Άρης και ΠΑΟΚ δεν θα αναμετρηθούν μια φορά στη σεζόν. Είναι η πρώτη από τις τέσσερις- που μπορεί να αυξηθούν αν συναντηθούν και στο κύπελλο- αναμετρήσεις των δυο ομάδων. Η κυριακάτικη έρχεται λίγο απο το φινάλε του πρώτου γύρου και βρίσκει τις δυο ομάδες σε καλό φεγγάρι. Σε απόσταση μόλις ενός βαθμού και μιας θέσης στα ψηλά πατώματα του βαθμολογικού πίνακα, επομένως και με βαθμολογικό ενδιαφέρον αφού όποιος κερδίσει θα είναι σίγουρα μόνος του δεύτερος. ΟΚ, διακυβεύεται και το ηθικό πλεονέκτημα αυτού που θα επικρατήσει, ως είθιστε στα τοπικά ντέρμπι. Αλλά είναι ακόμη νωρίς και το ματς δίνει όπως και κάθε άλλο τρεις βαθμούς. Η μέχρι σήμερα πορεία του Αρη δείχνει το εξής. Όταν νικάς και είσαι ψηλά δεν ξεχωρίζεις τη σημασία κανενός αγώνα. Και φέτος η προ ντέρμπι εβδομάδα ρολάρει σαν άλλη μια μέρα στη δουλειά. Δίχως υπέρμετρο άγχος και λογική do or die. Δεν έχει αναχθεί σε νυν υπερ πάντων αγώνα. Με πίστη στις δυνατότητες της ομάδας. Στην χρόνο με το χρόνο ποιοτική αναβάθμιση του ρόστερ και της προοπτικής που απορρέει από αυτό. Εχέγγυα ότι θα απορροφηθούν οι κραδασμοί σε περίπτωση που δεν έρθει η νίκη.
Πέρσι ο Αρης διεξήγαγε ένα θρίαμβο στο ίδιο γήπεδο. Μια κατά κράτος επικράτηση που φούσκωσε την υπερηφάνεια του αρειανού και ήρθε ως επιστέγασμα μιας συνολικά καλής παρουσίας του Αρη στα τοπικά ντέρμπι από την στιγμή που επέστρεψε στην κανονικότητα. Αν κάτι έχει καταφέρει ο Αρης 2,5 χρόνια τώρα είναι να στέκεται σαν ίσος προς ίσος απέναντι στο υπόλοιπο big-4. Να παίζει καλά, να παίρνει αποτελέσματα και θα μπορούσε στις λεπτομέρειες να είχε και περισσότερες νίκες.
Το ντέρμπι βρίσκει τις δυο ομάδες σε μια πολλά υποσχόμενη περίοδο. Ο Ακης Μάντζιος μετά απο 2,5 μήνες στο τιμόνι του Αρη μπορεί να ισχυριστεί ότι έχει καταφέρει να δώσει στην ομάδα που προπονεί μια ταυτότητα. Εχει καταφέρει να διαχειριστεί με επιτυχία ένα… γεμάτο ρόστερ και το πιο σημαντικό να παίρνει αποτελέσματα. Ο τρόπος που το γκρουπ αντέδρασε στο Περιστέρι με το σκορ 2-0 και παίκτη λιγότερο απο το 35΄ του έδωσε πόντους. Τον ψήλωσε στα μάτια όσων δεν έβλεπαν με καλό μάτι την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας. Γενικά με το σοβαρό προφίλ του και δίχως μεγάλα λόγια, ο έλληνας τεχνικός κερδίζει σε πρώτη φάση το στοίχημα. Αν κερδίσει και τον ΠΑΟΚ την Κυριακή, θα ανεβάσει ακόμη περισσότερο το status του στη συνείδηση των αρειανών αλλά και της ποδοσφαιρικής πιάτσας και θα πείσει και τους πλέον δύσπιστους ότι φέτος ο Αρης μπορεί να το πάει ως το τέρμα του δρόμου.
Αν και γενικά ο Αρης έβαλε και φέτος πολλά νέα πρόσωπα στο ρόστερ του, έχει διατηρήσει ένα κορμό παικτών που… νιώθουν από ντέρμπι. Που έχουν γαλουχηθεί στην ατμόσφαιρα, την σημασία και τις ιδιαιτερότητες αυτών των αγώνων. Που έζησαν αυτά τα παιχνίδια και στο Βικελίδης και στην Τούμπα. Και τίγκα στον κόσμο και άδεια λόγω covid. Ο Ματίγια, ο Κουέστα, ο Σάσα, ο Γκάμα, ο Ματέο, ο Δεληζήσης, ο Μαντσίνι, ο Σούντγκρεν και ο τιμωρημένος Ροζ θεωρούνται πλέον μπαρουτοκαπνισμένοι και έχουν κάτι να πουν στους νεοφερμένους που θα το ζήσουν για πρώτη φορά έστω και στο αποστειρωμένο περιβάλλον λόγω Πανδημίας.
Δεν ξέρω αν θα δούμε το περσινό σκορ. Το θεωρώ δύσκολο. Ο Αρης γνωρίζοντας την δύναμη του ΠΑΟΚ στο ανοικτό γήπεδο είναι λογικό να προσέξει πολύ να μην χάσει εύκολες μπάλες στο κέντρο και γίνει ευάλωτος στο δικό του αμυντικό τρανζίσιον. Επιθετικά και οι δυο διαθέτουν game changers. Ματέο, Γκάμα, Σίλβα απο τη μια, Τζόλης και Ζίφκοβιτς από την άλλη. Γενικά τα δυο club υπόσχονται πράγματα. Που το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει ανάγκη. Αν θα τα δούμε τώρα είναι άλλο ζήτημα…
ΥΓ. Η ΠΑΕ Άρης ζήτησε να τηρηθεί ενός λεπτού σιγή στη μνήμη του Τοσκο. Θα ευχόμουν οι ποδοσφαιριστές και των δύο ομάδων να το πράξουν αγκαλιασμενοι δίνοντας το σαφές μήνυμα ότι οι άρρωστες και δολοφονικες προθέσεις των ελαχίστων δεν μπορούν να χαρακτηρίσουν τη συντριπτική πλειοψηφία των οπαδών, ούτε προφανώς και να κηλιδωσουν την ιστορία των συλλόγων,
