Ο Παναθηναϊκός τελικά, υπέστη έναν οδυνηρό αποκλεισμό από την Βαλένθια και θα δει το Φάιναλ-4 που γίνεται στο σπίτι, από την τηλεόραση. Σίγουρα πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες αποτυχίες στην ιστορία, αφού μιλάμε για την πιο ακριβή ομάδα στην Λίγκα, που βρέθηκε στο 0-2 απέναντι σε μια ομάδα όπως η Βαλένθια και κατάφερε να χάσει τρεις φορές συνεχόμενες για να ολοκληρωθεί ένα απίστευτο reverse sweep. Πριν δύο χρόνια, ήταν ο Παναθηναϊκός που βρέθηκε να το κάνει στον Ολυμπιακό, όμως τώρα ήταν στην αντίθετη πλευρά, του ηττημένου.
Πολλά μπορούμε να πούμε για αυτήν την σειρά, για το πώς οι πράσινοι βρέθηκαν στο 0-2 και ήταν αγκαλιά με την πρόκριση, αλλά θα σταθώ σε ένα πράγμα που λέει πολλές φορές ο Μάντζαρης στην εκπομπή και έχει απόλυτα δίκιο. Τα playoff είναι αγώνες προσαρμογών. Τι πάει να πει αυτό. Το 2026, που τα scouting teams των ομάδων ξέρουν και την παραμικρή λεπτομέρεια του αντιπάλου, αυτά τα παιχνίδια που γίνονται κάθε δύο μέρες κρίνονται σε μια δυο κινήσεις που κάνει ο κάθε προπονητής και θα διαφοροποιήσουν τα δεδομένα. Τα περίφημα adjustments (προσαρμογές). Ένας προπονητής προσπαθεί να βρει κάτι να αιφνιδιάσει τον άλλο και αν το κάνει μετά περιμένεις την απάντηση από την άλλη πλευρά. Αυτό είναι το σύνηθες.
Οι αναπάντητες προσαρμογές
Στην σειρά του Παναθηναϊκού με την Βαλένθια, μετά το 0-2, ο Πέδρο Μαρτίνεθ, έβαλε το μυαλό του να δουλέψει και έκανε δύο βασικές προσαρμογές, στους δύο παίκτες που τον διέλυσαν στα παιχνίδια ένα και δύο. Αρχικά στον Κέντρικ Ναν και δευτερευόντως στον Σορτς.
Ο Αμερικανός σκόρερ των πρασίνων έχει κάνει δύο φοβερά πρώτα παιχνίδια και έχει εκτελέσει την άμυνα της Βαλένθια, ωχ χειριστής πικ εν ρολ. Δηλαδή, έπαιρνε σκριν πάνω στην μπάλα και μετά έκανε ευθεία επίθεση για να σκοράρει. Στο πρώτο ματς, σκοράρει 21 πόντους και οι 11 είναι μετά από ball screen, ενώ αντίστοιχα στο δεύτερο, βάζει 19 και οι 13 είναι από τέτοια κατάσταση. Ουσιαστικά ένα άλυτο πρόβλημα για την Βαλένθια.
Έτσι έρχεται η πρώτη προσαρμογή του Μαρτίνεθ στα παιχνίδια του T-Center. Όποτε ο Ναν, έπαιρνε σκριν με την μπάλα στα χέρια, θα είχε ένα επιθετικό hedge out και ανάλογα την γλώσσα σώματος, μπορεί να γινόταν και παγίδα. Ο Ναν αλλά και ο Παναθηναϊκός αιφνιδιάστηκαν, δεν το διαχειρίστηκαν καλά και άρχισαν τα λάθη, μετά από τις παγίδες. Αν λοιπόν στο game 3 υπήρχε το στοιχείο του αιφνιδιασμού, στα επόμενα δύο, δεν γίνεται να μην έχει βρεθεί ένας τρόπος, να βγει ο Ναν από αυτήν την συνθήκη. Αντίθετα τα λάθη αυξήθηκαν ακόμα περισσότερα στα επόμενα δύο παιχνίδια, με τον Αμερικανό να κάνει 14 λάθη σε τρία παιχνίδια. Το κακό σε αυτό δεν είναι μόνο ο αριθμός, αλλά ότι αυτά τα λάθη ήταν live turnovers, δηλαδή κλεψίματα στην κορυφή της ρακέτας που οδήγησαν σε άμεσο transition. Όπως φαίνεται και στο παρακάτω updated γράφημα, από το game 3 και μετά που επιδόθηκαν σε παγίδες στον Ναν, η παραγωγικότητα του, όχι απλά μίκρυνε όπως στο τρίτο παιχνίδι, αλλά ουσιαστικά εξαφάνισαν αυτήν την απειλή.
