Η περιοχή της νοτιοανατολικής Γαλλίας έχει ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό σε σχέση με τις άλλες: Δεν «καπελώνεται» από ένα σπορ. Το ποδόσφαιρο, φυσικά, δηλώνει «παρών», αλλά για να λέμε την αλήθεια οι ποδηλατικοί σύλλογοι της περιοχής είναι και περισσότεροι και πιο πρεστιζάτοι από τους ποδοσφαιρικούς! Αυτός ο πλουραλισμός έχει βοηθήσει να ξεπεταχθούν πολλοί σημαντικοί αθλητές σε διάφορα σπορ, αλλά λίγοι ποδοσφαιριστές πραγματικά υψηλού επιπέδου.
Ο Τομ Αλέξις Λουσέ, ο 23χρονος Γάλλος χαφ που συμφώνησε με τον ΠΑΟΚ, ακολούθησε την ίδια… πεπατημένη: Δοκίμασε πολλά σπορ μέχρι να καταλήξει στο ποδόσφαιρο. Όπως πολλά παιδιά αλγερινής καταγωγής που γεννήθηκαν στη Μανόσκ, πέρασε και από τα ρινγκ της πυγμαχίας, όπως ο Καρίμ Γκερφί, ο συντοπίτης του που έφτασε στην κορυφή του σπορ.
Για χρόνια, μαζί με το σχολείο του, πήγαινε σε προπονήσεις και στο ποδόσφαιρο και στο τένις. Και τελικά αφοσιώθηκε στη μπάλα λόγω… οικονομικών δυσχερειών! Κάποια στιγμή είχε σπάσει τόσες πολλές ρακέτες από τον εκνευρισμό του, που οι γονείς του αρνήθηκαν να του πάρουν άλλη. Μέχρι του σταμάτησε είχε αξιολόγηση 15/3, στο γαλλικό σύστημα μια βαθμολογία που σήμαινε ένα πολλά υποσχόμενο ταλέντο.
Αυτό το γεγονός, ότι δεν ήταν προσηλωμένος απόλυτα στο ποδόσφαιρο μέχρι κάποια ηλικία, εξηγεί και το γεγονός γιατί άλλαξε τόσες πολλές ομάδες όταν ήταν νεαρός. Ξεκίνησε 6 ετών από τη Βουαζιέν, στα εννέα του μετακινήθηκε στη Μανόσκ για μία σεζόν, επέστρεψε στην Βουαζιέν, το 2014 στα 11 του έπαιξε για δύο χρόνια στη Βίβο και μετά το 2016, όταν πια αποφάσισε να προσηλωθεί στο ποδόσφαιρο, πήγε σε μια πραγματική ποδοσφαιρική ακαδημία, την GAP Foot 05.
Το περίεργο είναι ότι η οικογένειά του είναι άκρως ποδοσφαιρική κι αυτός παραλίγο να… ξεφύγει! Ο Ζακί Λουσέ, ο παππούς του από την πλευρά του πατέρα, είχε αγωνιστεί στην Αμάν, ενώ ο παππούς του από την πλευρά της μητέρας, ο Μισέλ Μπολιέ, φόρεσε τη φανέλα της Μαρσέιγ. Φυσικά και ο πατέρας του, ο Ζερόμ Λουσέ, έπαιξε επίσης επαγγελματικό ποδόσφαιρο, περνώντας μεταξύ άλλων από τη Χάβρη και τη Βαλενσιέν.
Στη Gap Foot 05 άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτοι σκάουτερ. Το αξιοσημείωτο όμως ήταν ότι δεν εντυπωσιάζονταν από την εκρηκτικότητα ή τη σωματική του δύναμη. Αυτό που ξεχώριζαν ήταν η ωριμότητα στις αποφάσεις, η αντίληψη του παιχνιδιού και η ικανότητά του να «διαβάζει» τις φάσεις πριν εξελιχθούν. Ήταν στοιχεία που δεν αποτυπώνονται εύκολα στα στατιστικά, αλλά οι άνθρωποι του ποδοσφαίρου τα αναγνώριζαν.
Το 2019 ήρθε τελικά η μεγάλη ευκαιρία με τη Νις. Όχι όμως με τυμπανοκρουσίες. Δεν υπήρχαν πρωτοσέλιδα, ούτε αναφορές σε έναν μελλοντικό αστέρα. Η μεταγραφή του πέρασε σχεδόν απαρατήρητη. Στον σύλλογο, όμως, είχαν διακρίνει κάτι διαφορετικό. Έβλεπαν έναν ποδοσφαιριστή με εξαιρετική νοοτροπία, που άκουγε, μάθαινε και εξελισσόταν διαρκώς.
