Δεν είναι πρώτη φορά που το αναφέρουμε αλλά το βόλεϊ είναι ένα τόσο ιδιαίτερο άθλημα, με τόσες μικρές λεπτομέρειες που μπορούν να αλλάξουν πλήρως τη ροή του αγώνα και να οδηγήσουν σε εντελώς διαφορετικά μονοπάτια το αποτέλεσμα. Ο Παναθηναϊκός δεν εντυπωσίασε αντιθέτως παρουσίασε τις γνωστές του αδυναμίες. Ο ΠΑΟΚ συνεχίζει να βελτιώνεται και παρότι έχει χάσει έδαφος εμφάνισε χαρακτήρα ομάδας που διεκδικεί κάτι περισσότερο από ένα καλό πλασάρισμα στα πλέι οφ.
Ο Παναθηναϊκός έχει σε κάθε παιχνίδι να αντιμετωπίσει το ίδιο ζήτημα, πως το αντίπαλο σερβίς θα πιέζει συνεχώς την Καρκάσες. Η Κουβανή εκτός ότι ήταν προβληματική ξανά στην υποδοχή βγήκε εντελώς εκτός ρυθμού στην επίθεση κάτι που αποδυνάμωσε τις πράσινες σε πολλά επίπεδα. Η Γενιτσαρίδη μπορεί τις περισσότερες φορές να διορθώνει τα θέματα στην πίσω ζώνη ωστόσο ο Παναθηναϊκός στερείται μιας ακραίας με σωματικά προσόντα και ικανότητα στις ψηλές μπάλες όταν η Καρκάσες αποσύρεται. Αν και στο συγκεκριμένο παιχνίδι το τριφύλλι δε στερήθηκε κάτι τέτοιο καθώς η εμφάνιση της Κουβανής ήταν μακριά από τις καλές της.
Στην αντίπερα όχθη ο ΠΑΟΚ είδε τα περισσότερα αντίπαλα σερβίς να σημαδεύουν την Κυπαρίσση. Μπορεί οι άριστες υποδοχές να ήταν λίγες αλλά η νεαρή ακραία ανταπεξήλθε σε μεγάλο βαθμό στην πίεση και αυτό της έδωσε αυτοπεποίθηση και ενέργεια από το τρίτο σετ και μετά. Η Κυπαρίσση άρχισε να παίρνει όλο και πιο πολλές επιθέσεις που ακόμα και αν δεν έδιναν άμεσα πόντο έβαζαν πίεση στον Παναθηναϊκό και πρόσφεραν κόντρα μπάλες με καλές προϋποθέσεις στο δικέφαλο.
Αυτό που έκανε τη διαφορά ήταν το καλό σερβίς του Παναθηναϊκού. Κυρίως στην περιστροφή όπου η Γκρότους έκανε το ίδιο επικίνδυνο σερβίς ξανά και ξανά και η Σάμανταν τελείωνε όλες τις χαμένες υποδοχές που πήγαιναν πάνω από το φιλέ ήταν μια συνθήκη που έδωσε στον Παναθηναϊκό τεράστια σιγουριά και εύκολους πόντους. Γενικότερα η Κροάτισσα έκανε πολύ καλό παιχνίδι. Το να είναι κορυφαία σκόρερ με 21 πόντους μία κεντρικός δεν είναι το πιο σύνηθες σενάριο αλλά η Σάμανταν ήταν σε κάθε φάση έτοιμη είτε να τελειώσει σωστά το ράλι με επίθεση είτε να σταματήσει με μπλοκ την αντίπαλη πλευρά.
Και επειδή έχει γίνει πολύς λόγος για ιδιαίτερη αντιμετώπιση του Καλμαζίδη από τους διαιτητές τα πράγματα είναι απλά. Ο Ελληνοσουηδός κόουτς φημίζεται για την ηρεμία του και για τις μετρημένες του αντιδράσεις και αυτό δεν συμβαίνει τώρα που προπονεί τον Παναθηναϊκό αλλά συνέβαινε και από τα χρόνια του στον ΠΑΟΚ, τον Ολυμπιακό και οπουδήποτε αλλού βρέθηκε. Δε σημαίνει πως δε διαμαρτύρεται ή δεν έχει ξεσπάσματα αλλά είναι σαφώς λιγότερα από άλλους συναδέρφους του. Είναι μαθηματικά βέβαιο πως ένας προπονητής που, για παράδειγμα, φωνάζει για πέντε φάσεις έχει λιγότερες πιθανότητες να δεχτεί κάρτα ή παρατήρηση από έναν που το κάνει τις διπλάσιες φορές και αυτό είναι διαφορετική συνθήκη από το αν διαμαρτύρεται δικαίως ή όχι. Οι δύο φάσεις που ξεσήκωσαν πιο έντονα την πλευρά του ΠΑΟΚ ήταν ένας πρώτος χρόνος της Σάμανταν και το φιλέ που χρεώθηκε η Φανγκ. Στην πρώτη περίπτωση το ριπλέι δείχνει πως η μπάλα είναι άουτ και μάλλον δεν έχει γίνει επαφή της μπάλας με την Γουίλιαμς ενώ η δεύτερη φάση είναι πολύ οριακή και δε φαίνεται καθαρά αν η Κινέζα ακραία ακουμπάει ή όχι το φιλέ. Αυτό θα φαινόταν καθαρά μόνο με video check. Η ένταση και οι διαμαρτυρίες, όμως, μόνο κακό μπορούν να φέρουν όταν μεγαλώνουν και αυτό έγινε στο τέλος. Το βόλεϊ είναι ιδιαίτερο άθλημα και αυτοί οι πόντοι μπορεί και να άλλαξαν τη ροή του αγώνα αλλά από την άλλη μπορεί και να αποδεικνύονταν ανούσιοι, αυτό δεν μπορούμε να το ξέρουμε αλλά μόνο να το υποθέσουμε. Το συμπέρασμα, όμως, είναι πως ο Καλμαζίδης με την ηρεμία του κερδίζει σε αυτό τον τομέα μια καλύτερη αντιμετώπιση όχι γιατί του γίνεται χάρη αλλά γιατί δεν ξεπερνάει τα όρια.
