Την ώρα που ο Ματέο Πεσίνα έστελνε τη μπάλα στα δίχτυα στο 105ο λεπτό της αναμέτρησης της Ιταλίας με την Αυστρία στους «16» του Euro, εξασφαλίζοντας στη «σκουάντρα ατζούρα» την πρόκριση στα προημιτελικά της διοργάνωσης, ο Βιάλι πετάχτηκε από τη θέση του στον πάγκο για να αγκαλιάσει και να πανηγυρίσει με τον Μαντσίνι. Δεν ήταν, βέβαια, απλά ένας πανηγυρισμός για μια πρόκριση. Ήταν σαν να ξόρκιζε μαζί με τον καλό φίλο του το... φάντασμα που τους «κυνηγούσε» επί δεκαετίες για όσα είχαν συμβεί στο ίδιο γήπεδο, στο «Γουέμπλεϊ» πριν από δεκαετίες.
Μαντσίνι και Βιάλι έγραψαν ιστορία ως ένα από τα καλύτερα επιθετικά δίδυμα στην ιστορία του ιταλικου ποδοσφαίρου και όχι μόνο. Ήταν μέλη της σπουδαίας ομάδας της Σαμπντόρια, που υπό τις οδηγίες του μεγάλου θεωρητικού του ποδοσφαίρου Βουγιαντίν Μπόσκοφ, κατέκτησε το σκουντέτο το 1991 και το Κύπελλο Κυπελλούχων μία χρονιά νωρίτερα.
Και ήταν, επίσης, οι δυο τους μέλη εκείνης της ομάδας που έχασε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1992 από τη Μπαρτσελόνα του Γιόχαν Κρόιφ. Στο «Γουέμπλεϊ». Εκεί που θα επιστρέψουν και απόψε για τον ημιτελικό κόντρα στην Ισπανία, εκεί που ελπίζουν να είναι και την προσεχή Κυριακή στον τελικό. Για να κλείσουν την πληγή που τους είχε αφήσει εκείνος ο χαμένος τελικός, που ήταν και η τελευταία εμφάνισή τους με τη φανέλα της Σαμπντόρια.
«Ήταν η πιο στενάχωρη βραδιά που είχα στο ποδόσφαιρο. Είχαμε δυο ευκαιρίες να πάρουμε το ματς, αλλά τις χάσαμε. Δεν ήμουν καλά στα μυαλά μου. Είχα ήδη υπογράψει στη Γιουβέντους και σκεφτόμουν το μέλλον» θυμάται ο Βιάλι.
Οι δυο τους έζησαν πολλά μαζί ως ποδοσφαιριστές μα ελπίζουν ότι ακόμα το πιο μεγάλο είναι μπροστά τους. Για τον Βιάλι, βέβαια, η πιο μεγάλη επιτυχία δεν είχε σχέση με το ποδόσφαιρο, μα με την ίδια τη ζωή... Μόλις πριν από μερικούς μήνες άφησε πίσω του την μάχη με τον καρκίνο. Έχοντας βγει νικητής.
«Όταν διαγνώσθηκα με καρκίνο δεν άρχισα να αναρωτιέμαι για ποιο λόγο συνέβη σε εμένα. Θα ήταν υποκριτικό να το πω όταν είμαι απλά ένας στους τόσους ανθρώπους που αρρωσταίνουν. Ήταν κάτι που έπρεπε να περάσω για να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Ίσως ήταν αυτό που χρειαζόμουν. Αν ήμουν γενναίος; Δεν ξέρω αν αυτή είναι η σωστή λέξη. Νομίζω ότι με χαρακτηρίζει επιμονή για να τα καταφέρω. Δεν ξέρω τι σημαίνει γενναιότητα. Μόνο όταν φοβάσαι μπορείς να γίνεις θαρραλέος. Επομένως, αν δεν ξεπεράσεις τον φόβο, πως θα ξέρεις ποιoς είσαι πραγματικά; Έδωσα μια υπόσχεση στον 90χρονο πατέρα μου. Του είπα ότι δεν πρόκειται να πεθάνω πριν από αυτόν και τη μητέρα μου» λέει ο Βιάλι.
