Και με 100 πόντους διαφορά αν νικάει ο Παναθηναϊκός σε κάθε παιχνίδι της Α1 δεν υπάρχει οπαδός του ο οποίος θα… συγκινηθεί. Απόλυτα λογικό. Όχι επειδή απαξιώνει το ελληνικό πρωτάθλημα –κάθε άλλο- αλλά γιατί γνωρίζει την τεράστια διαφορά δυναμικότητας με τις υπόλοιπες ομάδες. Ούτε παιχνίδια όπως αυτά κόντρα στον Πανιώνιο μπορούν να τον «εντυπωσιάσουν» ή να μετριάσουν την πίκρα του μετά από ήττες «με κάτω τα χέρια» όπως αυτή από τη Ρεάλ Μαδρίτης.
Οι Παναθηναϊκοί έχουν δει ΤΕΡΑΣΤΙΟ μπάσκετ και γνωρίζουν άριστα το σπορ τις τελευταίες δεκαετίες. Οπότε ακόμη και… 200 ριμπάουντς αν έπαιρνε η ομάδα τους σε ένα παιχνίδι Α1 δεν επρόκειτο –φυσικά- να αλλάξει τίποτα στη γνώση τους ως προς το μέγα πρόβλημα του τριφυλλιού.
Ούτε περιμένουν παιχνίδι με τον Πανιώνιο για να διαπιστώσουν την εξαιρετική δουλειά που κάνει φέτος ο Ντίνος Μήτογλου. Ένα παλικάρι άξιο συγχαρητήριων για την διαρκή εξέλιξή του. Αυτός και ο Ιωάννης Παπαπέτρου αποτελούν την πιο καθάρια απόδειξη πως μπορεί ένας παίκτης να κάνει άλματα και να βελτιώνεται σε τομείς ξέχωρους από το ταλέντο του όταν εργάζεται με συνέπεια και σοβαρότητα.
Ήμουν από τους πρώτους το περασμένο καλοκαίρι που δεν σταμάτησα να λέω και να γράφω ότι το εξαιρετικό (κυρίως επιθετικά) ρόστερ που οικοδόμησε ο Παναθηναϊκός έχει μια τεράστια τρύπα η οποία θα του στοιχίσει πολύ στην πορεία. Τρύπα η οποία αποδείχθηκε κρατήρας ηφαιστείου εκεί στη θέση «5». Κι ας λένε οι περισσότεροι (σωστά, δεν αμφισβητώ) ότι το ριμπάουντ «είναι θέμα συνολικής αμυντικής δουλειάς».
Ναι, δε λέω ότι κάθε ομάδα πρέπει να διαθέτει ένας Ταβάρες ο οποίος μάζευε για πλάκα πάνω από τα κεφάλια των «πράσινων» τα σκουπίδια την περασμένη Πέμπτη. Αν ήταν όμως μόνο ο Ταβάρες δεν θα υπήρχε τόσο σοβαρό πρόβλημα. Σε κάθε ματς του Εξάστερου στην Ευρωλίγκα αναδεικνύονται μπόλικοι… Ταβάρες! Κι όσο να προσπαθήσει ο Πιτίνο να βελτιώσει αυτή την κατάσταση, μάγος δεν είναι…
Επειδή η συγκεκριμένη συζήτηση μοιάζει ανεξάντλητη, τα πράγματα είναι απλούστερα από ποτέ. Κι ομολογώ ότι δεν θα πρόσθετα ούτε «και» σε όσα είχα επισημάνει από το περασμένο καλοκαίρι αν η επένδυση του Παναθηναϊκού δεν ήταν τέτοια που να καθιστούσε ΑΜΑΡΤΙΑ αυτή τη στιγμή οτιδήποτε δεν «κεντράρει» προς την πραγματική ενδυνάμωσή προς τον τελικό στόχο. Στόχος που δεν είναι απλώς η πρόκριση στα πλέι οφ αλλά η διεκδίκηση θέσης στο φάιναλ φορ.