Στα τελευταία δύο παιχνίδια, ο Ναν μπόρεσε να έχει μόλις τρεις κατοχές που να εκτελέσει μετά από σκριν, σκοράροντας τρεις πόντους όλους και όλους. Αν αυτήν δεν ήταν κίνηση ματ, τότε ποια είναι;
«Παίζουμε με τέσσερις στην επίθεση, όταν είναι ο Σορτς στο παρκέ»
Ο κόουτς Αταμάν, έκανε αυτήν την σοκαριστική δήλωση στο ημίχρονο του αγώνα με την Βαλένθια για τον βραχύσωμο γκαρντ του. Είναι όμως έτσι στην πραγματικότητα; O Σορτς, ήταν ο καλύτερος παίκτης του Παναθηναϊκού στα πρώτα δύο νικηφόρα παιχνίδια και αυτός που προσπάθησε να γυρίσει το ματς στο πρώτο του ΟΑΚΑ. Στο πρώτο παιχνίδι ήταν υπεύθυνος για 16 πόντους, στο δεύτερο για 27 και στο τρίτο για 32. Άρα λοιπόν μια χαρά έπαιζε επιθετικά ο Παναθηναϊκός με τον Σορτς στο παρκέ.
Τι άλλαξε από το τρίτο παιχνίδι και μετά; Ο Μαρτίνεθ, σε μια ακόμα προσαρμογή που έκανε, αποφάσισε να ρίξει τον Τέιλορ επάνω στον Αμερικανό, δηλαδή έναν παίκτης με μέγεθος, εξαιρετικό αμυντικό και με αντίληψη του τι πρέπει να κάνει σε κάθε φάση. Ο Τέιλορ λοιπόν, έπαιζε λίμπερο από το τρίτο παιχνίδι και σε όλα τα υπόλοιπα. Όποτε είχε ο Σορτς την μπάλα ο ίδιος βρισκόταν στο ύψος των βολών, ελέγχοντας οποιονδήποτε παίκτη προσπαθούσε να βγει από τα σκριν, έτοιμος να δώσει βοήθεια, ενώ ταυτόχρονα έπαιζε με το μυαλό του Σορτς, προκαλώντας τον να σουτάρει.
Το βασικό με αυτήν την άμυνα είναι ότι σταμάτησαν τις μπούκες του Σορτς μέσα στην ρακέτα, που προκαλούσαν όλη την ανισορροπία στην άμυνα της Βαλένθια. Παρακάτω φαίνονται τα paint touches του Σορτς σε όλη την σειρά, δηλαδή πόσες φορές βρέθηκε ο Αμερικανός με την μπάλα στα χέρια μέσα στο ζωγραφιστό σκοράροντας, είτε δημιουργώντας για τους συμπαίκτες του.
Όπως φαίνεται ξεκάθαρα, στα δύο πρώτα ματς στην Ισπανία, ο Σορτς έκανε ό,τι ήθελε στο παρκέ, διαλύοντας την άμυνα της Βαλένθια με 27 paint touches σε δύο ματς. Από την Αθήνα και μετά, έχοντας προσαρμόσει την άμυνα της η Βαλένθια, τα touches άρχισαν να μειώνονται δραματικά, με αποκορύφωμα το τελευταίο παιχνίδι που ο Σορτς πάτησε στο ζωγραφιστό μόλις μία φορά. Και φτάνουμε στο ερώτημα. Ο Μαρτίνεθ, έκανε την προσαρμογή του και κατέστησε τον Σορτς non-factor για τα παιχνίδια, ο Αταμάν πώς απάντησε σε αυτό; Τι έκανε για να φέρει τον πιο πολύτιμο παίκτη των δύο πρώτων αγώνων σε σημεία που ο ίδιος βολεύεται να εκτελεί; Η απάντηση είναι απολύτως τίποτα, όπως και με τον Ναν. Κάπως έτσι φτάσαμε να ακούμε ότι η ομάδα του παίζει με τέσσερις όταν είναι στο παρκέ.
Τα παραδείγματα του Σορτς και του Ναν, είναι χαρακτηριστικά, του πόσο ο ένας προπονητής δούλεψε μέσα στην σειρά και πόσο ο άλλος, δεν έκανε πραγματικά τίποτα διαφορετικό για να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Όχι μόνο αυτό, αλλά έριξε και τις ευθύνες αποκλειστικά στον παίκτη, λες και μπαίνει στο παρκέ και παίζε μόνος του.
Η αλήθεια είναι, ότι με την εικόνα που είχε ο Παναθηναϊκός μέσα στην σεζόν, την τρομερή του αστάθεια στην απόδοση με βάση το ρόστερ, δεν άξιζε να πάει στο Φάιναλ-4 αντί της σούπερ σταθερής και εξαιρετικά δουλεμένης ομάδας της Βαλένθια.
