Στα λαοφιλή επαγγέλματα, όπως είναι αυτά του αθλητισμού και των Τεχνών, τη δημοφιλία σου, την αποφασίζει πάντοτε ένας αλάνθαστος κριτής. Ο κόσμος.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης, που έφυγε τόσο πρόωρα από τον μάταιο τούτο κόσμο, αποχαιρετίστηκε με λόγια εγκάρδια, από ολόκληρο το φάσμα της μουσικής σκηνής και όχι μόνο. Από έντεχνους, από λαϊκούς, από ορκισμένους ροκάδες. Τραγούδησε με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο και στίχο για τον έρωτα, άρα έγινε μέρος των βιωμάτων όλων, μέσα από τα τραγούδια του. Τη δημοφιλία του, την αποφάσισε προ πολλού, εκείνος ο αλάνθαστος κριτής.
Η Λεωφόρος είναι ένα γήπεδο το οποίο έχει λατρέψει σαν... ροκ σταρ, ουκ λίγους. Και πάντοτε είχε το δικό της ξεχωριστό κριτήριο. Και αυτή μεθυσμένη από έρωτα. Κάποτε, πήρε από το χέρι μια φτωχική ροκ μπάντα από 11 Έλληνες και την οδήγησε στο Έβερεστ του Γουέμπλεϊ.
Πέρασαν αστέρες και αστέρες από την αγκαλιά της. Έρωτες που άντεξαν στον χρόνο, άλλοι που έμειναν πλατωνικοί, άλλοι που φούντωσαν σαν φλόγα με την πρώτη ματιά. Το κριτήριο της Λεωφόρου, ήταν τις περισσότερες φορές συναισθηματικό.
Ο Έκι Γκονζάλες μπήκε κάποτε σε ντεμπούτο του απέναντι στην Ρόζενμποργκ για το Champions League, κοίταξε τους οπαδούς του Παναθηναϊκού, τον κοίταξαν και εκείνοι να σκοράρει δύο σπάνιας ομορφιάς «ποιήματα» απέναντι στους Νορβηγούς και γεννήθηκε ένας έρωτας, καθ' όλα, κεραυνοβόλος. Την χάιδευε ο Αργεντίνος και η Λεωφόρος πλημμυριζόταν από μελωδικά ακούσματα. Τόσο μελωδικά που μπορούσαν να στείλουν την μπάλα στα δίχτυα της Άρσεναλ, σχεδόν από τη σέντρα.
Ο Αζεντίν Ουναΐ, δεν ήταν αυτό που λέμε κεραυνοβόλος έρωτας αλλά έρωτας απωθημένο. Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού είχαν επιχειρήσει να «δεθούν» μαζί του στην πρώτη του θητεία αλλά πως γίνεται να δεθείς με κάτι που δεν είναι δικό σου;
Η απόκτησή του φέτος το καλοκαίρι προς την Δύση της μεταγραφικής περιόδου, ξεσήκωσε τέτοια θύελλα ενθουσιασμού, που όμοια της για να βρεις, θα πρέπει να αλλάξεις σπορ. Σαν εκείνες τις μεταγραφές που εκατομμύρια κόσμος ανέμενε καρτερικά πάνω από το προφίλ του Δημήτρη Γιαννακόπουλου, ή το sdna για να ευλογήσουμε τα του οίκου, για να του πουν «ήρθε».
Ο Ουναΐ ήταν πια δικός τους. Και η μοίρα τα έφερε έτσι, ώστε το αληθινό... χρίσμα να το δώσει και σε εκείνον η Λεωφόρος.
Το παιχνίδι για το Κύπελλο Ελλάδος απέναντι στην Κηφισιά, όπως ήταν αναμενόμενο, αντιμετωπίστηκε από τον Τζέικομπ Νίστρουπ, με το πόδι να μην πατάει με τόση δύναμη το γκάζι, όπως συνέβη στα τέσσερα ως τώρα παιχνίδια του πρωταθλήματος.
Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού είχαν συναντήσει φίλους σε ένα γήπεδο που δεν χρειάζεται καν ραντεβού και προγραμματισμός για να πέσεις πάνω σε αγαπημένα πρόσωπα και ούτε χρειάζεται ιδιαίτερος κόπος για να ξυπνήσουν συναισθήματα, είχαν στήσει τα δικά τους «πηγαδάκια» στην εξέδρα, όμως η ευκαιρία για να δυναμώσουν τα ντεσιμπέλ στα ηχεία, δεν τους είχε δοθεί μέσα στο ματς.
Το ρολόι στην ιστορική έδρα του Παναθηναϊκού, στην οποία τα τερτίπια της μοίρας τον οδήγησαν ξανά ως τυπικά φιλοξενούμενο, είχε σημαδέψει το 64ο λεπτό και με την είσοδο του Μαροκινού στον αγωνιστικό χώρο, ήταν σαν όλοι να ήξεραν πως είχε έρθει η ώρα να αποκτήσει το ματς μια κάποια μελωδία.
Το πέναλτι που κέρδισε ο Τετέι σε σπρώξιμο του Ζολιμπουά, δεν θα μπορούσε να το αξιοποιήσει άλλος. Και από τη στιγμή που ευστόχησε, είχε έρθει η ώρα για το χρίσμα. Εκείνος πήγε μπροστά τους, το σύνθημα «Ουναΐ Ουναΐ» δόνησε την ατμόσφαιρα, σαν μια ερωτική εξομολόγηση πως έχει έρθει η ώρα για να τους οδηγήσει.
Το «ευχαριστώ» του Μαροκινού, ελάχιστα πριν συμπληρωθούν τα 90 λεπτά, ήταν μια «ζωγραφιά» και ξανά... τα ίδια. Ένα «σκηνικό» που από τη στιγμή που είναι πια δικός τους, θα επαναλαμβάνεται διαρκώς και στο ΟΑΚΑ.
Ο κόσμος του Παναθηναϊκού έχει άλλωστε αποφασίσει από την ημέρα της ανακοίνωσης του, για τη δημοφιλία του Μαροκινού.
Και το κριτήριο του, δύσκολα να λαθέψει.
