MENU

Η φετινή χρονιά ξεκίνησε για τον Ολυμπιακό την μακρινή πια 21η Ιουλίου με εκείνο το 1-0 επί της Νέφτσι Μπακού. Ανήμερα της ήττας από τον Παναιτωλικό για τον πρώτο προημιτελικό του Κυπέλλου, βρισκόμαστε πλέον ένα εξάμηνο «μέσα» στη σεζόν, 5 μήνες και 30 μέρες για την ακρίβεια. Μέχρι στιγμής, έχει γίνει αρκετή κουβέντα για τα θετικά της υπόθεσης: ναι, προφανώς ο Ολυμπιακός έχει πάρει δικαίως ένα τεράστιο προβάδισμα τίτλου, του τρίτου σερί. Δικαίως συνεχίζει και στην Ευρώπη ως τον Φεβρουάριο, γενικότερα δικαίως είναι σε θέση... μάχης σε τρεις διοργανώσεις. Τόσο μέσα από αυτή τη στήλη, τόσο στις αναρτήσεις των αγώνων, όσο και και στις κουβέντες που γίνονται στις εκπομπές του SDNA, έχει τονιστεί επανειλημμένως ότι όσο κι αν ο Ολυμπιακός δεν πείθει φέτος, παραμένει ένα σκαλί πάνω από όλους τους υπόλοιπους. Δύσκολα θα βρει κανείς οποιονδήποτε φυσιολογικό ποδοσφαιρόφιλο να διαφωνήσει με αυτό. Επιπλέον, έχει τονιστεί επίσης και κάτι άλλο, ακόμη πιο σημαντικό: ότι όσο κι αν ο Ολυμπιακός δεν πείθει, αυτό δεν είναι... δικό του πρόβλημα! Είναι πρόβλημα όλων των υπολοίπων να πείσουν ότι μπορούν να τον κοντράρουν και να μαζέψουν διψήφιες διαφορές ακόμη και από έναν Ολυμπιακό που υπολειτουργεί. 

Πλέον όμως μπαίνουμε σε μια εξαιρετικά κρίσιμη καμπή της σεζόν και πρέπει να γίνει -πιθανώς ελαφρώς καθυστερημένα- κουβέντα και για την άλλη όψη του νομίσματος για τον φετινό Ολυμπιακό. Για έναν Ολυμπιακό που πλέον διανύει το χειρότερο φεγγάρι του στην τετραετία Μαρτίνς. Όχι τόσο από πλευράς αποτελεσμάτων, παρά το τρίο αγώνων χωρίς νίκη, αλλά κυρίως λόγω της εικόνας που παρουσιάζει σταθερά εδώ και καιρό πάνω στο χορτάρι. Η οποία προκαλεί στον κόσμο του μια εναλλαγή εκνευρισμού και θλίψης και δεν αλλάζει παρά πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, ασχέτως του αν παίζουν οι βασικοί, οι αναπληρωματικοί ή μια... μίξη, ανεξαρτήτως διοργανώσεων, έδρας και καιρού. Όπως ο συγκεκριμένος Ολυμπιακός έκανε ακριβώς το ίδιο από την αντίθετη πλευρά τα τελευταία τρία χρόνια και αποθεώθηκε για αυτό, αντιστοίχως τώρα είναι ώρα για κριτική και προβληματισμό. 

Κριτική για πράγματα που φαίνονται εδώ και καιρό, αλλά που ταυτόχρονα έμεναν στην άκρη αφενός επειδή η ομάδα συνέχιζε να παίρνει τα αποτελέσματα που ήθελε, αφετέρου γιατί η λογική έλεγε ότι κάποια στιγμή θα βελτιωνόταν μέσα στη σεζόν όταν ενσωματώνονταν πλήρως και όλοι οι νέοι παίκτες.  Προβληματισμό γιατί όσο περνάει ο καιρός, ο Ολυμπιακός εμφανίζεται κάθε βδομάδα και χειρότερος...

Το παρακάτω screenshot είναι από το Παναιτωλικός – Ολυμπιακός 1-2 στις 30 Οκτωβρίου, για την 8η αγωνιστική: το πρόβλημα υπήρχε ήδη από τότε.

