Εχει μόλις τελειώσει ο αγώνας Ολυμπιακός – ΑΕΚ κι εγώ βράζω…Βράζω από θυμό….Ξανά…Το ίδιο γνωστό συναίσθημα έρχεται και με πλημμυρίζει…Δε μου αρέσει καθόλου αυτός ο θυμός…Δεν είναι αυτό που θέλω να νιώθω μετά από ποδοσφαιρικά ματς…Είναι όοοοοοολο λάθος…..Και δεν είναι δικό μου λάθος…
Δε θέλω να πω τίποτα για τις ομάδες…Δε θέλω να πω για το αν ο Περέιρα υποτίμησε την ΑΕΚ και μετά έβαλε το Μήτρογλου να πέφτει.. συγνώμη να τρέχει, ήθελα να πω…Δε θέλω να πω ότι η ΑΕΚ έρχεται από τη Β’ Εθνική και παίζει με τον αιώνιο πρωταθλητή Ολυμπιακό….Όχι…Έτσι είναι το κύπελλο.. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα της κλήρωσης κι αυτή είναι η άγρια ομορφιά του….
Θέλω όμως να μιλήσω για την οργή που νιώθω όταν βλέπω να με εμπαίζουν μπροστά στα μάτια μου….Γι’ αυτούς που κρατάνε μια σφυρίχτρα και δυο κάρτες και παραποιούν αποτελέσματα με άνεση…Και μετά γίνονται ανέκδοτα….Αλλά μέχρι εκεί…Κατά τα άλλα δεν ανοίγει ρουθούνι…
Ο αγώνας ξεκίνησε κι ο κ. Λαμπρόπουλος (μετά έμαθα το όνομά του) άρχισε να σφυρίζει…Συνεχώς, αδιάκοπα, ένα χέρι τεντωμένο προς την επίθεση του Ολυμπιακού…Όταν συνήλθα από τους πανηγυρισμούς του γκολ της ΑΕΚ, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν: « δε θα μας αφήσει». Κι άρχισε το σφυροκόπημα…Όχι από τους παίκτες, προς Θεού…Από σφυρίγματα που αν δεν ήταν εξοργιστικά, θα ήταν αστεία….Κάθε φορά που κάποιος μάρκαρε παίκτη του Ολυμπιακού, φάουλ…Τζατζάρισμα φάουλ, άγγιγμα φάουλ, ανάσα φάουλ…Έσπρωχνε, έκλεινε πιεστικά την ΑΕΚ στην περιοχή της με το ζόρι…
Και φυσικά, ήρθε το γκολ από –ανάποδα σφυριγμένο- φάουλ κι ο Λαμπρόπουλος ανάσανε…Και τα γελοία σφυρίγματα με ανύπαρκτα οφσάιντ και κόρνερ και φάουλ συνεχίζονταν… Κι εγώ έβραζα…Κι ήθελα να τα σπάσω όλα…Όχι γιατί ισοφαρίστηκε η ομάδα μου, μπάλα είναι, μπαίνει γκολ…Αλλά γιατί ΠΡΕΠΕΙ-ΜΕ-ΤΟ-ΖΟΡΙ-ΝΑ-ΒΑΛΕΙ-ΓΚΟΛ-Ο-ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ…Κουραστήκαμε πια να βλέπουμε τα ίδια και τα ίδια…Αυτοί δεν κουράστηκαν να τα κάνουν? Ο κόσμος του Ολυμπιακού δεν κουράστηκε να τα βλέπει? Δε λέω ότι θα γίνουμε Αγγλία όπου χάνει η Τσέλσι από την Μπόρμουθ κι ο κόσμος υποκλίνεται…Αλλά φτάνει πια αυτή η γελοιότητα…Φτάνει πια αυτή η κοροϊδία…ΦΤΑΝΕΙ!!
«Ερχόμαστε» λένε οι ΑΕΚτζήδες…Να σας εξομολογηθώ κάτι? Σήμερα συνειδητοποίησα ότι δε θέλω να πάω πουθενά….Δε θέλω αυτήν την πίκρα, αυτήν την ανημποριά, αυτή την οργή…Πάλι και πάλι…Ξανά και ξανά…Θέλω να βλέπω ποδόσφαιρο και να το χαίρομαι…Και να έχουν να κάνουν τα συναισθήματά μου με τους παίκτες και την τακτική και τα λάθη και τα σωστά και την τύχη και την ατυχία…Κι όχι με θλιβερούς μαυροφορεμένους υπαλλήλους που προαποφασίζουν τη χαρά και τη λύπη μου..
