Με συγκλονιστικό τον Γιόνι Ότο για ένα ακόμα παιχνίδι και κομβικό τον πρώτο σκόρερ του Μπάμπα που πέτυχε το νικητήριο γκολ, ο ΠΑΟΚ πέρασε από την Τρίπολη με αέρα πρωταθλητή, αφού ήταν το πρώτο παιχνίδι φέτος που η ομάδα θύμισε την περυσινή.
Δεν στάθηκε τυχαία ο Λουτσέσκου στο πνεύμα μαχητικότητας και ομαδικότητας της ομάδας. Όμως και τακτικά η ομάδα του είχε μία εξαιρετική εικόνα ακυρώνοντας το όποιο πλάνο του Παντελίδη να τον βρει ανοιχτό στη μετάβαση.
Με εξαιρετικό repress, άμεσες επανακτήσεις της μπάλας δηλαδή, ο ΠΑΟΚ έλεγχε το παιχνίδι απ' όποια πλευρά και αν το έβλεπες. Όμως και πάλι έβαλε στον εαυτό του δύσκολα.
Ήταν το 50΄, όταν η άμυνα του ΠΑΟΚ κυκλοφόρησε με λάθος τρόπο τη μπάλα, βρέθηκε ο Μιχαηλίδης με μία επιλογή και αυτή κλειστή, έπαιξε με ρίσκο και τελικά η μπάλα βρέθηκε στα δίχτυα του Κοτάρσκι.
Το μόνο εύκολο είναι να σταυρώσουμε τον Μιχαηλίδη, αλλά πρώτον θεωρώ πως το λάθος δεν είναι μόνο δικό του και δεύτερον έκανε γενικά εξαιρετικό παιχνίδι. Όπως όλα τα παιδιά.
Πάντως η αντίδραση του ΠΑΟΚ ήταν εντυπωσιακή. Μεγάλη ευκαιρία με Τισουντάλι, δοκάρι με τον Ότο και αμέσως μετά το πιο εντυπωσιακό φετινό γκολ της φετινής σεζόν, όσον αφορά στο συνδυαστικό κομμάτι.
Σε όλο τον κόσμο, ο προπονητής βάζει φορ για να βρει γκολ της νίκης, ο Λουτσέσκου βάζει το αριστερό του μπακ. Ο Μπάμπα για την ιστορία, αντιμετωπίζει θέμα με τους προσαγωγούς και για αυτό δεν ξεκίνησε.
Και ο Γκανέζος, άλλαξε τη μπάλα με τον Τσάλοφ, έκανε ένα “αλήτικό” τσίμπημα της μπάλας και το μπουμπούνησε με το δεξί στη κλειστή γωνία του Τσιντώτα. Ήταν το 85΄ και ο Αστέρας που δεν απειλούσε στο παιχνίδι που είχε προηγηθεί, δύσκολα θα έβρισκε γκολ ισοφάρισης.
Έχει ενδιαφέρον να δούμε τι συνέβη και ο Λουτσέσκου ξεκίνησε με αυτή την ενδεκάδα. Γιατί ούτε ο αποκλεισμός Κόλεϊ, ούτε η παρουσία του Λόβρεν στον πάγκο ανήκουν στο μοτίβο πριν την διακοπή.
Είναι λογικό κάποια παιδιά που είναι καινούργια, έχουν μία σημαντική καριέρα και προέρχονται από εμπορικότερα πρωταθλήματα, να έχουν μία αίσθηση υπεροχής – υπεροψίας όταν έρχονται στην Ελλάδα.
Όμως ο ΠΑΟΚ ήταν ένα δομημένο γκρουπ, με εξαιρετικές σχέσεις, που κατέκτησε πρωτάθλημα και μάλιστα … μάγκικο.
Προφανώς χάθηκαν λίγο στη μετάφραση αλλά θα το βρούνε. Θέμα χρόνου είναι και για αυτό υπάρχει προπονητής. Για να περνάει τα μηνύματα όπως πρέπει.
Στα υπόλοιπα παιχνίδια, θα σταθώ σε δύο. Αρχικά στο Άρης – Βόλος.
Όλοι οι άνθρωποι είναι γεννημένοι για κάτι. Ο Μπράτσος για να είναι προπονητής στον ΝΠΣ Βόλο. Τέτοιο κλείδωμα στον Μάντζιο ούτε μπορούσε να το φανταστεί ο ίδιος εκτιμώ. Του έκλεισε τον άξονα, τον οδήγησε στα πλάγια, του ακύρωσε ότι είχε, βρήκε και γκολ.
Πάντα βέβαια στον Άρη τους κυνηγάνε, αλλά το γεγονός και μόνο πως ο Τσαγκαράκης τόλμησε να δώσει αυτό το σφύριγμα στον Μύγα, τον ορισμό της φυσικής θέσης, είναι για ξεφωνητό. Όσο για τον Μορόν, από τη μέρα που ανανέωσε μάλλον παίζει κάτι άλλο από ποδόσφαιρο. Το να ψάχνεις συνεχώς συγκρούσεις και επαφές για να πάρεις σφύριγμα, είναι προκλητικό κυρίως για τους διαιτητές.
Όσο για το Ολυμπιακός – ΑΕΚ, η άλλη ομάδα που ψάχνει αφηγήματα, η Ένωση, συνεχίζει να πιστεύει πως τα βιογραφικά μπορούν να δημιουργήσουν σύνολο. Και αυτά που έγραψα παραπάνω για τους Λόβρεν – Κόλεϊ, αυτοί πρέπει να τα έχουν επί πέντε.
Τα ίδια με τους άλλους δύο έλεγε και ο Πανουργιάς το Σάββατο που γλίτωσε από θαύμα την ήττα από τον ΟΦΗ. Αν έχεις συνηθίσει να σε βοηθά το σύμπαν και δεν φροντίζεις να έχεις ομάδα που μπορεί να ανταποκριθεί, αυτά θα λες.
Αλλά αφού βολεύεστε, ο Γκαγκάτσης φταίει…
