MENU

Ήταν ο Γιώργος Μπαρτζώκας και οι συνεργάτες του, που μιλούσαν για τις μεταγραφές σχεδόν με απέχθεια. Ο μπασκετικός Ολυμπιακός σχεδόν διατυμπάνιζε πως δεν παρασύρεται λόγω του τι κάνουν άλλες ομάδες. Αυτός ήξερε τον τρόπο, τον είχε εφαρμόσει και δεν έβλεπε κανέναν λόγο να αλλάξει φιλοσοφία. 

Μάλιστα είχαν γίνει και δηλώσεις αναφορικά με τους παίκτες που δεν πρόκειται να προδώσει η ΚΑΕ Ολυμπιακός, δεν θα τους… πετάξει επειδή τραυματίστηκαν για ένα μήνα. Κάτι σωστό φυσικά, είναι ένδειξη σεβασμού στους αθλητές. Απλά αυτό που ίσως να παραξενεύει πολλούς, είναι το τι άλλαξε. Όταν η ομάδα του λιμανιού είχε σημαντικά προβλήματα τραυματισμών, σχεδόν δεν ήθελαν να ακούσουν για μεταγραφές και ξαφνικά τώρα που επέστρεψαν σχεδόν όλοι οι τραυματίες και το ρόστερ γεμίζει, έγινε ήδη μια προσθήκη κι έρχεται η δεύτερη. 

Προφανώς και οι μεταγραφές, φανερώνουν πρωτίστως παραδοχή λάθους στον σχεδιασμό. Από κάποιο στόμα δεν θα βγει η συγκεκριμένη επιβεβαίωση, αλλά αρκούν οι πράξεις ως απόδειξη της πραγματικότητας. Ο Ολυμπιακός κατέστρωσε ένα πλάνο για τη φετινή σεζόν, το οποίο υπερβολικά νωρίς φανερώθηκε πως είναι ανεπαρκές και λάθος. Γι’ αυτό και έτρεξαν οι «ερυθρόλευκοι» να το διορθώσουν. 

Ο δεύτερος λόγος και ίσως σημαντικότερος, έχει να κάνει με τον «αιώνιο» αντίπαλο. Ο Παναθηναϊκός ουσιαστικά είναι αυτός που ώθησε τον Ολυμπιακό στο να ενισχυθεί. Να σπεύσει να βρει λύσεις για να γεμίσει το ρόστερ του, αφήνοντας στην άκρη τις λογικές του «μόνο εμείς ξέρουμε». 

Αρχικά το θέμα ήταν και επικοινωνιακό. Παρακολουθώντας τον «αιώνι»ο να παίρνει παίκτες με συμβόλαια 1-2 εκ. ευρώ, προφανώς και υπήρξε εσωτερική πίεση στο λιμάνι. Από τον κόσμο μεταφερόταν στη διοίκηση και την ομάδα. Ακόμη κι αν δεν το παραδεχτεί κανείς, πάντα οι «αιώνιοι» έχουν αυτού του είδους τον ανταγωνισμό. Ο ένας τραβάει τον άλλον. Όσο ο Παναθηναϊκός ήταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, ο Ολυμπιακός δεν είχε ανάγκη να κάνει το κάτι παραπάνω. Τώρα με τους «πράσινους» να σαρώνουν μεταγραφικά, ήταν προφανές πως χρειαζόταν μια κάποια «απάντηση». 

Το δεύτερο σκέλος είναι ασφαλώς το αγωνιστικό. Ο Ολυμπιακός αισθάνθηκε την τεράστια ανάγκη να προχωρήσει στην ενίσχυση στο 4-5, βλέποντας το… πάρτι που έκανε ο Μήτογλου στον αγώνα του ΣΕΦ. Τον μόνο απ’ τους τρεις μεταξύ τους που έπαιξε ο διεθνής φόργουορντ. Παράλληλα, αισθάνθηκε την ανάγκη να κυνηγήσει τον Μήτρου-Λονγκ, για να έχει μια ακόμη αξιόπιστη λύση με ελληνικό διαβατήριο. 

Στο ελληνικό στοιχείο ο Παναθηναϊκός έκανε μεγάλες κινήσεις και ενισχύθηκε σημαντικά. Οπότε αυτόματα έχει εκεί ένα πλεονέκτημα, το οποίο παίζει το ρόλο του στις εγχώριες διοργανώσεις. Ο Ολυμπιακός έπρεπε να προσπαθήσει να μειώσει την ψαλίδα για τώρα αλλά και για το μέλλον, γι’ αυτό και έσπευσε να «κλείσει» τον παίκτη που εντός των εβδομάδων θα αποκτήσει το δικαίωμα να παίζει ως Έλληνας. 

Καλή η διαφήμιση μιας ξεχωριστής φιλοσοφίας που παρουσιάζεται πως υπάρχει στον Ολυμπιακό. Όμως το μπάσκετ δεν θέλει εμμονές και σκαλώματα. Ειδικά όταν υπάρχει τόσο μεγάλη πίεση. Έτσι οδηγήθηκαν στο λιμάνι στις κινήσεις που έκαναν και θα φανεί στο παρκέ αν πέτυχαν ή όχι. Αν βγάλει κάποιος απ’ την εξίσωση τον Παναθηναϊκό, τότε τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά και μάλλον ούτε ο Μπραζντκέικις θα είχε αποκτηθεί σχεδόν υπό το καθεστώς χρονικής πίεσης στα τέλη Σεπτέμβρη, ούτε Νοέμβριο θα κυνηγούσε ο Ολυμπιακός νέα διπλή προσθήκη. Χωρίς μάλιστα να είναι δεδομένο ότι θα είναι και η τελευταία. 

Το αρχικό σχέδιο κάηκε όμορφα, σαν τα όμορφα χωριά. Η εμμονή με τον Σλούκα τον έστειλε απέναντι, το καλοκαιρινό πλάνο πήγε περίπατο και χωρίς να υπάρξει κανένας σοβαρός τραυματισμός, η ομάδα επανασχεδιάζεται. Και τώρα από τους 11 ξένους που έφτασε να έχει, εκ των οποίων οι δυο με ελληνικά διαβατήρια (ο ένας άξια και ο άλλος με τον γνωστό τρόπο), πρέπει να βρεθεί ποιοι θα είναι οι τρεις που θα μείνουν εκτός Basket League. Άσκηση για δυνατούς λύτες αλλά όπως συμβαίνει και στη ζωή, οι σωστές βάσεις μπαίνουν πάντα καλοκαίρι. Τότε που ο Ολυμπιακός είχε 6 ξένα διαβατήρια… 

Τι μεσολάβησε από το «δεν πουλάω τους παίκτες μου» έως τις δύο σοβαρές μεταγραφές