Στις ακαδημίες της Νις άρχισε και η μεγάλη μεταμόρφωσή του. Μέχρι τότε αγωνιζόταν κυρίως ως αριστερός εξτρέμ ή πίσω από τον επιθετικό. Οι προπονητές του αποφάσισαν να τον μετακινήσουν χαμηλότερα στο γήπεδο, αξιοποιώντας την ποδοσφαιρική του ευφυΐα. Εκείνος δεν αντέδρασε ποτέ. Αντίθετα, δεχόταν κάθε νέα αποστολή χωρίς δεύτερη σκέψη. Έτσι, σιγά-σιγά, μετατράπηκε σε έναν από τους πιο πολύτιμους «πολυθεσίτες» του συλλόγου.
Καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξή του είχε και ο Εμέρς Φαέ, τότε προπονητής της ομάδας Νέων της Νις και μετέπειτα ομοσπονδιακός τεχνικός της Ακτής Ελεφαντοστού. Ήταν από τους πρώτους που αντιλήφθηκαν ότι ο Λουσέ μπορούσε να σκέφτεται σαν κεντρικός μέσος ακόμη και όταν αγωνιζόταν στα άκρα, κάτι που του επέτρεψε να εξελιχθεί σε ποδοσφαιριστή με τεράστια τακτική ευελιξία.
Το κυριότερο χαρακτηριστικό του είναι ότι μπορεί να αγωνιστεί σχεδόν… παντού. Ως δεξί ή αριστερό μπακ, ως φουλ μπακ, ως εξτρέμ και στις δύο πλευρές, ως αμυντικός χαφ, ως «οκτάρι» ή ακόμη και πιο δημιουργικά στον άξονα. Στη Νις χρησιμοποιούν συχνά τη λέξη «polyvalent» για να τον περιγράψουν. Στην πραγματικότητα πρόκειται για έναν ποδοσφαιριστή που μπορεί να καλύψει σχεδόν οποιοδήποτε κενό παρουσιάσει μια ομάδα μέσα σε έναν αγώνα.
Αυτό ακριβώς είναι και το στοιχείο που εντυπωσίασε περισσότερο τον Φραν Χες. Σύμφωνα με τη L'Équipe, ο προπονητής της Νις δεν γοητεύτηκε τόσο από την τεχνική του κατάρτιση ή τα φυσικά του προσόντα, όσο από την ικανότητά του να κατανοεί αμέσως τις οδηγίες και να αλλάζει ρόλο ακόμη και κατά τη διάρκεια ενός παιχνιδιού, χωρίς να χάνει τη συγκέντρωσή του. Στα αποδυτήρια τον χαρακτηρίζουν έναν παίκτη που δεν διαμαρτύρεται ποτέ, δουλεύει αθόρυβα και προσφέρει συνεχώς λύσεις στον προπονητή του.
Το επαγγελματικό του ντεμπούτο στη Ligue 1 ήρθε απέναντι στην Κλερμόν. Χρόνια αργότερα αποκάλυψε ότι, λίγο πριν περάσει στον αγωνιστικό χώρο, ο βοηθός προπονητή τού εξηγούσε τις τελευταίες οδηγίες. Μόλις όμως μπήκε στο γήπεδο και ακολούθησε σχεδόν αμέσως ένα κόρνερ, συνειδητοποίησε πως από τον ενθουσιασμό του είχε… ξεχάσει όλα όσα του είχαν πει!
Η πρώτη μεγάλη στιγμή της καριέρας του ήρθε απέναντι στη Λιλ. Στις καθυστερήσεις πέτυχε το γκολ της ισοφάρισης και ξέσπασε σε πανηγυρισμούς χωρίς να ξέρει προς τα πού έτρεχε. «Έτρεχα παντού. Θα νόμιζε κανείς ότι ήμουν τρελός», είπε αργότερα. Ήταν μια στιγμή που, όπως παραδέχθηκε, εύχεται να μπορέσει να ζήσει κάθε ποδοσφαιριστής έστω μία φορά στην καριέρα του.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το γεγονός ότι τα πρώτα του γκολ στη Ligue 1 σημειώθηκαν με το αριστερό του πόδι, παρότι αυτό δεν είναι το δυνατό του. Ακόμη και ο ίδιος είχε παραδεχθεί με έκπληξη ότι δεν περίμενε να έρθουν έτσι οι πρώτες τόσο σημαντικές στιγμές της καριέρας του.
Παρά την καθιέρωσή του, ο Λουσέ εξακολουθεί να αντιμετωπίζει το ποδόσφαιρο με την ίδια υπομονή και επιμονή. «Αν απογοητευτείς επειδή δεν παίζεις, μπαίνεις σε λάθος νοοτροπία», δήλωσε σε συνέντευξή του στο περιοδικό της ομάδας.
Ακόμη και οι ποδοσφαιρικές του προτιμήσεις διαφέρουν από το στερεότυπο. Όταν ρωτήθηκε ποιο ήταν το παιδικό του είδωλο, δεν ανέφερε τον Ζινεντίν Ζιντάν ή τον Κιλιάν Εμπαπέ. Απάντησε χωρίς δισταγμό ότι λάτρευε τον Εντέν Αζάρ (!) και μάλιστα υποστήριζε τη Λιλ μόνο και μόνο επειδή αγωνιζόταν εκεί ο Βέλγος σταρ.
