To Τρίνινταντ, το πέμπτο μεγαλύτερο νησί της Καραϊβικής, έχει ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, αν το εξετάσεις αθλητικά: Σε διαφορετική περιοχή υπάρχει και διαφορετικό… αγαπημένο σπορ! Οι απόγονοι των Ινδών μεταναστών του 19ου αιώνα παίζουν φανατικά κρίκετ. Όσοι μένουν κοντά στις αμερικανικές βάσεις παίζουν μπέιζμπολ. Στην πρωτεύουσα Πορτ Οφ Σπέιν και τη γύρω περιοχή ασχολούνται φανατικά με τα σπριντ στο στίβο. Και στα νοτιοδυτικά, εκεί που βρίσκονται τα διυλιστήρια πετρελαίου (και οι εργαζόμενοι είναι σχεδόν όλοι Ευρωπαίοι ή απόγονοι Ευρωπαίων) κυριαρχεί το ποδόσφαιρο.
Ο Λιβάι Γκαρσία αν δεν είχε γεννηθεί στη Σάντα Φλόρα, αλλά μερικά χιλιόμετρα μακρύτερα, θα μπορούσε να είχε γίνει σπρίντερ ή πίτσερ. Έγινε ποδοσφαιριστής γιατί, κυριολεκτικά, δεν γνώρισε κάτι άλλο. Στην πίσω αυλή του φτωχικού σπιτιού του, μαζί με τα τρία μεγαλύτερα αδέλφια του, τον Ντάνιελ, τον Νάθανιελ και τον Τζούντα, μόνο ποδόσφαιρο έπαιζαν.
Ο 29χρονος φορ που έκλεισε στον Παναθηναϊκό έδειξε από την αρχή ότι… το’ χε με τη μπάλα. Χωρίς, βέβαια, τακτική ανάλυση. Οι γονείς του, Καρλ και Τζούντιθ, δεν είχαν την οικονομική άνεση να στηρίξουν εύκολα το όνειρό του, όμως ο μεγαλύτερος αδελφός του, Ντάνιελ, φρόντιζε να μη χάνει ούτε μία προπόνηση. Όπως έχει αποκαλύψει ο ίδιος ο Γκαρσία, υπήρχαν φορές που νοίκιαζε αυτοκίνητο ή πλήρωνε ταξί μόνο και μόνο για να τον μεταφέρει στα γήπεδα.
Η πρώτη του επαφή με την οργανωμένη μπάλα ήλθε σχετικά αργά. Στα 14 του μπήκε στην ακαδημία της T&TEC, όμως η πρώτη μεγάλη απογοήτευση ήρθε σχεδόν αμέσως. Ο σύλλογος ανέστειλε τη λειτουργία του λόγω οικονομικών προβλημάτων και ο νεαρός Λιβάι αναγκάστηκε να ψάξει νέα ομάδα. Κατέληξε στην Σέντραλ και εκεί άρχισε να ξεχωρίζει. Σε ηλικία 17 ετών κλήθηκε στην Κ20 της εθνικής ομάδας Τρίνινταντ/Τομπάγκο και σ’ ένα φιλικό με το Κουρασάο είχε την τύχη να τον δουν και να τον εντοπίσουν Ολλανδοί σκάουτς. Οι οποίοι αμέσως άρχισαν τα τηλέφωνα στην πατρίδα.
Με ειδικό συμφωνητικό, καθώς δεν είχε κλείσει ακόμα τα 18 του χρόνια, ο Λιβάι το καλοκαίρι το 2015 ταξίδεψε στην Ολλανδία για να δοκιμαστεί από την Άλκμααρ. Όπως ο ίδιος περιέγραωψε, ήταν η δυσκολότερη περίοδος της ζωής του. Άφησε για πρώτη φορά την οικογένειά του και βρέθηκε σε μια χώρα με διαφορετική γλώσσα, κουλτούρα και κλίμα. Σε συνέντευξή του στην CONCACAF έχει πει ότι από τα έξι του χρόνια δεν σκεφτόταν τίποτα άλλο πέρα από το ποδόσφαιρο και ότι το μόνο που ήθελε ήταν να πετύχει στην Ευρώπη.
Λίγους μήνες αργότερα έκανε ντεμπούτο στην Eredivisie απέναντι στη Φέγενορντ και μία εβδομάδα μετά πέτυχε το πρώτο του γκολ απέναντι στη Ναϊμέγκεν, γράφοντας ιστορία ως ο νεότερος ποδοσφαιριστής από το Τρινιντάντ και Τομπάγκο που αγωνίστηκε και σκόραρε σε κορυφαίο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα.
