Καμιά φορά η κακεντρέχεια και η καχυποψία συνιστούν τον κανόνα και όχι την εξαίρεση. Ειδικά στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια έχουμε μια τεράστια έξαρση αμφισβήτησης των πάντων. Ίσως εν μέρει ο κόσμος να έχει δίκιο γιατί έχει ταλαιπωρηθεί αρκετά και αυτό δεν αφορά μονάχα το αθλητικό κομμάτι, το οποίο στην τελική δεν είναι ζωτικής σημασίας αλλά είναι μια …παθολογική τρέλα. Πριν από περίπου δύο μήνες ορισμένοι άδραξαν την ευκαιρία της αναγκαστικής αποχώρησης του Ρικ Πιτίνο και έσπειραν ξανά τα δαιμόνια με …όχημα και ποίημα τον ταλαιπωρημένο κόσμο του Συλλόγου. Ευτυχώς, εβδομάδες αργότερα το σύνολο των φίλων της ομάδας αντιλήφθηκε πως δεν υπήρχε καμία πλεκτάνη πίσω από τη φυγή του Πιτίνο και την έλευση του Αργύρη Πεδουλάκη. Οι ηχηρές μεταγραφές ανέβασαν ξανά το ηθικό των Παναθηναϊκών και τα λόγια της συνέντευξης του Ρικ Πιτίνο τους ησύχασαν τις ανήσυχες συνειδήσεις τους. Παράλληλα, έχωσε πιο βαθιά στη λάσπη τα κεφάλια αυτών που επέλεξαν να ποτίσουν με φαρμάκι τις ανοικτές πληγές των Παναθηναϊκών.
Αυτά αντί προλόγου για τη συγκλονιστική συνέντευξη του Αμερικάνου Hall of Famer. Τα λόγια του Πιτίνο δεν είναι αποδείξεις για τα ρεπορτάζ του SDNA, ούτε των έγκριτων ρεπόρτερ, ούτε αποτελούν μορφή επιβεβαίωσης. Είναι απλώς η μια και μοναδική αποτύπωση της παναθηναϊκής ιστορίας και πραγματικότητας. Ο Παναθηναϊκός είναι ένα ερωτεύσιμο μπασκετικό κλαμπ και ο Ρικ έπεσε στα δίχτυα του, όπως και δεκάδες άλλες τεράστιες προσωπικότητες που έχουν παρελάσει όλα αυτά τα χρόνια και έχουν …δαγκώσει αυτή τη λαμαρίνα.
Απλώς, στην περίπτωση του Πιτίνο ο Παναθηναϊκός έχτισε μια σχέση και άνοιξε έναν δίαυλο επικοινωνίας με τις ΗΠΑ που δεν είχε ποτέ σε επίπεδο προπονητικό. Με έναν άνθρωπο που μπορεί να σηκώσει το τηλέφωνο και να μιλήσει με αθλητές του υψηλότερου επιπέδου και τούμπαλιν. Δηλαδή, οι ίδιοι οι παίκτες να τον καλέσουν (π.χ. όπως ο Τζόνσον) για να συλλέξουν πληροφορίες και αποφασίσουν να έρθουν σε αυτή τη μικρή αλλά μαγική κουκίδα του παγκόσμιου χάρτη. Με αυτόν τον τρόπο ο Παναθηναϊκός ισοσκέλισε σε ένα βαθμό τη χαώδη διαφορά με τα τεράστια μπάτζετ και βρέθηκε ένα βήμα πιο μπροστά στο μεταγραφικό παζάρι. Για παράδειγμα, το όνομα του Ουέσλι Τζόνσον δεν βγήκε ποτέ στην αγορά, καθώς ο Παναθηναϊκός τον έκλεισε πριν ανοίξει το …σούπερ μάρκετ (χαμπάρι δεν πήρε κανείς).
Με αυτά και με αυτά προχωράμε στο φινάλε των καλοκαιρινών διακοπών για την ομάδα καθώς σε δύο εβδομάδες σχεδόν άπαντες θα είναι στο ΟΑΚΑ και όλοι εμείς στις επάλξεις για τα τόσα ενδιαφέροντα που περιμένουμε.
ΥΓ: Παπαπέτρου και Τζόνσον θα αποτελέσουν από τα πιο δυνατά «πακέτα» φόργουορντ στην Ευρώπη.
ΥΓ2: Νίκο καλοκαιρινών διακοπών στην Ελλάδα έχουμε δει. Νίκο μετά από δουλειά στις ΗΠΑ δεν έχουμε ξανασυναντήσει. Καλή επιστροφή και αγωνιστική επανένταξη. Δύο χιαστοί είναι ένα τεράστιο θέμα και η ψυχολογία είναι το παν.
ΥΓ3: 20 Οκτωβρίου του 1994 ο Παναθηναϊκός αντιμετωπίζει τη Μπριζ και καθυστερημένα ψάχνω τρόπο να πάω στο ΟΑΚΑ. Πρώτη αφετηρία πίσω από τη «13» όπου κλασσικοί 15χρονοι της εποχής κάναμε το πρώτο ωτοστόπ. Εν τέλει, από τη Λ. Αλεξάνδρας εμφανίστηκε ο κυρ Στέφανος μ’ ένα αυτοκίνητο γεμάτο συμπράγκαλα και αποστολή εξετελέσθη. «ΠΑΟ», «Άμυνα», «να είχα τα νιάτα σας». Καλό «ταξίδι», κύριε Στέφανε. Ήσουν πραγματικά ο πιο εμβληματικός οπαδός του Παναθηναϊκού.
