Είναι συχνό φαινόμενο σε σειρές best of 5 η ομάδα που υπερασπίζεται την έδρα της στο τέταρτο παιχνίδι να πηγαίνει με μεγάλη αυτοπεποίθηση στο τελευταίο ματς και να κατακτάει τον τίτλο με μπρέικ. Αυτό το ξέρει καλά ο Τζουλιάνι και δεν ήθελε η ομάδα του να πέσει σε αυτή την παγίδα και να χάσει το πρωτάθλημα στην έδρα της. Άλλωστε ο ΠΑΟΚ απέδειξε πολλές φορές φέτος πως όταν του δίνεις δικαιώματα σε πληγώνει.
Η εικόνα του τέταρτου τελικού δε χωράει πολύ ανάλυση καθώς μιλάει από μόνη της. ο Ολυμπιακός ήταν πολύ καλύτερος και αυτό φάνηκε από την αρχή μέχρι το τέλος του παιχνιδιού. Ο αγώνας δεν έμοιαζε καθόλου με τον προηγούμενο ή μάλλον έμοιαζε με το δεύτερο μισό του προηγούμενου τελικού. Ο ΠΑΟΚ από την πλευρά του έδειχνε να παίζει με βάρος και πίεση γνωρίζοντας προφανώς ότι είναι ένα παιχνίδι χωρίς γυρισμό. Οι ερυθρόλευκοι, από την άλλη, είχαν ενθουσιασμό σε κάθε φάση κάτι που προφανώς προκύπτει από την πολύ καλή προετοιμασία που έκαναν πριν το ματς.
Σε αντίθεση με πολλά παιχνίδια της σεζόν όπου ο Ολυμπιακός παρότι κέρδιζε είχε τρωτά σημεία όπως αδυναμίες του Ιντάλγκο στην υποδοχή, μέτριο μπλοκ ή κενά διαστήματα παρουσιάστηκε απόλυτα συγκεντρωμένος σε όλες τις μικρές ή μεγάλες λεπτομέρειες. Εκτός του ότι επιθετικά υπήρξε σιγουριά από όλες τις θέσεις ήταν εμφανής η διάθεση που είχαν όλοι οι παίκτες του Ολυμπιακού να κυνηγήσουν κάθε φάση στην άμυνα και αυτό χάρισε κομβικούς πόντους σε κόντρα μπάλες. Τα στατιστικά του Ιντάλγκο και του Παγένκ στην επίθεση μοιάζουν απόλυτα θετικά αλλά υπάρχουν φάσεις όπου η συνεισφορά του Κουμεντάκη στην πίσω ζώνη δεν καταγράφεται αλλά είναι εξίσου πολύτιμη. Παράλληλα, το μοίρασμα του Τράβιτσα ανέδειξε τα δυνατά χαρτιά του Ολυμπιακού στην επίθεση και έβαλε πολύ δύσκολα στην άμυνα του ΠΑΟΚ.
Ως γνωστόν ο Βαν Ντερ Ντρις είχε ενοχλήσεις από το πρώτο παιχνίδι και αυτό ήταν το χειρότερο σενάριο αφού μιλάμε για έναν από τους δύο πιο καθοριστικούς παίκτες της ομάδας. Ωστόσο ο ΠΑΟΚ δεν έχασε λόγω του Βέλγου αλλά λόγω του κακού του εαυτού. Υπήρχαν παιχνίδια το τελευταίο τρίμηνο όπου ο δικέφαλος έπαιξε υπέροχο βόλεϊ και έδειξε να είναι πιο φορμαρισμένος από όλους τους διεκδικητές του πρωταθλήματος. Έχοντας βρεθεί σε αυτή τη χρονική στιγμή και έχοντας την πίεση του «πρέπει» οι παίκτες του Μιλενκόσκι ξέμειναν από δυνάμεις και ενέργεια. Επιθετικά ουδείς ξεχώρισε και δεν υπήρχε μια σταθερά ώστε να βασιστεί ο ΠΑΟΚ. Σαφώς και σε αυτό έχει μερίδιο ευθύνης και ο Γουόλς ο οποίος δε βρέθηκε σε καλή μέρα. Ωστόσο όλοι μαζί κερδίζουν και όλοι μαζί χάνουν σε μια ομάδα και με εξαίρεση τον Κοκκινάκη που δε σταμάτησε να σώζει φάσεις και να παίρνει θετικό βαθμό ο δικέφαλος βρέθηκε συνολικά σε κακή μέρα.
Σε ένα παιχνίδι παίζουν δύο, πόσω μάλλον σε ένα πρωτάθλημα που παίζουν πολλοί περισσότεροι. Η φράση «το ήθελε περισσότερο ο Ολυμπιακός» δεν έχει μεγάλη δόση αλήθειας καθώς άπαντες στον ΠΑΟΚ θα έδιναν τα πάντα για να κατακτήσουν αυτό τον τίτλο. Παρόλα αυτά ο Ολυμπιακός ήταν πολύ πιο καλά προετοιμασμένος και διαβασμένος αλλά κυρίως πιο έτοιμος ψυχολογικά και αυτό ήταν φανερό. Ο ΠΑΟΚ φάνταζε να μην πιστεύει ότι μπορεί να πάρει κάτι καλό από αυτό το παιχνίδι και αν δεν το πιστέψεις τότε σίγουρα δε θα το καταφέρεις. Είδαμε μια σειρά τελικών που οι ουδέτεροι είναι βέβαιο ότι απόλαυσαν. Ακόμα και οι μη ουδέτεροι, όμως, είδαμε πως επίσης το έζησαν στο μέγιστο και αυτό φάνηκε στο θερμό χειροκρότημα του κόσμου στο Κλειστό της Πυλαία κάτι που δείχνει ότι τελικά τα πράγματα δεν είναι τόσο… σκούρα. Αξίζει ένα μεγάλο μπράβο σε όλους αυτούς που έκαναν το αυτονόητο και επιβράβευσαν δύο ομάδες που έδωσαν τον υπέρ πάντων αγώνα. Εξάλλου και οι δύο φιναλίστ έδειξαν την ποιότητά τους αν και ο Ολυμπιακός τελικά αποδείχθηκε ανώτερος.
