MENU

Γράφω και σβήνω. Και προσπαθώ να γράψω από την αρχή… Δεν είναι ότι δεν έχω τι να γράψω. Το αντίθετο. Είναι τόσα πολλά αυτά που θα μπορούσα να γράψω. Μα νιώθω μικρή. Είναι το δέος για αυτόν που σημάδεψε με τις μελωδίες του τα παιδικά χρόνια μου. Και μετά την εφηβεία μου. Και τα χρόνια στο πανεπιστήμιο. Και τη ζωή μου ως τώρα.

«Χιλιάδες μικρές πυρκαγιές που πυρπολούσαν τη νιότη μας»… Σκέφτομαι τον στίχο του Μανώλη Αναγνωστάκη, καθώς σαν ηλεκτρικό ρεύμα με διαπερνά το σοκ της απώλειας. 

Να γράψεις ότι ο Θάνος Μικρούτσικος ήταν σπουδαίος; Είναι τόσο λίγο. Να γράψεις ότι υπήρξε μοναδικός; Εννοείται αυτό. Να πεις ότι η απώλειά του είναι βαριά και ασήκωτη; Πως το κενό που αφήνει η «φυγή» του είναι δυσαναπλήρωτο; 

Να πεις και να γράψεις τι; 

«Είναι που ονειρεύεται πως φεύγει για ταξίδια, πως μπαίνει μέσα σε παλιές φωτογραφίες, ξέρει αν μπορούσε θα 'κανε μία απ' τα ίδια, αλλά τι νόημα έχει το όνειρο χωρίς μικρές νοθείες». Σκέφτομαι πρώτα να στέκεται με την πίπα του απέναντι από τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου και να σιγοψιθυρίζουν αυτό. Σκέφτομαι τον Άλκη Αλκαίο και τον Δημήτρη Μητροπάνο. Και μετά τη Μαρία Δημητριάδη. Και τον Μάνο Ελευθερίου. 

Και μετά σκέφτομαι τη Ρόζα… Μετά το Ερωτικό. Και τους επτά Νάνους. Και τον Άμλετ της Σελήνης. Και την δίκοπη ζωή. Και τον Τυμβωρύχο… Και εκείνη τη νυχτιά που φύσαγε ο Βαρδάρης. Και την πιο όμορφη θάλασσα. Και τα πλοία των ερώτων. Και το Ανεμολόγιο. Και την Ελένη, που η ζωή της ήταν επικηρυγμένη. Και τον Μικρόκοσμο. Και την υπέροχα μελοποιημένη ποίηση του Νίκου Καββαδία. Κληρονομιά σε όλους μας τα αριστουργήματά του. Αν την αξίζουμε.

Η μουσική του ήταν και κλασική και μαζική ταυτόχρονα. Τα τραγούδια του είναι συνυφασμένα με τρόπο αυτονόητο με προσωπικές καθημερινές στιγμές, μικρές συνήθως, μεγάλες άλλες φορές. Μας ταξίδεψε σε θάλασσες και ωκεανούς «πάνω στο φτερό του καρχαρία». Μας αφηγήθηκε «πώς η ανάγκη γίνεται Ιστορία». Μας έκανε να αναρωτηθούμε «πώς να δεθεί η Μεσόγειος με σχοινιά».

Και μετά σκέφτομαι αυτόν να παίζει με τόσο πάθος κάθε φορά, σε κάθε συναυλία, στα φεστιβάλ της ΚΝΕ, στον «Σταυρό του Νότου», στον Λυκαβηττό και στο θέατρο Βράχων. Και πως δεν έκανε ποτέ ανκόρ στις συναυλίες του, έπαιζε το «Sultans of Swings» των Dire Straits ως αποχαιρετισμό στο φανατικό κοινό του που αποχωρούσε πάντα μαγεμένο, ηλεκτρισμένο, συγκινημένο από αυτόν τον μαινόμενο πιανίστα που τα είχε δώσει όλα πάνω στη σκηνή. 

Και μετά σκέφτομαι κάποια τα λόγια του… 

«Ένα μεγάλο έγκλημα συντελείται εδώ και χρόνια. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να το παρακολουθούμε είτε απαθείς, είτε θεωρητικολογώντας, είτε ψάχνοντας ψύλλους στα άχυρα. Φίλες και φίλοι, σήμερα ο καιρός μας ορίζει, αύριο μπορεί να είναι αργά». Στρατευμένος πάντα ο Θάνος Μικρούτσικος. Ναι, στρατευμένος ήταν στο πλευρό του λαού. Εραστής της δικαιοσύνης. 

Και σκέφτομαι ότι τώρα δεν έχουμε πια κανέναν να μας ταξιδεύει; Να μας αφυπνίζει. Να μας ταρακουνά. Να μας παρηγορεί στην εποχή του άσχημου και του χυδαίου. 

Και στο μυαλό μου έρχονται όσα είπε λίγο πριν από το φευγιό. Μέσα από το νοσοκομείο. «Ποτέ δεν κρύφτηκα» είπε. Όχι, δεν κρύφτηκε ποτέ. Θαρραλέα μάχη ως το τέλος. Μαινόμενος πάνω στο πιάνο, μαινόμενος και κόντρα στην αρρώστια. 

«Το ζήτημα δεν είναι να είσαι αιχμάλωτος. Το να μην παραδίνεσαι αυτό είναι» που λέει και ο αγαπημένος του Χικμέτ.

Και σκέφτομαι πως ο Θάνος Μικρούτσικος δεν μπορεί να πεθάνει, διότι όποιος έχει δώσει ελπίδα, έμπνευση, παρηγοριά και έχει μιλήσει σε χιλιάδες ψυχές δεν πεθαίνει ποτέ. Δεν μπορεί να πεθάνει διότι με τις μελωδίες του μας βοήθησε να σκίσουμε την θολή γραμμή των οριζόντων ακόμα και αν δεν ταξιδέψαμε ποτέ.

Κι έγραψα τελικά μερικές αράδες, αυτές τις γραμμές, με τα μάτια υγρά καθώς στο μυαλό του στριφογυρνούν τα τραγούδια του το ένα μετά το άλλο… 

Πως η ανάγκη γίνεται Ιστορία, πως η Ιστορία γίνεται σιωπή.  Αυτό που είχε γράψει ο μεγαλοπρεπής Άλκης Αλκαίος. 

Σιωπή για όλους τώρα. Πενθούμε… Ο Θάνος Μικρούτσικος έφυγε ταξίδι για τον Νότο, θα μας κοιτάζει πια από τις γραμμές των οριζόντων… 

«Σύρε για κείνο το στερνό στην Κόρδοβα ταξίδι, μέσα απ’ τα διψασμένα της χωράφια τα ανοιχτά...».


 

Ήταν εκείνη τη νυχτιά που φύσαγε ο Βαρδάρης…
EVENTS