Μαζί με τον Μαντσίνι έπαιξε στη Σαμπντόρια από το 1984 (ο Μαντσίνι ήταν ήδη στην ομάδα από το 1982, ο Βιάλι πήγε εκείνη τη χρονιά από την Κρεμονέζε) και πορεύτηκαν παρέα και στην εθνική ομάδα της χώρας τους. Συμπλήρωναν ο ένας τον άλλον ιδανικά, οι «δίδυμοι του γκολ», όπως τους ονόμασαν: από τη μια ο Μαντσίνι, πιο αρτίστας και φινετσάτος, από την άλλη ο δεινός... εκτελεστής Βιάλι. Και τώρα κάπως έτσι λειτουργούν: ο πιο... λογικός Βιάλι λειτουργεί κατευναστικά στις «εκρήξεις» του Μαντσίνι.
Και στις χαρές μα και στις λύπες μαζί. Όπως στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990, όταν ο Βιάλι τραυματίστηκε στο ξεκίνημα της διοργάνωσης και ο Μαντσίνι, αν και ήταν στην αποστολή, δεν έπαιξε ούτε ένα λεπτό. Ίσως και για τους δυο η επιτυχία με τη «σκουάντρα ατζούρα» να είναι απωθημενό. Το φετινό Euro είναι η μεγάλη ευκαιρία τους.
O Μαντσίνι ανέλαβε την εθνική Ιταλίας τον Μάιο του 2018 και το 2019 έκανε γνωστό ότι ο Βιάλι θα είναι συνεργάτης του. Ο τελευταίος είχε διαγνωστεί ήδη με καρκίνο από το 2017 και χρειάστηκε να κάνει δύο εννιάμηνους κύκλους χημειοθεραπειών.
«Πίστευα πως έχω νικήσει τον καρκίνο, αλλά από το Μάρτη κάνω πάλι θεραπείες, όπως προσπαθώ να ζήσω όσο πιο φυσιολογικά μπορώ. Πρέπει να έχουμε υπομονή, γιατί τα πράγματα είναι πιο δύσκολα από ό,τι θα ελπίζαμε» είπε στην παρουσίασή του. Ο ίδιος ο Μαντσίνι αν και αρκετές φορές ρωτήθηκε για την περιπέτεια του Βιάλι δεν θέλησε ποτέ να μιλήσει γι' αυτό το θέμα. Το βίωσε και ο ίδιος επίπονα, όπως και το σοβαρό πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε ένας άλλος καλός φίλος του: ο Σίνισα Μιχαΐλοβιτς με τη λευχαιμία.
Και για να μην λέμε μόνο τα δυσάρεστα υπάρχει και μια... ροζ ιστορία που τους αφορά από την περίοδο της δόξας τους στη Σαμπντόρια! Κάποια ημέρα ο Μπέπε Ντοσένα, μέσος εκείνης της ομάδας, ζήτησε μια μέρα στην προπόνηση από τον Βιάλι να του δώσει τα κλειδιά του σπιτιού του για να πάει με μια γυναίκα, καθώς δεν ήθελε να βρθούν σε ξενοδοχείο. Ο Βιάλι τον εξυπηρέτησε, αλλά επειδή ήταν και πειραχτήρι είπε στον Μαντσίνι να πάνε και αυτοί στο σπίτι για να «τσακώσουν» τον συμπαίκτη τους.
Ο Μαντσίνι δέχθηκε, αλλά δεν βγήκε σε καλό... Ο θρύλος λέει ότι ο Ντοσένα, ο οποίος έφυγε από τη Σαμπντόρια το καλοκαίρι του 1991, ήταν στο σπίτι του Βιάλι με τη γυναίκα του Μαντσίνι! Τα χρόνια πέρασαν, η ιστορία υπάρχει, αλλά δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ...
«Συγκινούμαι όταν συνειδητοποιώ πως δουλεύω με τον Ρομπέρτο. Το κλίμα της ομάδας είναι απίστευτο. Μπορεί να θεωρεί πως μεγαλώνουμε, αλλά για μένα, το να δουλεύουμε όλοι μαζί, είναι το μυστικό που θα μας κρατήσει για πάντα νέους». Να ένα ωραίο μυστικό. Για το ποδόσφαιρο, για τη φιλία, για τη ζωή. Από δύο ανθρώπους που πορεύτηκαν σε όλα μαζί.
