14 εκατομμύρια ευρώ από τη μία, 20 (στο σύνολό της) από την άλλη. Δύο μεταγραφές που υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσαν να αποτελούν από μόνες τους το γεγονός ενός ολόκληρου καλοκαιριού στο ελληνικό ποδόσφαιρο, μόνο που αυτή τη φορά έγιναν σχεδόν ταυτόχρονα.
Ο Αζεντίν Ουναΐ επέστρεψε στην Ελλάδα για τον Παναθηναϊκό και ο Γκουστάβο Πουέρτα άφησε τη Ράσινγκ Σανταντέρ και ήρθε στον Πειραιά. Οι πράσινοι απέκτησαν έναν ποδοσφαιριστή που γνωρίζουν καλά, ενώ οι Ερυθρόλευκοι επένδυσαν σε έναν 23χρονο που βρίσκεται στην πιο απότομη ανηφόρα της καριέρας του. Η κόντρα, λοιπόν, των δύο «αιωνίων» απέκτησε ακόμη ένα πεδίο μάχης: Ουναΐ εναντίον Πουέρτα.
Εννοείται ότι δεν θα αποφασίσουμε από τον Σεπτέμβριο ποιος «κέρδισε από τη μεταγραφή». Αυτό θα ήταν εύκολο και μάλλον άχρηστο. Οι δύο παίκτες δεν είναι ίδιοι, δεν έρχονται να κάνουν ακριβώς την ίδια δουλειά και βρίσκονται σε διαφορετικό σημείο της καριέρας τους. Το πραγματικό ερώτημα είναι πολύ πιο ενδιαφέρον: Τι αγόρασαν Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός βάζοντας στο τραπέζι 30+ εκατ. ευρώ συνολικά μόνο για την απόκτησή τους;
Τα 14 εκατ. του Ουναΐ και η ρήτρα των 16 εκατ. του Πουέρτα
Στην περίπτωση του Ουναΐ, το deal που αποκάλυψε το SDNA έχει ιδιαίτερη... κατασκευή. Ο Παναθηναϊκός δίνει 11 εκατ. ευρώ για το 70% των δικαιωμάτων του και από ένα εκατομμύριο ευρώ για επιπλέον 10% σε καθένα από τα επόμενα τρία χρόνια. Στο τέλος της διαδρομής θα έχει καταβάλει συνολικά 14 εκατ. ευρώ για το 100% του Μαροκινού.
Ο Πουέρτα έρχεται από τη Ράσινγκ Σανταντέρ με ακόμη μεγαλύτερο άμεσο οικονομικό αποτύπωμα. Ο Ολυμπιακός πλήρωσε τη ρήτρα των 16 εκατ. ευρώ για τον Κολομβιανό. Και υπάρχει μια ενδιαφέρουσα σύμπτωση. Στην τρέχουσα αποτίμηση του Transfermarkt, Ουναΐ και Πουέρτα βρίσκονται ακριβώς στα ίδια, 18 εκατ. ευρώ. Ίδια χρηματιστηριακή αξία, διαφορετική ηλικία, διαφορετική διαδρομή, διαφορετικό ποδόσφαιρο. Οι αριθμοί, όμως, είναι μόνο η πόρτα, το ενδιαφέρον βρίσκεται πίσω της.
Ο Μαροκινός που επιστρέφει διαφορετικός
Ο Παναθηναϊκός ξέρει τον Ουναΐ, όπως σημείωσα μια μέρα πριν σκάσει η βόμβα. Ο κόσμος του επίσης. Αυτός που επιστρέφει στην Αθήνα, όμως, κουβαλά πλέον άλλη μία σεζόν στη La Liga και ένα ακόμη Παγκόσμιο Κύπελλο στις αποσκευές του. Με τη Χιρόνα είχε 24 συμμετοχές, 20 ως βασικός, 5 γκολ και 2 ασίστ. Αριθμοί -τουλάχιστον- αξιοπρεπείς για κεντρικό χαφ, ειδικά σε μια ομάδα που πέρασε μια πολύ δύσκολη χρονιά.
Αν μείνουμε εκεί, χάνουμε το καλύτερο. Ο Ουναΐ ήταν ένας από τους κορυφαίους ντριμπλέρ ολόκληρου του ισπανικού πρωταθλήματος. Τελείωσε τη σεζόν με τον 11ο καλύτερο μέσο όρο βαθμολογίας από το SofaScore, με 7,24. Το SDNA κατέγραψε την εντυπωσιακή θέση του στις σχετικές λίστες της La Liga: δεύτερος πίσω μόνο από τον Λαμίν Γιαμάλ και εξαιρετικά ψηλά στη συνολική αξιολόγηση του πρωταθλήματος, σε 1.766 λεπτά συμμετοχής.
