Δύο γκολ. Ένα κερδισμένο πέναλτι. Μια αποβολή αντιπάλου που άλλαξε τον αγώνα. Στατιστικά που θα καταγραφούν, θα μπουν σε βάσεις δεδομένων, θα ξεχαστούν σε λίγους μήνες όταν έρθει η επόμενη μεγάλη βραδιά. Γιατί έτσι είναι το ποδόσφαιρο — «τρώει» τους αριθμούς του και ζητάει νέους.
Αλλά υπάρχει κάτι που ο Τετέι έδωσε χθες και δεν θα ξεχαστεί εύκολα. Δεν είναι στο Φύλλο Αγώνος. Είναι σε μια φωτογραφία: ένας άντρας σκαρφαλωμένος στο πανό, με την πλάτη γυρισμένη στο γήπεδο, να ατενίζει τον κόσμο που ουρλιάζει το όνομά του. Δεν πανηγυρίζει προς τους συμπαίκτες. Πανηγυρίζει προς τον κόσμο. Και ο κόσμος αυτός δεν είναι μόνο άντρες με βραχνιασμένη φωνή — είναι και παιδιά, εκεί κάπου ανάμεσα στις εξέδρες, με φανέλες που τους έρχονται μεγάλες, να κοιτάζουν ψηλά και να βλέπουν έναν ήρωα.
Γιατί αυτό χρειάζεται ο Παναθηναϊκός. Όχι μόνο παίκτες που λύνουν εξισώσεις βαθμολογίας. Χρειάζεται πρόσωπα που κολλάνε σε τοίχους παιδικών δωματίων, δίπλα σε αφίσες με σούπερ ήρωες που πετάνε — γιατί για ένα παιδί, ένας παίκτης που σκαρφαλώνει σε πανό μπροστά σε χιλιάδες κόσμο δεν είναι διαφορετικός από αυτό.
Χρειάζεται στιγμές σαν κι αυτή, που δεν εξηγούνται με tactics και xG, αλλά με το πόσο δυνατά χτυπάει η καρδιά ενός μικρού φιλάθλου όταν βλέπει τον ήρωά του να ανεβαίνει εκεί ψηλά, σαν να λέει «αυτό το κάνω για εσάς».