Τρεις μήνες μετά, δεν έχει αλλάξει τίποτα σε επίπεδο απόδοσης, τουλάχιστον όχι προς το καλύτερο. Από τα τέλη Οκτώβρη τα ματς που ο Ολυμπιακός έπαιζε με τη φωτιά ήταν ήδη αρκετά. Απλά τώρα, όπως ήταν λογικό και προβλέψιμο, άρχισαν να μαζεύονται και οι γκέλες. Από τις 30 Νοεμβρίου και την πρώτη του ήττα στη σεζόν εντός συνόρων (σ.σ. 3-2 από τον Λεβαδειακό για το Κύπελλο) μέχρι και σήμερα, δηλαδή αυτό τον ενάμιση -και κάτι- μήνα, με το ενδιάμεσο κενό για τις γιορτές, ο Ολυμπιακός μετράει πλέον τρεις ήττες και δύο ισοπαλίες. Σε επίπεδο απόδοσης, ακόμη και οι νίκες του έρχονται συνήθως με το ζόρι.

Σε λίγο ωστόσο αρχίζουν ξανά τα ντέρμπι. Μέχρι τις 13 Φλεβάρη θα έχει παίξει και με ΠΑΟΚ και με ΑΕΚ για το πρωτάθλημα. Έρχονται τα ματς-φωτιά με την Αταλάντα. Έρχεται πλέον και ένας επαναληπτικός προημιτελικός Κυπέλλου που μόνο η κλασική αγγαρεία και η κλασική τυπική διαδικασία δεν θα είναι. Άραγε υπάρχει κανείς αυτή τη στιγμή που να βλέπει αυτό τον Ολυμπιακό και να βάζει το χέρι στη φωτιά ότι θα μπει στα πλέι-οφ με... άνετη διαφορά; Ότι θα κοντράρει έστω την Αταλάντα; Ότι θα περάσει καν τον Παναιτωλικό; Όποιος απαντά «ναι», είτε εθελοτυφλεί γιατί πιθανώς μπαίνει στη μέση το οπαδικό της υπόθεσης, είτε πιθανότατα δεν καταλαβαίνει πολλά πράγματα από ποδόσφαιρο. Οι ομάδες δεν φτιάχνονται από τη μία βδομάδα στην άλλη, ούτε καν από τη μία χρονιά στην άλλη. Ο Ολυμπιακός του Μαρτίνς πέρασε από πολλά κύματα και από μια μακρά και ιδιαίτερα λεπτή διαδικασία στο επίπεδο του σχεδιασμού του. Δούλεψε επίσης πολύ, δούλεψε σταθερά με έναν κορμό παικτών, βρήκε χημεία και σταδιακά έτσι έφτασε να παίζει σπουδαία μπάλα και να παίρνει αποτελέσματα. Αυτή τη στιγμή, ο ίδιος Ολυμπιακός, είναι ο χειρότερος επί των ημερών του Πορτογάλου προπονητή. Και θα χρειαστεί αντίστοιχα αρκετός χρόνος, αλλά και να ευθυγραμμιστούν πλήρως αρκετοί ποδοσφαιρικοί πλανήτες ώστε να ξαναγίνει η ομάδα που ήταν. 

