Ουσιαστικά με την καλύτερη δυνατή ενδεκάδα. Χωρίς αλλαγές στο βασικό του σχήμα, εκτός αν πλέον θεωρούμε την παρουσία του Ιωαννίδη αντί του Σφιντέρσκι και του Τσέριν αντί του Μαξίμοβιτς… rotation. Πήγε ο Παναθηναϊκός στο Περιστέρι να αντιμετωπίσει τον Ατρόμητο και να κρατήσει σε υψηλά επίπεδα την ψυχολογία του. Φυσικά και δεν το κατάφερε.
Το «φυσικά» ακούγεται άσχημο, αλλά αυτή η ομάδα δυστυχώς έχει μάθει να απογοητεύει με κάθε τρόπο. Ειδικά όταν δίνει την ελπίδα στον κόσμο και αναφερόμαστε αυτή τη στιγμή στις εντός συνόρων διοργανώσεις, επειδή η Ευρώπη είναι… ορθάνοιχτη και ζωντανή και δεν σχετίζεται σε τίποτα με την απογοήτευση κάποιων ωρών μετά το ματς με τον Ατρόμητο.
Μέσα στο 2025 οι Πράσινοι δεν έχουν κάνει εκτός έδρας νίκη. Όσα πρέπει να ξέρεις για το πώς αντέδρασαν μόλις είδαν πως μπορούν να διεκδικήσουν το πρωτάθλημα. Λέγαμε κιόλας πως όταν βγει το δύσκολο πρόγραμμα και η διαφορά τότε ήταν στους 5, άντε στη χειρότερη να μείνει σε αυτά τα επίπεδα μέχρι να έρθουν τα πλέι οφ. Τελικά όχι αυτό δεν έγινε, αλλά την έκανε και 10 βαθμούς την απόσταση για να μην έχει ούτε 1% πιθανότητες.
Το πρωτάθλημα είχε χαθεί, απλά στο Περιστέρι ήρθε η… σφραγίδα μιας ακόμη απώλειας. Δυστυχώς μαζί ήρθε και η σκέψη πως δεν μπορεί να καλυφθεί έστω το -3 από την ΑΕΚ για να πάρουν οι Πράσινοι τη 2η θέση. Διότι όποτε τους δίνεται η ευκαιρία, την επιστρέφουν πίσω μεγαλώνοντας τη δική τους εσωστρέφεια και μετριάζοντας των άλλων.
Είναι και το… γαμώτο στη μέση. Απέναντι στον Ατρόμητο με τις όποιες σκέψεις που σχετίζονται με το πρόσφατο παρελθόν. Έχεις τις ευκαιρίες, πάρε το ματς. Δε λέει κανείς να παίξεις διαστημικό ποδόσφαιρο. Πάρε όμως το αποτέλεσμα, για τη δική σου ψυχολογία και ενόψει Φιορεντίνα. Ούτε αυτό δεν έκανε το Τριφύλλι.
Απογοητευτική είναι η νοοτροπία πρωτίστως, όχι η εμφάνιση. Γιατί ξανά προδόθηκε μια ευκαιρία που παρουσιάστηκε. Ο ΠΑΟΚ έχασε, η ΑΕΚ δε νίκησε. Τον Ολυμπιακό δε θα τον φτάσεις προφανώς, αλλά εσύ πρέπει να το παλέψεις όχι να εφησυχάσεις. Σε κάθε διοργάνωση, κάθε στόχο, δεν μπορεί να έρθει ένα καλό αποτέλεσμα εκτός έδρας. Το καλύτερο ήταν μέχρι στο 2025 το 1-1 με τον Ολυμπιακό στο πρωτάθλημα όπου έπαιζε με δέκα παίκτες και ουσιαστικά έμοιαζε με ήττα.
Δεν μπορεί η ομάδα που είδαμε κόντρα στην Φιορεντίνα, σε επίπεδο αποφασιστικότητας, διάθεσης και θέλησης, να είναι η ίδια με εκείνη που πήγε στο Περιστέρι ή έπαιξε στα τελευταία ματς των εγχώριων διοργανώσεων. Σαφώς το κίνητρο δεν είναι το ίδιο για τους παίκτες και είναι ανθρώπινο. Ούτε οι αντίπαλοι είναι ίδιοι όμως. Γιατί αν στο 100% ας πούμε, νίκησες 3-2 τη Φιορεντίνα, αρκεί το 50% για να περάσεις απ’ το Περιστέρι. Άρα ούτε αυτό δεν «έπιασαν» οι Πράσινοι.
Ένα ακόμη χαμένο πρωτάθλημα, μία ακόμη χαμένη ευκαιρία για τον στόχο που απέμεινε εντός των συνόρων. Μόνο που πλέον δεν έμεινε χώρος για να λέμε «μικρό το κακό». Είναι μεγάλο το κακό και συνεχιζόμενο, όταν δεν μπορείς να κάνεις το αυτονόητο. Συνεχόμενα και με σταθερότητα στα κρίσιμα σημεία του πρωταθλήματος.
Ένα πρωτάθλημα που αν τα βάλουμε κάτω ο Παναθηναϊκός δεν κατόρθωσε να νικήσει τον Ατρόμητο και τον Άρη σε τέσσερα ματς. Βάζουμε αυτούς ως παράδειγμα, επειδή είναι ομάδες που πρέπει να σε έχουν… υποψιασμένο από κάθε άποψη. Αγωνιστικά και μη. Πήγες όμως σα… χάνος, εντός κι εκτός έδρας και τελικά πήρες από αυτές τις τέσσερις αναμετρήσεις 3 βαθμούς. Πώς μετά να διεκδικήσεις πρωτάθλημα;
Το ματς του Περιστερίου τελειώνει εδώ. Η συζήτηση για την απώλεια ενός ακόμη πρωταθλήματος, μένει για πιο πίσω. Η Φιορεντίνα απέχει λίγες μέρες και είναι πλέον η ευκαιρία που σου απέμεινε. Με υπαρκτές και μεγάλες πιθανότητες. Ο τελευταίος στόχος, σε χρονική σειρά και όχι σε σημασία.
Μπαίνει λοιπόν ένα… pause. Γιατί χρειάζεται και θετική ενέργεια και συνολικά μια κάποια συσπείρωση για να πάει το Τριφύλλι στην Φλωρεντία να αγωνιστεί. Οι αναλύσεις για τα υπόλοιπα, ούτε θα ξεχαστούν ούτε θα κρυφτούν κάτω απ’ το χαλάκι. Αυτή τη στιγμή όμως, οι πάντες πρέπει να είναι… ταγμένοι στον ίδιο στόχο ενόψει Ιταλίας.
Υ.Γ. Οι ατομικές κρίσεις ειδικά για ποδοσφαιριστές που γνωρίζουμε, είναι άδικες όταν γίνονται τόσο αρνητικά. Όπως φυσικά δεν μπορεί να ακούγονται μπράβο όταν η απόδοση απέχει απ’ αυτό που γνωρίζουμε. Για όλους καθρέφτης είναι το γήπεδο. Και το παρελθόν, είναι παρελθόν. Καθημερινά χρειάζονται νέα διαπιστευτήρια.
