Τα φώτα έσβησαν, τα… check out έγιναν και η χρυσόσκονη προσγειώθηκε στο έδαφος. Το Final 4 του Champions League γυναικών 2026 ανήκει πλέον στην ιστορία και ως παρόντες στη μεγάλη σκηνή της Ulker Sports Arena ήρθε η ώρα να κάνουμε ένα flashback.
Ναι, η Βακίφμπανκ είναι και πάλι πρωταθλήτρια Ευρώπης. Η τουρκική ομάδα άγγιξε κορυφή για έβδομη φορά στην ιστορία της και αποτελεί χωρίς αμφιβολία μια από τις σπουδαιότερες δυνάμεις του αθλήματος καθώς έπιασε σε τίτλους τη Μπέργκαμπο και ακολουθεί μόνο τις άλλοτε σοβιετικές δυνάμεις Δυναμό Μόσχας (με 11 τίτλους) και Εκατερίνμπουργκ (με 8 τίτλους). Όσον αφορά το αγωνιστικό κομμάτι τα είδαμε και τα ξαναείδαμε, η Βακίφ πρόσφερε θέαμα και παρουσίασε ένα υπέροχο σύνολο που άξια σήκωσε το τρόπαιο το βράδυ της Κυριακής. Ωστόσο υπάρχουν πολλές μικρές ή μεγάλες εικόνες το διημέρου που δεν έπιασαν οι κάμερες.
Η βασίλισσα της… τρούφας
Έχοντας ολοκληρωθεί ο τελικός, έχοντας τελειώσει η απονομή και όλες οι απόπειρες για φωτογραφίες των αθλητριών μεταξύ τους αλλά και με τον κόσμο που βρέθηκε στην Ulker Arena είχε μείνει στον αγωνιστικό χώρο μόνο ο «αρχιτέκτονας». Ο Τζιοβάνι Γκουιντέτι έδινε μια τελευταία δήλωσε προς έναν Αμερικανό δημοσιογράφο την ώρα που η οικογένειά του περίμενε καρτερικά ώστε να αποχωρήσουν όλοι μαζί. Εκεί παρά δίπλα περιμέναμε και εμείς για ένα «συγχαρητήρια» προς τον Ιταλό κόουτς ακούγοντας παράλληλα μια μυθική δήλωση του. Συγκεκριμένα ο Γκουιντέτι ρωτήθηκε για τη Μπόσκοβιτς και για το πόσο την επηρέασε ώστε να την κάνει πρωταθλήτρια. Ο Γκουιντέτι ποτέ δε φημίζονταν για αλαζονεία ή μεγαλοστομίες ρίχνοντας το… μπαλάκι στη Σέρβα. Σύμφωνα με τον Γκουιντέτι, λοιπόν, η Μπόσκοβιτς ήταν η τρούφα, «μπορείς να φτιάξεις μια πίτσα και να βάλεις κρεμμύδι, ντομάτα, ελιές και να βάλεις επιπλέον και τρούφα φτιάχνοντας ένα υπέροχο φαγητό. Αυτό ήταν για εμάς η Μπόσκοβιτς, ήταν σαν να βάλαμε τρούφα σε ένα ωραίο φαγητό κάνοντάς το ακόμα πιο νόστιμο. Η Τιγιάνα ήταν πάντα μεγάλη παίκτρια απλά τώρα υπήρχαν οι ιδανικές συνθήκες ώστε να καταφέρει να φτάσει στην κορυφή».
Η Μπόσκοβιτς, από την άλλη, ολοκλήρωσε μια σεζόν για την οποία περίμενε σε όλη της την καριέρα. Ήταν τόσο κοντά και τόσο μακριά ξανά και ξανά μέχρι που έφτασε η στιγμή για χαμόγελα τόσο στο πρωτάθλημα Τουρκίας όσο και στο Champions League. Ο αθλητισμός και η ζωή γενικότερα είναι γεμάτοι εκπλήξεις και ενίοτε κρύβουν και αδικίες. Κάτι σαν αδικία ήταν πως μια τόσο σπουδαία αθλήτρια δεν είχε πανηγυρίσει ποτέ αυτούς τους τίτλους ως τώρα. Και ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που δεν αρνήθηκε μία ακόμα δήλωση.
Έχοντας μιλήσει σε δεκάδες ανθρώπους και έχοντας βγάλει εκατοντάδες φωτογραφίες την πετύχαμε την τελευταία στιγμή πριν πάει στα αποδυτήρια. Το σώμα και η έκφρασή της ήταν γεμάτα κούραση και ένταση και έμοιαζαν να λένε «θέλω να φύγω» αλλά τελικά έδωσε ακόμα μία δήλωση στη μοναδική ελληνική κάμερα της Ulker Arena. Και επειδή οι μεγάλοι αθλητές ποτέ δε βάζουν το εγώ πάνω από το εμείς αυτό έκανε και η Μπόσκοβιτς στην ερώτηση για τον τίτλο της MVP. «Μόνο αυτό με ενδιαφέρει» είπε δείχνοντας το χρυσό μετάλλιο, «πραγματικά δεν με ενδιαφέρει ο τίτλος της MVP».