Ο Πέδρο Μαρτίνς, κάθε φορά που στήνεται μπροστά στις κάμερες για δηλώσεις εδώ και αρκετό καιρό, λέει το ίδιο πράγμα: «Η ομάδα χρειάζεται πολλή δουλειά». Ο Πορτογάλος εννοείται πως είναι ο πρώτος που έχει διαγνώσει όλα τα προβλήματα, πολύ πριν πάρουμε μυρωδιά όλοι οι υπόλοιποι. Το ερώτημα είναι τί ακριβώς κάνει για αυτό. Όχι τί κάνει κάθε μέρα στις προπονήσεις. Δεν μιλάμε για το ποδοσφαιρικό... micromanagement που μπορεί να κάνει ένας προπονητής από βδομάδα σε βδομάδα ή αντίθετα για το μακροπρόθεσμο πλάνο και τη φιλοσοφία του. ΟΚ, αυτά τα έχουμε δει, δεν αλλάζουν, με αυτά πορεύεται, με τα καλά του και τα κακά του. Μιλάμε πλέον για τομές που ταράσσουν τα... μυαλά της ομάδας του ώστε να αλλάξει ρότα πριν ξαφνικά βρεθεί να τρέχει και να μην φτάνει. Ένα απλό παράδειγμα: βλέποντας τα τρεξίματα, τη διάθεση, τις επαφές με τη μπάλα, την τακτική παρουσία του Ξενιτίδη ή του Σουρλή, δεν ξέρω πόσο χειρότερα θα ήταν αυτά τα δύο παιδιά από τον φετινό Μαντί Καμαρά. «Μα θα πάει στα δύσκολα με βασικό τον Ξενιτίδη;», θα ρωτήσει κάποιος. Ε, δεν ξέρω! Ωστόσο μια τέτοιου είδους τομή, θα ήταν «κάτι» που δείχνει διάθεση για ριζικές αλλαγές. Διάθεση να ταράξει τα νερά για να ξεβαλτώσει η ομάδα του. Θα δείξει σύντομα υποθέτω...

Το μόνο που γνωρίζουμε στην παρούσα φάση, είναι ότι όσα δοκίμασε φέτος ο Πέδρο Μαρτίνς, με το υλικό που είχε στα χέρια του, δεν απέδωσαν. Παρά τα (περισσότερα) θετικά αποτελέσματα, παρά το ότι είναι μέσα σε τρεις διοργανώσεις, η εικόνα της ομάδας στο γήπεδο είναι ο καθρέφτης της. Και όπως ήταν μαθηματικά βέβαιο ότι θα αρχίσει κάποια στιγμή να συμβαίνει, τα αποτελέσματα άρχισαν να στραβώνουν μέσα στο 2022. 

Ένας μήνας «κανονικής» μπάλας, πέντε προβληματισμού...

Μέσα σε αυτό το εξάμηνο της σεζόν έως τώρα, αν βάλει κανείς κάτω όλα τα αποτελέσματα και κοιτάξει ψυχρά μόνο αυτά, θα βρει 20 νίκες, 7 ισοπαλίες και 5 ήττες σε 32 επίσημα ματς τριών διοργανώσεων. Τεσσάρων για την ακρίβεια, γιατί τα ευρωπαϊκά προκριματικά ήταν για δύο διαφορετικές. Αν ξεψαχνίσει όμως το τί κάνει ο Ολυμπιακός σε όλα αυτά τα ματς, η κουβέντα αλλάζει. Συνολικά, τα πραγματικά καλά ματς των «ερυθρόλευκων» δεν φτάνουν καν διψήφιο αριθμό! Η ομάδα έχει δύο καλά διαστήματα μέσα στη σεζόν. Την τελευταία εβδομάδα του Σεπτεμβρίου, με τα Ολυμπιακός – Απόλλων 4-1, Αστέρας Τρίπολης – Ολυμπιακός 0-2 και Φενέρμπαχτσε – Ολυμπιακός 0-3. Δεύτερο καλό διάστημα, οι τρεις τελευταίες εβδομάδες του Νοέμβρη. Από το Ολυμπιακός – Ιωνικός 1-0 έως το ΟΦΗ – Ολυμπιακός 1-3 αρχές Δεκέμβρη. Ενδιάμεσα έχει το «διπλό» επί της ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ, τη νίκη επί της Φενέρ στο Καραϊσκάκη, τη νίκη επί του Βόλου και την ήττα από τον Λεβαδειακό στο Κύπελλο.