Σε ένα παιχνίδι απέναντι στην Ατλέτικο Μαδρίτης έφτασε τις 10 επιτυχημένες ντρίμπλες. Αυτό από μόνο του εξηγεί τον παίκτη. Ο Μαροκινός είναι press resistant (ανθεκτικός στην πίεση), ένας χαφ που μπορεί να δεχθεί την μπάλα με αντίπαλο πάνω του και να ξεφύγει. Δεν χρειάζεται πάντα την πάσα για να προωθήσει την επίθεση. Μπορεί να βγάλει έναν αντίπαλο από τη φάση με μία κίνηση του σώματος και να μεταφέρει την μπάλα στην επόμενη γραμμή.
Οι 63 φορές που κέρδισε φάουλ (18 έκανε) στη La Liga λένε περίπου την ίδια ιστορία με διαφορετικό τρόπο. Ο αντίπαλος πολλές φορές δεν τον σταματά παίρνοντας την μπάλα. Τον σταματά ρίχνοντάς τον. Ο 26χρονος δεν είναι κλασικό δεκάρι που περιμένει την μπάλα κοντά στην περιοχή. Κατεβαίνει, συνδέει γραμμές, παίρνει κατοχές χαμηλότερα και επιχειρεί να μεταφέρει το παιχνίδι προς το τελευταίο τρίτο. Εκεί βρίσκεται ίσως και η μεγαλύτερη αξία του για το Τριφύλλι.
Ο Πουέρτα δεν είναι «ο κόφτης»
Αν βάλεις δίπλα στον Ουναΐ έναν Κολομβιανό χαφ με 54 τάκλιν, 35 κοψίματα και περίπου 190 ανακτήσεις κατοχής, το εύκολο συμπέρασμα έρχεται σχεδόν μόνο του. Ο ένας δημιουργεί, ο άλλος καταστρέφει. Μόνο που θα ήταν λάθος. Ο Πουέρτα έκανε με τη Ράσινγκ Σανταντέρ μια σεζόν που τον έφερε από τη Segunda División στην άνοδο, από εκεί στο Μουντιάλ, στη συνέχεια στη La Liga και τελικά στην ακριβότερη μεταγραφή στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Σε 32 παιχνίδια, τα 30 ως βασικός, έγραψε 2.669 λεπτά, 3 γκολ και μία ασίστ. Κυρίως, όμως, έκανε πολλή δουλειά παντού. Μεταξύ των χαφ της Segunda División που έπαιξαν τουλάχιστον 900 λεπτά, η Opta τον τοποθετεί έκτο σε ανακτήσεις κατοχής ανά 90λεπτο με 6,4, όγδοο στην ακρίβεια μεταβιβάσεων στο αντίπαλο μισό και, κυρίως, δεύτερο στις προωθητικές μεταφορές μπάλας άνω των δέκα μέτρων με 4,1 ανά 90λεπτο.
Συνολικά είχε 87,3% επιτυχία στις μεταβιβάσεις, άρα ο Ολυμπιακός δεν αγόρασε έναν παίκτη που περιμένει μπροστά από τους στόπερ για να κόψει. Αγόρασε έναν ball carrier (χαφ που προωθεί το παιχνίδι μεταφέροντας ο ίδιος την μπάλα).
Εδώ βρίσκεται η πρώτη μεγάλη διαφορά τους: ο Ουναΐ σπάει περισσότερο τις γραμμές περνώντας τον αντίπαλο, ενώ ο Πουέρτα κερδίζει έδαφος μεταφέροντας την μπάλα και κρατώντας την ομάδα σε κίνηση. Δύο διαφορετικοί δρόμοι προς περίπου τον ίδιο προορισμό.
Ένα Μουντιάλ που ανέβασε κι άλλο τις μετοχές τους
Και οι δύο φτάνουν στην Ελλάδα μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο Ουναΐ αγωνίστηκε έξι φορές με το Μαρόκο, πέντε ως βασικός, και πέτυχε δύο γκολ. Ο Πουέρτα δεν είχε αντίστοιχη παραγωγή στο τελευταίο τρίτο. Είχε όμως κάτι άλλο εντυπωσιακό: ξεκίνησε βασικός και στα πέντε παιχνίδια της Κολομβίας και έπαιξε 469 από τα 480 λεπτά της στη διοργάνωση.
Σχεδόν δεν βγήκε από το γήπεδο. Στα 23 του. Για έναν ποδοσφαιριστή που έναν χρόνο νωρίτερα έπαιζε στη δεύτερη κατηγορία της Ισπανίας, η καμπύλη είναι εντυπωσιακή. Segunda División, άνοδος, βασικός στο Μουντιάλ, La Liga, Ολυμπιακός. Εν ολίγοις, ασανσέρ.