Μια νέα πατρίδα για το άθλημα
Θα έλεγε ορθά κανείς ότι η Τουρκία δεν εμφανίστηκε χθες στο χάρτη, είναι σχεδόν μια 15ετία στην ελίτ του παγκόσμιου βόλεϊ. Μάλιστα αν γυρίσουμε το χρόνο πίσω θα βρούμε επιτυχίες με χάλκινο μετάλλιο στη διοργάνωση από την Ετζασίμπασι το 1979-80. Η Τουρκία έχει γιγαντωθεί όσον αφορά το βόλεϊ πόσω μάλλον το γυναικείο. Δεν είναι ούτε υπερβολή ούτε γενικότητα ότι έχει αφήσει πίσω χώρες σαν τη Γαλλία, τη Γερμανία ακόμα και την Πολωνία τόσο σε συλλογικό όσο και εθνικό επίπεδο. Έχει καταφέρει κάτι ακόμα σπουδαιότερο, όμως.
Αυτό που αντιληφθήκαμε πλήρως έναν χρόνο πριν αλλά και φέτος είναι πως η Τουρκία δεν έχει απλά καλές ομάδες και καλές αθλήτριες. Έχει δημιουργήσει κοινό που αγαπάει το άθλημα και το υποστηρίζει φανατικά. Το ότι πραγματοποιήθηκε μια διοργάνωση επιπέδου Final 4 σε ένα γήπεδο όπως η Ulker Arena, ένα πολύ μεγάλο και σύγχρονο γήπεδο, υποδεχόμενο πάνω από 13 χιλιάδες φιλάθλους είναι αξιοσημείωτο. Και όλα αυτά όχι με ομάδες που κουβαλάνε οπαδική κουλτούρα, δεν ήταν παρούσα κάποια Φενέρ ή κάποια Γαλατά αλλά η Βακίφμπανκ με την Ετζασίμπασι που έχουν μεν το κοινό τους αλλά δεν έχουν την ίδια οπαδική βάση. Ο κόσμος περίμενε πως και πως πέρυσι μια διάκριση από τουρκική ομάδα και παρότι τότε δεν ήρθε έγινε τώρα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, με δύο δικές τους ομάδες στον τελικό και αυτό δημιούργησε μια υπέροχη ατμόσφαιρα όπου όλοι το απόλαυσαν.
Το κοινό ξέρει από βόλεϊ και έχει μεγάλη αγάπη προς τα πρόσωπα του αθλήματος. Πρώτη και καλύτερη η Γκουνές, που είναι το αγαπημένο παιδί της Τουρκίας, η Κάρακουρτ που παρά τον δύσκολο χαρακτήρα της είναι αγαπητή καθώς έχει κουβαλήσει την εθνική της ομάδα όλα αυτά τα χρόνια και φυσικά πρόσωπα σαν τον Σανταρέλι, τη Γκάμπι και την Χάακ που μπορεί να είναι μέλη της Κονελιάνο αλλά έχουν συνδεθεί με την Τουρκία και ο κόσμος εξακολουθεί να τους έχει στην καρδιά του.
Ένας κύκλος σεβασμού
Είναι κοινώς γνωστό ότι το βόλεϊ είναι ένας μικρόκοσμος όπου όλοι κάπου έχουν συνυπάρξει και κάπου έχουν συμπορευτεί. Ειδικά όταν μιλάμε για τις εν λόγω ομάδες που έδωσαν το παρόν στο Final 4 είναι αρκετές οι παίκτριες που φόρεσαν αντίπαλες φανέλες. Έτσι και το δίδυμο Χάακ-Γκάμπι. Αυτό προφανώς έχει δημιουργήσει σχέσεις με τον κόσμο και τους ανθρώπους των ομάδων και των αθλητριών. Σαφώς και οι δύο αυτές παίκτριες της Κονελιάνο, όπως και οι υπόλοιπες της ομάδας, δεν χάρηκαν που έχασαν το τρόπαιο αλλά ήταν εμφανής ο σεβασμός με τον οποίο αντιμετώπισαν τη συνθήκη. Πρώτη από όλες η Γκάμπι που παρότι είχε το συναίσθημα της απογοήτευσης δε σταμάτησε να χαμογελάει και να μιλάει με κόσμο μέχρι τη στιγμή που έφυγε από το γήπεδο. Ενδεχομένως το γεγονός ότι το χρυσό μετάλλιο πήγε σε πρόσωπα οικεία και φιλικά προς αυτή να μείωσε κάπως τη στεναχώρια αλλά δεν είναι μόνο αυτό.