Βάζοντας κάτω επί μέρους τις άνετες νίκες και τα καλά ματς της ομάδας, έχουμε τα εξής: 

Ολυμπιακός – Σλόβαν 3-0 (19/8)
Ολυμπιακός – Απόλλων 4-1 (22/9)
Αστέρας Τρίπολης – Ολυμπιακός 0-2 (26/9)
Φενέρμπαχτσε – Ολυμπιακός 0-3 (30/9)
ΑΕΚ – Ολυμπιακός 2-3 (21/11)
Ολυμπιακός – Φενέρμπαχτσε 1-0 (25/11)
ΟΦΗ – Ολυμπιακός 1-3 (4/12)
Ολυμπιακός – Άρης 1-0 (12/12)
Ατρόμητος – Ολυμπιακός 0-3 (15/12) 

Πέρα από αυτά, βρίσκουμε τα παρακάτω:

Τα 2-1

  • 1η αγ. Europa: Ολυμπιακός – Αντβέρπ 2-1. Νίκη με το γκολ της ζωής του Ρέαμπτσιουκ στο 87'.
  • 2η αγ. Super League: Λαμία – Ολυμπιακός 1-2. Νίκη με γκολ από το πρώτο ημίχρονο αλλά εν τέλει πάρα πολύ δύσκολα και με μεγάλη δόση τύχης.
  • 6η αγ. Super League: ΠΑΣ Γιάννινα – Ολυμπιακός 1-2. Νίκη με γκολ του Ελ Αραμπί στο 83' έπειτα από τραγικό λάθος της αντίπαλης άμυνας.
  • 7η αγ. Super League: Ολυμπιακός – ΠΑΟΚ 2-1. Εύκολο 2-0 στο πρώτο ημίχρονο αλλά με τον ΠΑΟΚ στο β' να πιέζει και το ματς να έχει εικόνα ισοφάρισης αν είχε έστω και ένα πεντάλεπτο ακόμη...
  • 8η αγ. Super League: Παναιτωλικός – Ολυμπιακός 1-2. Νίκη με πέναλτι του Ελ Αραμπί στο 70'.
  • 11η αγ. Super League: Ολυμπιακός – Βόλος 2-1. Νίκη με πέναλτι του Ελ Αραμπί στο 85' και απίθανη εκτέλεση φάουλ του Βαλμπουενά στο 91'.

Τα 1-0

  • 1ος προκ. Champions: Ολυμπιακός – Νέφτσι Μπακού 1-0
  • 1ος προκ. Champions: Νέφτσι Μπακού – Ολυμπιακός 0-1
  • 9η αγ. Super League: Ολυμπιακός – Ιωνικός 1-0. Ίσως η μοναδική δύσκολη νίκη με καλή εικόνα συνολικά.
  • 5η αγ. Super League: Ολυμπιακός – Φενέρμπαχτσε 1-0. Ακόμη ένα buzzer beater, στο 90' από τον Τικίνιο.
  • 13η αγ. Super League: Ολυμπιακός – Άρης 1-0. Νίκη με κεφαλιά του στόπερ Πάπε Σισέ από στατική φάση.
  • 15η αγ. Super League: Ολυμπιακός – Λαμία 1-0. Ακόμη μια νίκη που κράτησε μόνο το αποτέλεσμα και τίποτα περισσότερο.

Οι ήττες:

  • «16» Κυπέλλου: Λεβαδειακός – Ολυμπιακός 3-2. Η πρώτη ήττα της σεζόν εντός συνόρων που θα μπορούσε να είναι και με πιο... επικίνδυνο σκορ.
  • 6η αγ. Europa: Αντβέρπ – Ολυμπιακός 1-0. Εύκολη ήττα με τον Βατσλίκ καλύτερο του αγώνα...
  • 3η αγ. Europa: Άιντραχτ – Ολυμπιακός 3-1. Ο Ολυμπιακός δεν διεκδίκησε ποτέ κάτι από αυτό το ματς.
  • 4η αγ. Europa: Ολυμπιακός – Άιντραχτ 1-2. Καλό ματς για τον Ολυμπιακό συνολικά, αλλά χωρίς ουσία στην τελική προσπάθεια.
  • «8» Κυπέλλου: Παναιτωλικός – Ολυμπιακός 2-1. Η δεύτερη ήττα εντός συνόρων και απολύτως δίκαιη.