Τι λένε εκείνοι που τους έβλεπαν κάθε μέρα
Οι αριθμοί μπορούν να εξηγήσουν πολλά, αλλά για να ξέρουμε κι εμείς τι λέμε κι εσείς τι διαβάζετε, δεν βλέπουν προπόνηση. Γι' αυτό έχει σημασία και η ματιά των ανθρώπων που τους δούλεψαν. Στη Χιρόνα, ο Μίτσελ είχε δείξει ότι εκτιμά το ξεχωριστό ταλέντο του Ουναΐ, χωρίς να του χαρίζει την κριτική. Προς το τέλος της περιόδου, μάλιστα, του ζητούσε περισσότερη συνέχεια, ένταση και διάρκεια στην επιρροή του στο παιχνίδι.
Κρατήστε το, γιατί θα μας χρειαστεί παρακάτω. Στη Σανταντέρ, αντίθετα, ο Χοσέ Αλμπέρτο Λόπεθ μιλούσε για έναν Πουέρτα που μπορούσε να συνεχίσει να απολαμβάνει και να εξελίσσεται για πολύ καιρό στη Ράσινγκ. Η εμπιστοσύνη του αποτυπώθηκε κυρίως στο γήπεδο: 30 βασικές συμμετοχές σε 32 αγώνες, όπως διαβάσατε παραπάνω. Μετά ήρθε η Κολομβία να του «δώσει» σχεδόν ολόκληρο το Μουντιάλ.
Κανείς δεν είναι τέλειος
Εδώ χρειάζεται να χαμηλώσει λίγο... η μουσική, καθώς με 30+ εκατ. ευρώ στο τραπέζι είναι εύκολο να παρουσιαστούν δύο υπερπαίκτες χωρίς ψεγάδι. Δεν είναι όμως...
Το ερωτηματικό του Ουναΐ
Το μεγάλο ζητούμενο για τον Μαροκινό παραμένει η σταθερότητα.Μπορεί να κάνει πράγματα με την μπάλα που ελάχιστοι χαφ στην Ελλάδα μπορούν να κάνουν. Μπορεί επίσης να περάσει διαστήματα ενός αγώνα χωρίς την ίδια επιρροή. Η ντρίμπλα είναι όπλο, έχει όμως και κόστος όταν χρησιμοποιείται τη λάθος στιγμή. Eπίσης η αμυντική δουλειά του δεν έχει τον όγκο ενός χαφ που θα ζήσει από τις ανακτήσεις, τις μονομαχίες και την κάλυψη μεγάλων χώρων.
Ο Παναθηναϊκός πρέπει να του δημιουργήσει το περιβάλλον για να παίρνει ρίσκο χωρίς κάθε χαμένη μπάλα να μετατρέπεται σε συναγερμό πίσω του. Ουναΐ με ελευθερία μπορεί να αλλάξει επίπεδο στη δημιουργία των Πράσινων. Ουναΐ υποχρεωμένος να... σβήνει συνεχώς φωτιές δεν είναι η καλύτερη εκδοχή του.
Το ερωτηματικό του Πουέρτα
Στον Κολομβιανό το ερωτηματικό είναι διαφορετικό. Ο μεγάλος όγκος ανακτήσεων και τάκλιν δεν σημαίνει αυτομάτως ότι είναι αμυντικά αλάνθαστος. Τα στοιχεία του στις μονομαχίες δεν είναι πάντα αντίστοιχα εντυπωσιακά, ενώ οι 13 κίτρινες και μία κόκκινη της προηγούμενης σεζόν δείχνουν έναν παίκτη που ζει κοντά... στη φωτιά.
Και δημιουργικά δεν έχει αποδείξει ακόμη ότι μπορεί να δώσει την τελική πάσα και την παραγωγή ενός Ουναΐ. Είναι 23 ετών και αυτό αποτελεί μέρος της επένδυσης, αποτελεί και μέρος του ρίσκου. Ο Ολυμπιακός αγοράζει αυτό που είναι σήμερα και πληρώνει ταυτόχρονα για αυτό που πιστεύει ότι μπορεί να γίνει αύριο.
Τι αγοράζει ο Παναθηναϊκός
Εδώ τα 14 εκατομμύρια αποκτούν διαφορετική σημασία. Το Τριφύλλι δεν περιμένει να γνωρίσει τον Ουναΐ, έχει μαλλιάσει η γλώσσα μας να το λέμε και να το γράφουμε. Ξέρει την προσωπικότητά του από την καλή και την ανάποδη, ξέρει τι μπορεί να κάνει όταν βρει χώρο και ρυθμό και κυρίως ξέρει τι κυνηγά μαζί του: 16 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα.