Αν ο Παναθηναϊκός είχε ένα μπάτζετ της τάξης των 7 εκατ. ευρώ ουδείς θα μπορούσε να πει το παραμικρό. Θα ήταν, άλλωστε, μια λογική προσαρμογή στα οικονομικά δεδομένα ενός πρωταθλήματος που δεν φέρνει τίποτα και μιας Ευρωλίγκας η οποία ακόμη και στα καλύτερά της απέχει έτη φωτός από το ποδοσφαιρικό Τσάμπιονς Λιγκ ως προς τα κέρδη που προσφέρει στις ομάδες.
Όταν όμως το μπάτζετ του Παναθηναϊκού αγγίζει τα 15 εκατ. ευρώ, τότε ναι, είναι ΑΜΑΡΤΙΑ να μην μπορέσει να ενισχυθεί όπως πρέπει. Όπως αξίζει στη συγκεκριμένη πολύ σοβαρή για τα σημερινά ελληνικά δεδομένα επένδυση.
Εχω πει αλλεπάλληλες φορές στο παρελθόν ότι δεν μπορούμε, ούτε ο Τύπος ούτε οι οπαδοί, να γίνουμε «μάγκες» με την τσέπη των ιδιοκτητών. Όμως μπορούμε –και πρέπει- να επισημαίνουμε τα αυτονόητα. Φυσικά όποιος επιχειρεί να «απαξιώνει» το ρόστερ του Εξάστερου επειδή έχασε από τη Ρεάλ Μαδρίτης είναι για γέλια. Και δικαίως λοιδόρησε τέτοιες υπερβολές-μπαρούφες ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος κάνοντας πλάκα μαζί με τον Μάνο Παπαδόπουλο.
Από την άλλη πλευρά όμως, η απόκτηση ενός «5αριού»-στυλοβάτη δεν αποτελεί πολυτέλεια, αλλά ΑΝΑΓΚΗ για τον Παναθηναϊκό. Ανάγκη για τον στόχο του αλλά και για την στήριξη του μεγάλου πρότζεκτ που ονομάζεται Γιώργος Παπαγιάννης. Πρότζεκτ που δείχνει να υποφέρει φέτος παλεύοντας με καλύτερους στην Ευρωλίγκα. Ο καιρός κυλάει υπέρ του, αλλά ο Παναθηναϊκός είναι μεγάλο καράβι δίχως ανεξάντλητη υπομονή…
Για το «5άρι» ο Εξάστερος υποχρεούται να κάνει υπέρβαση. Κι αυτή δεν μπορεί να έρθει με 300-500 χιλιάδες ευρώ. Προφανώς δεν είναι εύκολο να ξοδευθεί τώρα επιπλέον ένα και πλέον εκατ. ευρώ μέχρι το τέλος της σεζόν. Όμως δεν είναι μεγαλύτερη αμαρτία μια επένδυση της τάξης των 15 εκατ. να μην ενισχυθεί με το 1/15 της αν είναι να πετύχει αυτό για το οποίο χτίστηκε, αυτό για το οποίο ξοδεύτηκαν τόσα λεφτά το καλοκαίρι;
Με 20 ή 30.000 μηνιαίως μπορεί ενδεχομένως να βρεθεί ο γκαρντ για να πλαισιώσει το δεύτερο «κομμάτι» του ρόστερ που αυτή την ώρα δείχνει πληγωμένο. Όχι τόσο όσο στη γραμμή των ψηλών αλλά πολλές φορές κι εκεί το «αίμα» ρέει ποτάμι…
Και κάτι τελευταίο: ανάμεσα στις πολυέξοδες επενδύσεις του Παναθηναϊκού ήταν και η απόκτηση του Ουέσλι Τζόνσον. Ο Αμερικανός ΝΒΑer ήρθε με τεράστιες προσδοκίες των ανθρώπων του Εξάστερου όμως μέχρι τώρα είναι «άφαντος». Και ο Παπαπέτρου αναγκάζεται να παίζει ακόμη και με πυρετό. Προφανώς ένα εκατ. ευρώ είναι πολλά λεφτά για να… εξαφανίζεται σε κάθε παιχνίδι. Ισως εδώ χρειάζεται μια απόφαση που με κατάλληλο χειρισμό μπορεί να ανοίξει λίγο χώρο στο μπάτζετ. Ισως λέω, δεν γνωρίζω αν δύναται να συμβεί…