Παρά την εντυπωσιακή αρχή, η συνέχεια δεν ήταν η αναμενόμενη. Αγωνίστηκε στην πρώτη ομάδα της AZ την πρώτη σεζόν αλλά μπήκε και στην Jong AZ, την «δεύτερη» ομάδα του συλλόγου που αγωνίζεται στη Β’ ολλανδική κατηγορία. Με την έναρξη του 2018 δόθηκε δανεικός στην Εξέλσιορ για μισή χρονιά, αλλά εκεί χρησιμοποιήθηκε ως αναπληρωματικός στο τέλος των αγώνων και δεν σκόραρε παρά μόνο μία φορά σε 15 ματς.
Το καλοκαίρι του 2018 κατάλαβε ότι χρειαζόταν μια νέα αρχή. Τη βρήκε στο Ισραήλ. Αρχικά με την Ιρόνι Κιριάτ Σμόνα και στη συνέχεια με την Μπεϊτάρ Ιερουσαλήμ άρχισε να δείχνει τις πραγματικές δυνατότητές του. Δεν ήταν μόνο τα γκολ ή οι ασίστ. Ήταν κυρίως η αλλαγή στον τρόπο παιχνιδιού του. Έγινε πιο δυνατός στις μονομαχίες, έμαθε να παίζει με πλάτη στην εστία και απέκτησε μεγαλύτερη τακτική ωριμότητα. Η Μπεϊτάρ πίστεψε τόσο πολύ στην εξέλιξή του ώστε επένδυσε στην αγορά των δικαιωμάτων του, γνωρίζοντας ότι σύντομα θα μπορούσε να τον πουλήσει σε μεγαλύτερο σύλλογο. Με τον σύλλογο δεν έλαμψε τόσο επιθετικά (5 γκολ σε 30 ματς), αλλά έδειχνε ότι μπορούσε να εξελιχθεί.
Το καλοκαίρι του 2020 εμφανίστηκε η ΑΕΚ. Ο τότε τεχνικός διευθυντής Ίλια Ίβιτς επέμεινε προσωπικά στην απόκτησή του, έχοντας λάβει εξαιρετικές συστάσεις από τον αδελφό του, Βλάνταν Ίβιτς, ο οποίος γνώριζε πολύ καλά το πρωτάθλημα του Ισραήλ. Η ΑΕΚ δαπάνησε περίπου 2,2 εκατομμύρια ευρώ για το 60% των δικαιωμάτων του ποδοσφαιριστή, σε μία από τις ακριβότερες μεταγραφές της εκείνη την περίοδο.
Στην πενταετία του στην Ελλάδα χάρισε αρκετές εικόνες που έμειναν στους φίλους της ΑΕΚ. Το εντυπωσιακό άλμα σχεδόν στα 2,70 μέτρα για να σκοράρει με κεφαλιά στο Αγρίνιο, τα πέντε γκολ απέναντι στον Ολυμπιακό, τις συνεχείς μονομαχίες που κέρδιζε στο ανοιχτό γήπεδο και την αδυναμία πολλών αμυντικών να τον ακολουθήσουν όταν έβρισκε χώρο για να επιταχύνει. Αν υπήρχε ένα παράπονο, αυτό αφορούσε τους συχνούς μυϊκούς τραυματισμούς, οι οποίοι δεν του επέτρεψαν να έχει ακόμη μεγαλύτερη παραγωγικότητα.
Παρά τις προτάσεις που έφτασαν κατά καιρούς από μεγαλύτερα πρωταθλήματα, η μεταγραφή πραγματοποιήθηκε τελικά τον Φεβρουάριο του 2025 στη Σπάρτακ Μόσχας. Ο Γκαρσία αποχώρησε έχοντας φορέσει τη φανέλα της Ένωσης σε 160 επίσημους αγώνες, με 56 γκολ και 27 ασίστ, αποτελώντας έναν από τους βασικούς συντελεστές της ομάδας του νταμπλ.
Η Ρωσία ήταν μια νέα πρόκληση. Άλλη χώρα, άλλος καιρός, και άλλος τρόπος παιχνιδιού. Ο απολογισμός των 6 γκολ σε 36 ματς με τους Μοσχοβίτες μαρτυρά ότι είχε μόνο εκλάμψεις και όχι σταθερή απόδοση.
Έχει παίξει χρόνια στην Ελλάδα για να γνωρίζουν πια όλοι και αυτά που μπορεί να κάνει και σε ποιο βαθμό μπορεί να τα κάνει καλά. Αυτό είναι και το πλεονέκτημα της επιστροφής του: Ότι δεν χρειάζεται να μάθει πράγματα από την αρχή. Έχει... flying start, όπως λένε και στα σπριντ, στις σκυταλοδρομίες.