Οι ισοπαλίες:

  • 2ο προκ. Champions: Ολυμπιακός – Λουντογκόρετς 1-1
  • 2ο προκ. Champions: Λουντογκόρετες – Ολυμπιακός 2-2
  • Πλέι-οφ Europa: Σλόβαν Μπρατισλάβας – Ολυμπιακός 2-2. Οριακό αποτέλεσμα, ώστε να... γίνει η δουλειά.
  • 1η αγ. Super League: Ολυμπιακός – Ατρόμητος 0-0. Η πρώτη... προειδοποίηση.
  • 5η αγ. Super League: Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός 0-0. Ανούσιος και ακίνδυνος σε ένα ακόμη ματς.
  • 16η αγ. Super League: Απόλλων Σμύρνης – Ολυμπιακός 0-0. Γκέλα απέναντι σε ομάδα με 15 απουσίες...
  • 18η αγ. Super League: Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός 0-0. 90 λεπτά χωρίς να κάνει καν ευκαιρία..

Τι δεν δουλεύει και τι χρειάζεται...

Ξεκινώντας από το δεύτερο, το τί χρειάζεται, ας το... αφήσουμε καλύτερα για τον Πέδρο Μαρτίνς. Καφενειακή κουβέντα σίγουρα μπορεί να γίνει, ωστόσο μόνο αυτός που έχει τα κλειδιά της ομάδας μπορεί να εκτιμήσει και να κρίνει τί, πώς και πότε πρέπει να γίνει. Το μόνο σίγουρο είναι η πολλή δουλειά και πιθανώς, αυτό που προαναφέρθηκε, κάποιες σημαντικές τομές σε επίπεδο προσώπων ή συνολικής τακτικής.

Τώρα ως προς το τί δεν πηγαίνει καλά, επίσης μπορεί να γίνει μεγάλη κουβέντα. Σε πρώτη φάση, κανένα από τα 3-4-3 και 4-4-2 που σταθερά επιλέγει είτε από την αρχή, είτε κατά τη διάρκεια των αγώνων, δεν λειτουργεί. Από τη μία, ο Πορτογάλος λογικά άρχισε να δοκιμάζει νέα πράγματα αφού χρόνο με το χρόνο οι αντίπαλοι προσαρμόζονταν στο παιχνίδι του και ο ίδιος δεν είχε εναλλακτικό πλάνο. Από την άλλη όμως τα σχήματα αυτά, τουλάχιστον σε σχέση με τα παραδοσιακά 4-3-3 και 4-2-3-1 απλώς δεν προσφέρουν το παραμικρό.

Έπειτα, σε επίπεδο προσώπων, επίσης υπάρχουν ουκ ολίγα θέματα. Στο ξεκίνημα της σεζόν, ο Ολυμπιακός είχε στη θεωρία το πιο πλήρες, το πιο ποιοτικό ρόστερ της σύγχρονης εποχής του. Με την υποσημείωση ότι όλοι θα ήταν αυτοί που περίμενε ο Μαρτίνς. Στην πράξη, ακόμη περιμένουμε να δούμε δεύτερο μπακ πίσω από τον Ρέαμπτσιουκ και... κάποιον να παίζει κανονικά τη θέση δεξιά πλην του Λαλά. Καρμπόβνικ άφαντος, Ανδρούτσος συνήθως... δεν. Περιμένουμε έναν δημιουργικό χαφ. Αν δεν είχε βγει και ο Αγκιμπού, τα πράγματα θα ήταν απείρως χειρότερα στο κομμάτι αυτό. Βαλμπουενά στα 37, Φορτούνης τραυματίας και φυσικά ερωτηματικό ως προς το πώς θα επανέλθει. Στα εξτρέμ, με εξαίρεση των Μασούρα που παραμένει ο πιο σταθερός παίκτης της ομάδας, ακόμη περιμένουμε να δούμε τους υπόλοιπους να κάνουν τη διαφορά. Αυτό για το οποίο αποκτήθηκαν δηλαδή. Τον Γκάρι, τον Ονιεκούρου, τον Λόπες. Περιμένουμε να δούμε πότε ο Μαντί θα θυμηθεί τον κανονικό εαυτό του και δεν θα περιφέρει απλώς το κορμί του ανά την επικράτεια.

