και την ίδια στιγμή, ονειρευόμουν να βρεθώ στη θέση του». Το όνειρο θα γινόταν πραγματικότητα το 2016. Μετά από δώδεκα χρόνια στην Μπενφίκα, όπου πήγε από το Σετουμπάλ οκτώ ετών. «Με πήραν τηλέφωνο: Ετοιμάσου! Πας στην προετοιμασία». Το όνειρο, όμως, κράτησε μόλις μερικές μέρες. Και δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να πιάνεις ένα όνειρο και να το βλέπεις να φεύγει ξανά.
«Η απόφαση άλλαξε. Προφανώς επιλέχτηκε κάποιος άλλος παίκτης στη θέση μου. Μου δόθηκε να καταλάβω ότι δε θα έπαιρνα ποτέ ευκαιρία στην πρώτη ομάδα. Ήμουν περιττός. Ήταν τρομακτικά δύσκολο γιατί ήμουν πάντα αρχηγός, σε κάθε ομάδα της Μπενφίκα από τα οκτώ μου χρόνια. Είχα ακούσει και είχα ακούσει ανθρώπους να μου λένε ότι είμαι το μέλλον του συλλόγου και τώρα έπρεπε να φύγω. Ήμουν σε κατάθλιψη για ένα μήνα».
Ο Ζοάο Νούνες θα υπέγραφε στο κατώφλι του μήνα στην Λέγκια Γκσταντ. Παράδοξη επιλογή το πολωνικό πρωτάθλημα για έναν Πορτογάλο, όμως σήμερα θα σου πει ότι δεν το μετάνιωσε λεπτό. Ξέρει πώς είναι το ποδόσφαιρο, πώς λειτουργεί και έχει το απτό παράδειγμα για να στο εξηγήσει. Το μόνο που χρειάζεται είναι τέσσερα ονόματα και μια διοργάνωση. Youth Champions League, 2014. Η Μπενφίκα έφτασε μέχρι τον τελικό. Στην καλύτερη ενδεκάδα της διοργάνωσης είναι και οι πέντε τους. Ο Ροσίνια, ποδοσφαιριστής σήμερα της Γκιμαράες. Ο Εστρέλα, ποδοσφαιριστής της Βαρζίμ. Ο Ραφαέλ Ράμος, αμυντικός της Τβέντε που έπαιζε για τέσσερα χρόνια στις ΗΠΑ. Και ο Γκονσάλο Γκουέδες, ο οποίος αποκτήθηκε από τη Βαλένθια έναντι 40 εκατομμυρίων ευρώ!
«Δείτε πόσο διαφορετική είναι η πορεία του καθενός. Το ποδόσφαιρο είναι μια στιγμή, μόνο μια στιγμή», θα πει και ενδεχομένως εκεί να κρύβεται το πάθος του για τη φωτογραφία. Αν χάσεις τη στιγμή, χάνεις τη μαγεία. «Αν την αδράξεις, όπως έκανε ο Γκουέδες, θα βρεθείς στην κορυφή». Το ποδόσφαιρο για τον Ζοάο Νούνες ήταν ένα παζλ στιγμών. Ο πατέρας του ήταν μπασκετμπολίστας και μαθηματικός. Η μητέρα του είναι δασκάλα ξένων γλωσσών και δίδασκε όλο το προηγούμενο διάστημα πορτογαλικά σε πολωνικό σχολείο. Ο παππούς του ήταν για τον Ζοάο το ίδιο το ποδόσφαιρο. Και ένα saudade πιο ισχυρό από κάθε προηγούμενο ή κάθε επόμενο.
«Ήταν αμυντικός στη Βιτόρια Σετούμπαλ και στη Ρίο Άβε. Περνούσα πολύ χρόνο μαζί μου, μου διηγούταν τα ματς που είχε παίξει. Τριών ετών πήγα στους γονείς μου και τους είπα «θέλω να πάω προπόνηση». Πέρασε καιρός, αλλά τελικά μου έκαναν το χατίρι. Ο παππούς μου πέθανε όταν ήμουν 15 ετών. Κατάφερα να το ξεπεράσω. Λίγο καιρό μετά υπέγραψα επαγγελματικό συμβόλαιο, έπαιξα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κάτω των 19 ετών, φτάσαμε στον τελικό. Έπρεπε να νιώθω υπέροχα, όμως μου έλειπε κάτι. Ήθελα να είναι εκεί ο παππούς μου, να είναι στην κερκίδα και να με έβλεπε. Θα ήταν περήφανος».
Αληθινή ζωή, αληθινή καριέρα…
Ο παππούς του σίγουρα θα ήταν περήφανος βλέποντάς τον να αγωνίζεται. Σε επαγγελματικό επίπεδο, σε ανταγωνιστικό επίπεδο, όπως έκανε τα τρία χρόνια στην Πολωνία. Ο Ζοάο Νούνες «αναγκάστηκε» να παίξει σε όλες τις θέσεις της άμυνας, ανάλογα με τις επιταγές του εκάστοτε προπονητή, αναγκάστηκε να ωριμάσει, να ζήσει χωρίς το… αγαπημένο ψάρι, να διαβάσει περισσότερο, να αγκαλιάσει τα χόμπι του περισσότερο, να ξεχάσει την Μπενφίκα, να γνωρίσει άλλους πολιτισμούς και διαφορετικούς ανθρώπους. Ακόμα και να ζήσει από κοντά στην ιστορία.
Και, φυσικά, να τη φωτογραφήσει. Η φωτογραφία είναι μια στιγμή. Σαν το ποδόσφαιρο. Και παρότι το μονοπάτι τον πήγε αλλού, ο Ζοάο Νούνες ακόμα ονειρεύεται τη στιγμή του με την Μπενφίκα. Ακόμα κι αν αυτή περνάει μέσα από τον Παναθηναϊκό.