Ο Βοτανικός πλησιάζει, η πίεση για επιστροφή στην κορυφή μεγαλώνει και μια τέτοια επένδυση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μία ακόμη κίνηση στο ρόστερ. Ο Παναθηναϊκός αγοράζει δημιουργική προσωπικότητα. Έναν παίκτη που μπορεί να ζητήσει την μπάλα όταν το παιχνίδι κολλήσει, να περάσει έναν αντίπαλο χωρίς να χρειαστεί συνεργασία τριών παικτών και να μετατρέψει μια στατική κατοχή σε επίθεση.
Αυτό έχει ιδιαίτερη αξία στην Ελλάδα, όπου οι Πράσινοι θα βρουν πολλές φορές απέναντί τους ομάδες «χαμηλά» οργανωμένες, με λίγους χώρους ανάμεσα στις γραμμές. Εκεί ο Μαροκινός μπορεί να γίνει κλειδί.
Τι αγοράζει ο Ολυμπιακός
Στον Πειραιά το καλοκαίρι μυρίζει περισσότερο all-in με πλήρη... ανακατασκευή. Ο Ολυμπιακός έμεινε χωρίς πρωτάθλημα την προηγούμενη σεζόν και οι τελευταίες κινήσεις, με τον Πουέρτα και τον Λέον Μπέιλι ανάμεσά τους, δείχνουν ομάδα που δεν θέλει να περιμένει. Ο Βαγγέλης Μαρινάκης έβαλε δημόσια τον πήχη: πρωτάθλημα και Europa League, ζήτησε μια ομάδα με ένταση και συνεχή πίεση, στέλνοντας ταυτόχρονα το μήνυμα στον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ.
Ο Πουέρτα ταιριάζει σε αυτή τη λογική με διαφορετικό τρόπο από τον Ουναΐ. Ο Κολομβιανός μπορεί να δώσει ένταση, ανακτήσεις, προώθηση της μπάλας, μέτρα και ενέργεια. Μπορεί να υπηρετήσει ένα παιχνίδι μεγαλύτερης πίεσης και να γίνει ο παίκτης που ενώνει την πρώτη κατοχή με την επίθεση χωρίς η ομάδα να χρειάζεται πάντα μακρινή μεταβίβαση. Στα 23 του υπάρχει και δεύτερη ανάγνωση. Αν εξελιχθεί όπως περιμένουν στον Πειραιά, τα 16 εκατ. ευρώ αποτελούν, ξεκάθαρα, επένδυση με πιθανή υπεραξία.
Ουναΐ ή Πουέρτα λοιπόν;
Η παγίδα βρίσκεται ακριβώς στην ερώτηση. Αν ζητάς από τον χαφ σου να περάσει έναν αντίπαλο, να δημιουργήσει αριθμητικό πλεονέκτημα με την μπάλα και να παράγει κάτι εκεί όπου η φάση μοιάζει... νεκρή, ο Ουναΐ έχει το προβάδισμα.
Αν ζητάς ένταση, μεγαλύτερο όγκο ανακτήσεων, μεταφορά της μπάλας, κάλυψη χώρων και έναν παίκτη που μπορεί να εξελιχθεί μαζί με την ομάδα, ο Πουέρτα έχει διαφορετικά επιχειρήματα. Ο Μαροκινός μοιάζει περισσότερο με αγορά του τώρα.
Ο Κολομβιανός συνδυάζει το τώρα με το αύριο. Κάπου εκεί τελειώνουν οι πίνακες με τους αριθμούς και αρχίζει το ποδόσφαιρο. Γιατί κανένα Transfermarkt, κανένα heatmap και καμία Opta δεν μπορεί να μετρήσει από τον Σεπτέμβριο τι θα σημαίνει μια ντρίμπλα του Ουναΐ σε ένα ντέρμπι ή μία ανάκτηση του Πουέρτα στο 88ο λεπτό με το παιχνίδι στην κόψη.
Μπορούν όμως να μας πουν τι πρέπει να περιμένουμε. Οι Πράσινοι πλήρωσαν για τον χαφ που μπορεί να ξεκλειδώσει μια άμυνα. Οι Ερυθρόλευκοι για εκείνον που μπορεί να κερδίσει την μπάλα και να την κουβαλήσει στην άλλη πλευρά του γηπέδου.
Δύο ποδοσφαιριστές, δύο διαφορετικές ιδέες για τη μεσαία γραμμή. 30+ εκατομμύρια ευρώ και τελικά η ίδια απαίτηση: να κάνουν τη διαφορά!