Από εκεί και πέρα, υπάρχουν και πιο ειδικά ζητήματα που έχουν ταλαιπωρήσει την ομάδα. Υπάρχουν διαστήματα ανά τη σεζόν με σερί ματς από Πέμπτη σε Κυριακή και από Τετάρτη σε Σάββατο. Διαστήματα που έχουν βγει με αρκετούς τραυματισμούς βασικών παικτών. Φτάνοντας στον τελευταίο μήνα, ένα ρόστερ γεμάτο Αφρικανούς, λογικά θα αντιμετωπίσει μεγάλο θέμα όταν έρθει το Κόπα Άφρικα. Πέντε συνολικά απουσίες εκεί και θα μπορούσε να είναι και... χειρότερα! Έπειτα, υπάρχει ο παράγων Covid. Ασχέτως του τί μπορεί να πιστεύει καθένας, ο κορωνοϊός χτυπάει κανονικά και τους επαγγελματίες αθλητές. Και τους αφήνει εξαντλημένους, χωρίς ανάσες και πολύ γρήγορα, πολύ πίσω σε επίπεδο φυσικής κατάστασης. 

Το τελευταίο 0-0 με τον Παναθηναϊκό, είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού. Όχι, ο Μαρτίνς δεν κατέβασε την ομάδα του με 3-4-3 και με φουλ αμυντική νοοτροπία γιατί πίστευε ότι αυτή ήταν η ενδεδειγμένη τακτική για να νικήσει. Την κατέβασε με αυτό τον τρόπο, για να περισώσει ό,τι καλύτερο μπορεί, να πάρει έστω ένα θετικό αποτέλεσμα, γνωρίζοντας ότι δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι διαφορετικό. Ο Ολυμπιακός αυτή τη στιγμή δεν έχει ανάσες και αν πήγαινε στη Λεωφόρο δοκιμάζοντας να κάνει το κλασικό παιχνίδι του, το οποίο ούτως ή άλλως για να το κάνει χρειάζεται μεγάλη ένταση, ασταμάτητο τρέξιμο και συνεχείς κινήσεις στον χώρο, θα έφευγε ηττημένος. Ο Πορτογάλος κατέβασε τον Ολυμπιακό με τον μοναδικό τρόπο που θα μπορούσε να πάρει το παραμικρό από το συγκεκριμένο ματς, γνωρίζοντας ότι η συνολική φυσική του κατάσταση είναι κάτω του μετρίου. 

Κάτι οι τραυματισμοί, κάτι οι απουσίες παικτών που μπορούν να προσφέρουν στο κομμάτι της πίεσης, της έντασης και των τρεξιμάτων, κάτι ο κορωνοϊός που έχει αφήσει πάρα πολλούς σε μια κατάσταση που περισσότερο ξεκίνημα προετοιμασίας θυμίζει και όχι πλήρους δράσης καταμεσής της σεζόν, σε συνδυασμό με όλα όσα προαναφέρθηκαν στο καθαρά ποδοσφαιρικό κομμάτι, έχουν φέρει τον Ολυμπιακό σε αυτό το κρίσιμο σταυροδρόμι της σεζόν. Ο Πέδρο Μαρτίνς καλείται να βγάλει πλέον λαγούς από το καπέλο του και να διαχειριστεί το πιο δύσκολο διάστημα που θα έχει περάσει η ομάδα επί των ημερών του. Δικαιολογίες για το τί δεν πάει καλά μπορεί να εντοπίσει πολλές. Το ερώτημα είναι πόσες από αυτές θα αποτελούν όντως τις πραγματικές αιτίες. Το δεύτερο ερώτημα είναι το αν θα επιλέξει να ταρακουνήσει την ομάδα του, με τους τρόπους που θα επιλέξει να το κάνει, ή αν θα συνεχίσει να πιστεύει στην έως τώρα πεπατημένη και στην δουλειά που γίνεται, παρά τις δυσκολίες. Έτσι πέτυχε όσα πέτυχε άλλωστε...

Ο χειρότερος Ολυμπιακός της εποχής Μαρτίνς
EVENTS