Πολλές φορές ο τρίτος μιας διοργάνωσης χαίρεται λίγο περισσότερο από τον δεύτερο καθώς κλείνει με νίκη (βλέπετε παράδειγμα Αντετοκούμπο vs Σεγκούν). Παρόλα αυτά τα κορίτσια της Ετζασίμπασι παρατάχθηκαν στο βάθρο με χαμόγελα, σεβόμενες τις νικήτριες και φυσικά της προσπάθειάς τους. Ούτε μία αθλήτρια έκανε αυτό που έχει γίνει μόδα τα τελευταία χρόνια, όταν πολλοί βγάζουν ασεβώς το ασημένιο μετάλλιο από το στήθος τους. Όλες οι παίκτριες της Ετζασίμπασι ανέβηκαν σε σεβασμό στο βάθρο χειροκροτώντας τις νικήτριες κάτι που έκαναν φυσικά και οι χάλκινες της Κονελιάνο, χωρίς μούτρα και χωρίς παράπονα και αυτό δείχνει σεβασμό προς το ίδιο το άθλημα και προς όλη τη δουλειά που έκαναν όλοι σε αυτοί τη σεζόν.
Τα φαινόμενα
Μιλάμε για το κορυφαίο επίπεδο το αθλήματος και για μερικές από τις αθλήτριες που έχουν ήδη γράψει ιστορία με πολλούς τρόπους. Είναι αυτονόητο, λοιπόν, ότι μπροστά στα μάτια μας παρατάχθηκαν αθλήτριες φαινόμενα. Και αν είχαμε τη χαρά και την τύχη να φιλοξενήσουμε συνέντευξη της Γκάμπι και της Χάακ παλιότερα, έχοντας δει μπροστά μας το μεγαλείο τους ως αθλήτριες, τώρα ήταν η ώρα να θαυμάσουμε και κάποιες ακόμα. Και οι τέσσερις ομάδες έχουν παίκτριες με τρομερά προσόντα αλλά δύο ήταν αυτές που μας άφησαν με το στόμα ανοιχτό.
Φυσικά δε γίνεται να περάσει αδιάφορη η Μαρίνα Μάρκοβα. Μέσα σε έναν γαλαξία αστέρων η Ρωσίδα είναι κάτι σαν… εξωτικό πουλί. Μια πολύ ιδιαίτερη σωματοδομή καθώς είναι εξαιρετικά αδύνατη για το 1.99 μπόι της και κάτι που κάνει σχεδόν αδύνατο να φανταστείς πόσο δυνατή είναι. Η ταχυδύναμη που έχει η Μάρκοβα είναι κάτι το εντυπωσιακό. Θα μπορούσε με άνεση να είναι παγκόσμια πρωταθλήτρια στο άλμα εις ύψος αλλά τι είχαμε τι χάσαμε καθώς και στο άθλημα που διάλεξε είναι έτοιμη να γράψει ιστορία. Δυνατές αθλήτριες έχουμε ξαναδεί, αλτικές έχουμε επίσης ξαναδεί αλλά αυτό το απίθανο μείγμα της Ρωσίδας αλλά και η μοναδική ευστροφία της στον αγωνιστικό χώρο την καθιστούν ως μια ακραία που δεν έχουμε ξαναδεί.
Όσον αφορά την Αντροπόβα τα λόγια είναι περιττά. Είναι σχεδόν μια διετία που η νεαρή Ιταλίδα έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας είναι το μεγαλύτερο αστέρι της νέας γενιάς. Ωστόσο όταν βρίσκεται σε απόσταση των δύο μέτρων για το ζέσταμά της κανείς δε σε προετοιμάζει για αυτό που θα δεις. Η Αντροπόβα έχει αυτό που λέμε εκτόπισμα και αύρα. Δεν μπορεί εύκολα να αντιληφθεί κανείς ότι αυτό που βλέπει μπροστά του υπάρχει πραγματικά. Μια φανταστική αθλήτρια με εκπληκτικά σωματικά προσόντα και εκπληκτική ταχύτητα για αυτό το μέγεθος των 202 εκατοστών. Η πλαστικότητα που έχει στις κινήσεις της και ο τρόπος με τον οποίο καλύπτει τα πάντα πάνω στο φιλέ είναι βγαλμένα από σενάριο καρτούν. Και δεδομένου ότι πολύ σύντομα θα φοράει τη φανέλα της Ετζασίμπασι ήταν εύκολο να καταλάβει κανείς πόσο θερμή ήταν η υποδοχή της από το τουρκικό κοινό.
