Ομολογώ ότι δεν έχω άλλο. Στέρεψα. Δεν έχω άλλα λόγια, δεν έχω άλλη έμπνευση για να περιγράψω το ίδιο πράγμα για 20η φορά. Είναι τόσο προβλέψιμο και αναμενόμενο αυτό που βλέπεις από τον Παναθηναϊκό που δεν χρειάζεται πια να παρακολουθήσεις ολόκληρο τον αγώνα για να καταλάβεις τι έχει συμβεί. Αρκεί να έχεις δει κάποιο από τα προηγούμενα ματς. Αν δεις ένα ημίχρονο, ίσως κι ένα 10λεπτο, σου είναι αρκετό για να αντιληφθείς πως αυτό το μαρτύριο θα ολοκληρωθεί μόνο αν τελειώσει η σεζόν.
Μπορεί ο προπονητής να άλλαξε, μπορεί οι παίκτες να αλλάζουν, αλλά τα προβλήματα δεν λύνονται έτσι σ' αυτό το επίπεδο. Κάτι που έχει χτιστεί στραβά από την αρχή, δύσκολα ισιώνει και μάλιστα μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Ο Παναθηναϊκός δεν ήθελε απλά να το ισιώσει, ήθελε να το κάνει σε χρόνο ρεκόρ με πρόσωπα που έχουν εντελώς διαφορετική φιλοσοφία. Αποτέλεσμα; Αχταρμάς! Ενας αχταρμάς που δεν μαζεύεται εύκολα σε τόσο μικρό διάστημα, γιατί δεν ξέρεις από πού να αρχίσεις και πού να τελειώσεις.
Τα πράγματα πλέον είναι ξεκάθαρα: Ο Παναθηναϊκός ψάχνει ένα μικρό θαύμα για να πάει στην επόμενη φάση της διοργάνωσης και για να είμαστε σωστοί θα πρέπει να παραδεχτούμε για μία ακόμη φορά πως αυτό που του συμβαίνει είναι πέρα για πέρα δίκαιο, βάσει των λαθών που έγιναν στον σχεδιασμό. Δεν μπορεί μια ομάδα που δεν βλέπει νίκη ούτε με κυάλι μακριά από το ΟΑΚΑ να θέλει να πάει παρακάτω. Δεν γίνεται μια ομάδα, ό,τι κι αν αλλάζει, να παρουσιάζει την ίδια εικόνα, τα ίδια προβλήματα και να θέλει να προκριθεί σε βάρος άλλων.
Ο Παναθηναϊκός αποτυγχάνει πλήρως, θα πρέπει να το αναγνωρίσει και να κοιτάξει από τώρα για το πώς θα σχεδιάσει την επόμενη χρονιά. Ούτε η πιθανή κατάκτηση του πρωταθλήματος θα πρέπει να του «κλείσει τα μάτια» και να ξεχάσει όσα έχουν συμβεί. Αυτή θα είναι και η μεγαλύτερη «παγίδα» από 'δω και πέρα...
Τι έγινε στο Ισραήλ; Ενα νούμερο τα λέει όλα... Με 18% στα τρίποντα δεν κερδίζεις ούτε με... επτά παίκτες στο «Γιαντ Ελιάου»! Είναι απαράδεκτο για μια ομάδα σαν τον Παναθηναϊκό να σουτάρει με αυτό το ποσοστό και να θέλει να νικήσει. Οταν επιχειρείς 22 τρίποντα και ευστοχείς μόλις σε 4, θα πρέπει να νιώθεις και ευχαριστημένος για το τελικό -9. Η μόνη διαφορά που είχε αυτή η ήττα σε σχέση με όλες τις προηγούμενες, ήταν η προσπάθεια του Παναθηναϊκού να «γυρίσει» το παιχνίδι στα τελευταία λεπτά. Το επιχείρησε και στη Βαρκελώνη, αλλά τελικά «λύγισε» από τα ίδια λάθη: Από τα πολλά χαμένα αμυντικά ριμπάουντ και την απογοητευτική εικόνα στα τρίποντα.
Οι δύο προσθήκες του Πιτίνο στην προσπάθεια για την ανάκαμψη «πνίγονται» μέσα στη γενική μετριότητα κι αυτό επιβεβαιώνει πως το πρόβλημα του Παναθηναϊκού δεν είναι ένα - ένα τα πρόσωπα, αλλά ο τρόπος που είναι δομημένο το σύνολο. Ο Κιλπάτρικ έμεινε στους 3 πόντους με 1/5 εντός πεδιάς, ο Πέιν ήταν πιο πληθωρικός στη ρακέτα σε σχέση με τον Λάσμε, αλλά δεν μπορούσε να κάνει τη διαφορά, ενώ ο δύο καλύτεροι παίκτες του (Λοτζέσκι και Καλάθης) είχαν συνολικά 1/8 τρίποντα!