Τα ελληνικά χρώματα και τα γνώριμα πρόσωπα
Όποια πέτρα και αν σηκώσεις θα βρεις Έλληνα, λέμε ολίγον τι γραφικά στα μέρη μας. Πρώτος και καλύτερος ο Μιχάλης Κουτσούλας που ολοκλήρωσε τη σεζόν με τον ιδανικότερο τρόπο. Ο Έλληνας διαιτητής έχει αποδείξει ότι βρίσκεται στην ελίτ και λίγους μήνες μετά το VNL όχι μόνο βρέθηκε στο Final 4 αλλά μετά την εξαιρετική παρουσία του στον ημιτελικό Κονελιάνο-Βακίφμπανκ ήταν αυτός που διηύθυνε και τον μεγάλο τελικό. Είναι κοινώς αποδεκτό ότι τα κατάφερε πολύ καλά και στα δύο παιχνίδια και διαχειρίστηκε άψογα και τις φάσεις αλλά και τις μεγάλες προσωπικότητες του αγώνα κάνοντας ξεκάθαρο ότι οι ελληνικές σφυρίχτρες είναι πολύ υψηλού επιπέδου.
Τη γνωρίσαμε καλά φέτος και η αλήθεια είναι πως θα μας λείψει η Πολίνα Ραχίμοβα. Ωστόσο η πρώην διαγώνια του Πανιωνίου ήταν εκεί απολαμβάνοντας το Final4 και προστέθηκε στα… δικά μας πρόσωπα.
Όπως και η Μάρετ Γκρότους. Η πρώην παίκτρια του Παναθηναϊκού ήταν στις πρώτες σειρές με ολλανδική παρέα. Μαζί της ήταν η Λάουρα Ντικέμα που σύντομα θα τη δούμε και αυτή στα μέρη μας. Αμφότερες, ως παραγωγοί του δικού τους podcast βρέθηκαν πλάι στη φίλη τους Νίκα Ντάλντεροπ που ωστόσο περιορίστηκε στην τρίτη θέση με την Κονελιάνο.
Μόνιμος κάτοικος Final 4 είναι και ο πρόεδρος του Μαρκόπουλου Πάρης Ευαγγελίου. Για μία ακόμα φορά ο Πάρης Ευαγγελίου έδωσε το παρόν παρέα με τον πρώην πρόεδρο του Μαρκόπουλου και νυν πρόεδρο της ΕΣΠΑΑΑ Κωνσταντίνο Αλλαγιάννη απολαμβάνοντας το πλούσιο θέαμα.
Η επόμενη μέρα
Πριν λίγους μήνες η CEV ανακοίνωσε πως η Κωνσταντινούπολη και η Ulker Arena μετά το 2025 θα φιλοξενούσαν τα επόμενα δύο Final 4, το φετινό και το επόμενο. Βέβαια, οι ψίθυροι αρχίζουν να λένε κάτι διαφορετικό. Πρόσφατα η ιταλική ομοσπονδία έκανε σαφές ότι θα προσπαθήσει να αναλάβει το επόμενο Final 4. Δεδομένου ότι η Φενέρ διοργάνωσε δύο φορές το Final 4 στη μπασκετική της έδρα χωρίς ωστόσο να είναι παρούσα κάνει τα πράγματα λίγο πιο σύνθετα. Οι γλώσσες λένε πως η Φενέρ δεν έχει διάθεση να αναλάβει και τρίτη φορά τη διοργάνωση. Χωρίς να είναι κάτι επίσημο μοιάζει δύσκολο να δούμε και τρίτο συνεχόμενο τελικό στο ίδιο γήπεδο και με τη Βακίφμπανκ και την Ετζασίμπασι να μην έχουν διάθεση να αναλάβουν το Final 4 είναι πολύ πιθανό όχι μόνο η επόμενη διοργάνωση να μη γίνει στο ίδιο γήπεδο ή την ίδια πόλη αλλά να αλλάξει χώρα.
Μια βαλίτσα αναμνήσεις
Εκ φύσεως όταν βρίσκεται κανείς μπροστά σε έναν τελικό και μία απονομή νιώθει κάτι ξεχωριστό. Μπροστά στα μάτια σου γράφεται ιστορία όταν στέφεται μια πρωταθλήτρια Ευρώπης. Η ατμόσφαιρα είχε κάτι το μοναδικό και κάτι που δε μπορεί να σε αφήσει ασυγκίνητο. Λίγο η αγάπη του κόσμου προς τις πρωταθλήτριες, λίγο η ιστορία της Μπόσκοβιτς, λίγο το απολαυστικό θέαμα ήταν στοιχεία που σε κάνουν να ανατριχιάζεις. Ένας συνδυασμός τόσο μοναδικός που μπαίνει από μόνος του στα βαλίτσα της επιστροφής δημιουργώντας αναμνήσεις που θα κρατήσουν για χρόνια όπως και τα αντικείμενα ανεκτίμητης αξίας που προστέθηκαν στις αποσκευές μας.
